A huge collection of 3400+ free website templates, WP themes and more http://jartheme.com/ at the biggest community-driven free web design site.

Οι 95 θέσεις του Λουθήρου

Μαρτίνος Λούθηρος(Martin Luther)

Στις 31 Οκτωβρίου 1517 ο Μαρτίνος Λούθηρος τοιχοκόλλησε στις θύρες του Καθεδρικού Ναού της Βιττεμβέργης τις 95 θέσεις του.

1 When our Lord and Master, Jesus Christ, said «Repent», He called for the entire life of believers to be one of repentance.
2 The word cannot be properly understood as referring to the sacrament of penance, i.e. confession and satisfaction, as administered by the clergy.
3 Yet its meaning is not restricted to repentance in one’s heart; for such repentance is null unless it produces outward signs in various mortifications of the flesh.
4 As long as hatred of self abides (i.e. true inward repentance) the penalty of sin abides, viz., until we enter the kingdom of heaven.
5 The pope has neither the will nor the power to remit any penalties beyond those imposed either at his own discretion or by canon law.
6 The pope himself cannot remit guilt, but only declare and confirm that it has been remitted by God; or, at most, he can remit it in cases reserved to his discretion. Except for these cases, the guilt remains untouched.
7 God never remits guilt to anyone without, at the same time, making him humbly submissive to the priest, His representative.
8 The penitential canons apply only to men who are still alive, and, according to the canons themselves, none applies to the dead.
9 Accordingly, the Holy Spirit, acting in the person of the pope, manifests grace to us, by the fact that the papal regulations always cease to apply at death, or in any hard case.
10 It is a wrongful act, due to ignorance, when priests retain the canonical penalties on the dead in purgatory.
11 When canonical penalties were changed and made to apply to purgatory, surely it would seem that tares were sown while the bishops were asleep.
12 In former days, the canonical penalties were imposed, not after, but before absolution was pronounced; and were intended to be tests of true contrition.
13 Death puts an end to all the claims of the Church; even the dying are already dead to the canon laws, and are no longer bound by them.
14 Defective piety or love in a dying person is necessarily accompanied by great fear, which is greatest where the piety or love is least.
15 This fear or horror is sufficient in itself, whatever else might be said, to constitute the pain of purgatory, since it approaches very closely to the horror of despair.
16 There seems to be the same difference between hell, purgatory, and heaven as between despair, uncertainty, and assurance.
17 Of a truth, the pains of souls in purgatory ought to be abated, and charity ought to be proportionately increased.
18 Moreover, it does not seem proved, on any grounds of reason or Scripture, that these souls are outside the state of merit, or unable to grow in grace.
19 Nor does it seem proved to be always the case that they are certain and assured of salvation, even if we are very certain ourselves.
20 Therefore the pope, in speaking of the plenary remission of all penalties, does not mean «all» in the strict sense, but only those imposed by himself.
21 Hence those who preach indulgences are in error when they say that a man is absolved and saved from every penalty by the pope’s indulgences.
22 Indeed, he cannot remit to souls in purgatory any penalty which canon law declares should be suffered in the present life.
23 If plenary remission could be granted to anyone at all, it would be only in the cases of the most perfect, i.e. to very few.
24 It must therefore be the case that the major part of the people are deceived by that indiscriminate and high-sounding promise of relief from penalty.
25 The same power as the pope exercises in general over purgatory is exercised in particular by every single bishop in his bishopric and priest in his parish.
27 The pope does excellently when he grants remission to the souls in purgatory on account of intercessions made on their behalf, and not by the power of the keys (which he cannot exercise for them).
27 There is no divine authority for preaching that the soul flies out of the purgatory immediately the money clinks in the bottom of the chest.
28 It is certainly possible that when the money clinks in the bottom of the chest avarice and greed increase; but when the church offers intercession, all depends in the will of God.
29 Who knows whether all souls in purgatory wish to be redeemed in view of what is said of St. Severinus and St. Pascal? (Note: Paschal I, pope 817-24. The legend is that he and Severinus were willing to endure the pains of purgatory for the benefit of the faithful).
30 No one is sure of the reality of his own contrition, much less of receiving plenary forgiveness.
31 One who bona fide buys indulgence is a rare as a bona fide penitent man, i.e. very rare indeed.
32 All those who believe themselves certain of their own salvation by means of letters of indulgence, will be eternally damned, together with their teachers.
33 We should be most carefully on our guard against those who say that the papal indulgences are an inestimable divine gift, and that a man is reconciled to God by them.
34 For the grace conveyed by these indulgences relates simply to the penalties of the sacramental «satisfactions» decreed merely by man.
35 It is not in accordance with Christian doctrines to preach and teach that those who buy off souls, or purchase confessional licenses, have no need to repent of their own sins.
36 Any Christian whatsoever, who is truly repentant, enjoys plenary remission from penalty and guilt, and this is given him without letters of indulgence.
37 Any true Christian whatsoever, living or dead, participates in all the benefits of Christ and the Church; and this participation is granted to him by God without letters of indulgence.
38 Yet the pope’s remission and dispensation are in no way to be despised, for, as already said, they proclaim the divine remission.
39 It is very difficult, even for the most learned theologians, to extol to the people the great bounty contained in the indulgences, while, at the same time, praising contrition as a virtue.
40 A truly contrite sinner seeks out, and loves to pay, the penalties of his sins; whereas the very multitude of indulgences dulls men’s consciences, and tends to make them hate the penalties.
41 Papal indulgences should only be preached with caution, lest people gain a wrong understanding, and think that they are preferable to other good works: those of love.
42 Christians should be taught that the pope does not at all intend that the purchase of indulgences should be understood as at all comparable with the works of mercy.
43 Christians should be taught that one who gives to the poor, or lends to the needy, does a better action than if he purchases indulgences.
44 Because, by works of love, love grows and a man becomes a better man; whereas, by indulgences, he does not become a better man, but only escapes certain penalties.
45 Christians should be taught that he who sees a needy person, but passes him by although he gives money for indulgences, gains no benefit from the pope’s pardon, but only incurs the wrath of God.
46 Christians should be taught that, unless they have more than they need, they are bound to retain what is only necessary for the upkeep of their home, and should in no way squander it on indulgences.
47 Christians should be taught that they purchase indulgences voluntarily, and are not under obligation to do so.
48 Christians should be taught that, in granting indulgences, the pope has more need, and more desire, for devout prayer on his own behalf than for ready money.
49 Christians should be taught that the pope’s indulgences are useful only if one does not rely on them, but most harmful if one loses the fear of God through them.
50 Christians should be taught that, if the pope knew the exactions of the indulgence-preachers, he would rather the church of St. Peter were reduced to ashes than be built with the skin, flesh, and bones of the sheep.
51 Christians should be taught that the pope would be willing, as he ought if necessity should arise, to sell the church of St. Peter, and give, too, his own money to many of those from whom the pardon-merchants conjure money.
52 It is vain to rely on salvation by letters of indulgence, even if the commissary, or indeed the pope himself, were to pledge his own soul for their validity.
53 Those are enemies of Christ and the pope who forbid the word of God to be preached at all in some churches, in order that indulgences may be preached in others.
54 The word of God suffers injury if, in the same sermon, an equal or longer time is devoted to indulgences than to that word.
55 The pope cannot help taking the view that if indulgences (very small matters) are celebrated by one bell, one pageant, or one ceremony, the gospel (a very great matter) should be preached to the accompaniment of a hundred bells, a hundred processions, a hundred ceremonies.
56 The treasures of the church, out of which the pope dispenses indulgences, are not sufficiently spoken of or known among the people of Christ.
57 That these treasures are not temporal are clear from the fact that many of the merchants do not grant them freely, but only collect them.
58 Nor are they the merits of Christ and the saints, because, even apart from the pope, these merits are always working grace in the inner man, and working the cross, death, and hell in the outer man.
59 St. Laurence said that the poor were the treasures of the church, but he used the term in accordance with the custom of his own time.
60 We do not speak rashly in saying that the treasures of the church are the keys of the church, and are bestowed by the merits of Christ.
61 For it is clear that the power of the pope suffices, by itself, for the remission of penalties and reserved cases.
62 The true treasure of the church is the Holy gospel of the glory and the grace of God.
63 It is right to regard this treasure as most odious, for it makes the first to be the last.
64 On the other hand, the treasure of indulgences is most acceptable, for it makes the last to be the first.
65 Therefore the treasures of the gospel are nets which, in former times, they used to fish for men of wealth.
66 The treasures of the indulgences are the nets which to-day they use to fish for the wealth of men.
67 The indulgences, which the merchants extol as the greatest of favours, are seen to be, in fact, a favourite means for money-getting.
68 Nevertheless, they are not to be compared with the grace of God and the compassion shown in the Cross.
69 Bishops and curates, in duty bound, must receive the commissaries of the papal indulgences with all reverence.
70 But they are under a much greater obligation to watch closely and attend carefully lest these men preach their own fancies instead of what the pope commissioned.
71 Let him be anathema and accursed who denies the apostolic character of the indulgences.
72 On the other hand, let him be blessed who is on his guard against the wantonness and license of the pardon-merchant’s words.
73 In the same way, the pope rightly excommunicates those who make any plans to the detriment of the trade in indulgences.
74 It is much more in keeping with his views to excommunicate those who use the pretext of indulgences to plot anything to the detriment of holy love and truth.
75 It is foolish to think that papal indulgences have so much power that they can absolve a man even if he has done the impossible and violated the mother of God.
76 We assert the contrary, and say that the pope’s pardons are not able to remove the least venial of sins as far as their guilt is concerned.
77 When it is said that not even St. Peter, if he were now pope, could grant a greater grace, it is blasphemy against St. Peter and the pope.
78 We assert the contrary, and say that he, and any pope whatever, possesses greater graces, viz., the gospel, spiritual powers, gifts of healing, etc., as is declared in I Corinthians 12 [:28].
79 It is blasphemy to say that the insignia of the cross with the papal arms are of equal value to the cross on which Christ died.
80 The bishops, curates, and theologians, who permit assertions of that kind to be made to the people without let or hindrance, will have to answer for it.
81 This unbridled preaching of indulgences makes it difficult for learned men to guard the respect due to the pope against false accusations, or at least from the keen criticisms of the laity.
82 They ask, e.g.: Why does not the pope liberate everyone from purgatory for the sake of love (a most holy thing) and because of the supreme necessity of their souls? This would be morally the best of all reasons. Meanwhile he redeems innumerable souls for money, a most perishable thing, with which to build St. Peter’s church, a very minor purpose.
83 Again: Why should funeral and anniversary masses for the dead continue to be said? And why does not the pope repay, or permit to be repaid, the benefactions instituted for these purposes, since it is wrong to pray for those souls who are now redeemed?
84 Again: Surely this is a new sort of compassion, on the part of God and the pope, when an impious man, an enemy of God, is allowed to pay money to redeem a devout soul, a friend of God; while yet that devout and beloved soul is not allowed to be redeemed without payment, for love’s sake, and just because of its need of redemption.
85 Again: Why are the penitential canon laws, which in fact, if not in practice, have long been obsolete and dead in themselves,—why are they, to-day, still used in imposing fines in money, through the granting of indulgences, as if all the penitential canons were fully operative?
86 Again: since the pope’s income to-day is larger than that of the wealthiest of wealthy men, why does he not build this one church of St. Peter with his own money, rather than with the money of indigent believers?
87 Again: What does the pope remit or dispense to people who, by their perfect repentance, have a right to plenary remission or dispensation?
88 Again: Surely a greater good could be done to the church if the pope were to bestow these remissions and dispensations, not once, as now, but a hundred times a day, for the benefit of any believer whatever.
89 What the pope seeks by indulgences is not money, but rather the salvation of souls; why then does he suspend the letters and indulgences formerly conceded, and still as efficacious as ever?
90 These questions are serious matters of conscience to the laity. To suppress them by force alone, and not to refute them by giving reasons, is to expose the church and the pope to the ridicule of their enemies, and to make Christian people unhappy.
91 If therefore, indulgences were preached in accordance with the spirit and mind of the pope, all these difficulties would be easily overcome, and indeed, cease to exist.
92 Away, then, with those prophets who say to Christ’s people, «Peace, peace,» where in there is no peace.
93 Hail, hail to all those prophets who say to Christ’s people, «The cross, the cross,» where there is no cross.
94 Christians should be exhorted to be zealous to follow Christ, their Head, through penalties, deaths, and hells.
95 And let them thus be more confident of entering heaven through many tribulations rather than through a false assurance of peace.


Germany:The Church Doors Wittenberg.


1. Όταν ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός είπε, «μετανοείτε», ήθελε ολόκληρη η ζωή των πιστών να είναι μια ζωή μετάνοιας.
2. Η φράση αυτή δεν μπορεί να κατανοηθεί σαν να αναφέρεται στο μυστήριο της μετάνοιας, δηλαδή, στην εξομολόγηση και την ικανοποίηση, όπως παρέχονται από τον κλήρο.
3. Ωστόσο δεν σημαίνει απλώς και μόνο εσωτερική μετάνοια. Η τελευταία δεν έχει αξία παρά μόνο αν παράγει διάφορες μορφές εξωτερικής ταπείνωσης της σάρκας.
4. Η τιμωρία της αμαρτίας διατηρείται όσο παραμένει το μίσος προς το εγώ (δηλαδή, η πραγματική εσωτερική μετάνοια), άρα μέχρι την είσοδο μας στη Βασιλεία των Ουρανών.
5. Ο Πάπας δεν επιθυμεί ούτε είναι ικανός να συγχωρήσει οποιεσδήποτε τιμωρίες, εκτός από εκείνες που έχει επιβάλλει η δική του εξουσία ή εκείνη των εκκλησιαστικών κανόνων.
6. Ο Πάπας δεν μπορεί να συγχωρήσει οποιαδήποτε ενοχή, παρά μόνο δηλώνοντας και δείχνοντας ότι αυτή η ενοχή έχει συγχωρηθεί από τον Θεό. Ή, ακριβέστερα, συγχωρώντας την ενοχή σε περιπτώσεις που επαφίενται στην κρίση του. Αν κάποιος περιφρονήσει το δικαίωμα του να δώσει άφεση στις περιπτώσεις αυτές, ασφαλώς η ενοχή θα παραμείνει ασυγχώρητη.
7. Ο Θεός δεν δίνει άφεση σε κανέναν εκτός και αν την ίδια στιγμή ο άνθρωπος ταπεινωθεί σε όλα τα ζητήματα και δηλώσει υποταγή στον ιερέα, τον εκπρόσωπο Του.
8. Οι εκκλησιαστικοί κανόνες της μετάνοιας επιβάλλονται μόνο στους ζωντανούς και, σύμφωνα με τους ίδιους τους κανόνες, τίποτε δεν μπορεί να επιβληθεί στους αποθνήσκοντες.
9. Επομένως, το Άγιο Πνεύμα, που δρα μέσω του Πάπα, είναι καλό προς εμάς στο βαθμό που ο Πάπας στις αποφάσεις του πάντοτε εξαιρεί το άρθρο περί θανάτου και ύψιστης αναγκαιότητας.
10. Οι ιερείς δρουν με άγνοια και κακία, στην περίπτωση των αποθνησκόντων, όταν επιφυλάσσουν γι” αυτούς εκκλησιαστικές τιμωρίες για το καθαρτήριο.
11. Τα ζιζάνια της μετατροπής της εκκλησιαστικής ποινής σε ποινή του καθαρτηρίου προφανώς σπάρθηκαν ενόσω οι επίσκοποι κοιμόνταν.
12. Σε παλαιότερες εποχές οι εκκλησιαστικές ποινές επιβάλλονταν όχι μετά, αλλά πριν την άφεση, ως δοκιμές πραγματικής μεταμέλειας.
13. Οι αποθνήσκοντες απελευθερώνονται με τον θάνατο τους από όλες τις ποινές, είναι ήδη νεκροί σε ό, τι αφορά το κανονικό δίκαιο και έχουν δικαίωμα να ελευθερωθούν από αυτό.
14. Η ατελής ευσέβεια ή αγάπη (προς τον Θεό) εκ μέρους του αποθνήσκοντος συνοδεύεται κατ” ανάγκη από μεγάλο φόβο, και όσο μικρότερη είναι η αγάπη, τόσο μεγαλύτερος είναι ο φόβος.
15. Αυτός ο φόβος και ο τρόμος επαρκούν, για να μην αναφερθούμε σε άλλα, για να αποτελέσουν την ποινή του καθαρτηρίου, καθώς είναι πολύ κοντά στη φρίκη της απόγνωσης.
16. Η κόλαση, το καθαρτήριο, και ο ουρανός μοιάζουν να διαφέρουν μεταξύ τους όσο η απόγνωση, ο φόβος, και η βεβαιότητα της σωτηρίας.
17. Προφανώς οι ψυχές στο καθαρτήριο έχουν εξίσου ανάγκη την αύξηση της αγάπης όσο την ελάττωση της φρίκης.
18. Προφανώς δεν έχει αποδειχθεί, είτε από τη λογική είτε από τις Γραφές, ότι οι ψυχές στο καθαρτήριο βρίσκονται έξω από την κατάσταση την αξιομισθίας, ή ότι δεν είναι σε θέση να αυξηθούν ως προς την αγάπη.
19. Ούτε φαίνεται να έχει αποδειχθεί ότι οι ψυχές στο καθαρτήριο, τουλάχιστον όχι όλες, είναι βέβαιες και σίγουρες για τη σωτηρία τους, έστω και αν εμείς οι ίδιοι είμαστε απολύτως βέβαιοι γι” αυτό.
20. Επομένως ο Πάπας, όταν χρησιμοποιεί τις λέξεις «απεριόριστη άφεση όλων των ποινών» στην πραγματικότητα δεν εννοεί το σύνολο των ποινών αλλά μόνο εκείνες που έχει επιβάλλει ο ίδιος.
21. Άρα, αυτοί,οι ιεροκήρυκες των συγχωροχαρτιών σφάλλουν όταν λένε πως ένας άνθρωπος έχει συγχωρηθεί για κάθε ποινή και έχει σωθεί μέσω των παπικών συγχωροχαρτίων.
22. Μάλιστα, ο Πάπας δεν δίνει άφεση σε καμία ποινή στις ψυχές στο καθαρτήριο, σύμφωνα με το κανονικό δίκαιο, την οποία οι ψυχές έπρεπε να έχουν πληρώσει όσο ζούσαν.
23. Αν η άφεση κάθε είδους ποινής μπορούσε να χορηγηθεί σε οποιονδήποτε, ασφαλώς θα χορηγούνταν μόνο στους τελειότερους, δηλαδή σε ελάχιστους.
24. Για τον λόγο αυτό, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν εξαπατηθεί από αυτή τη γενικευμένη και εύκολα παρεχόμενη υπόσχεση για απελευθέρωση από την ποινή.
25. Η εξουσία που ο Πάπας έχει εν γένει πάνω στο καθαρτήριο αντιστοιχεί στην εξουσία που έχει οποιοσδήποτε επίσκοπος ή εφημέριος στη δική του επισκοπή ή ενορία.
26. 0 Πάπας κάνει πολύ καλά όταν χορηγεί άφεση σε ψυχές στο καθαρτήριο, όχι με τη δύναμη των κλειδιών, την οποία δεν έχει, αλλά μεσολαβώντας γι” αυτές.
27. Κηρύσσουν μόνο ανθρώπινες διδασκαλίες όσοι λένε πως μόλις τα νομίσματα κουδουνίσουν στο χρηματοκιβώτιο, η ψυχή φεύγει από το καθαρτήριο.
28. Είναι βέβαιο πως μόλις τα νομίσματα κουδουνίσουν στο χρηματοκιβώτιο, ίσως αυξηθεί το κέρδος και η πλεονεξία, αλλά όταν παρεμβαίνει η εκκλησία, το αποτέλεσμα βρίσκεται αποκλειστικά και μόνο στα χέρια του Θεού.
29. Κανείς δεν γνωρίζει αν όλες οι ψυχές στο καθαρτήριο επιθυμούν να λυτρωθούν, καθώς έχουμε τις εξαιρέσεις του Αγ. Σεβερίνου και του Αγ. Πασχάλιου, σύμφωνα με ένα μύθο.
30. Κανείς δεν είναι σίγουρος για τη δική του μεταμέλεια, και ακόμη λιγότερο για το ότι έχει λάβει ολοκληρωτική άφεση.
31. Εκείνος που εξαγοράζει πράγματι την άφεση με συγχωροχάρτια είναι τόσο σπάνιος όσο εκείνος που έχει πράγματι μετανοήσει. Μάλιστα, είναι εξαιρετικά σπάνιος.
32. Όσοι πιστεύουν πως μπορούν να είναι βέβαιοι για τη σωτηρία τους επειδή αγόρασαν συγχωροχάρτια, θα είναι καταραμένοι αιώνια, μαζί με τους δασκάλους τους.
33. Οι άνθρωποι πρέπει να είναι ιδιαίτερα επιφυλακτικοί απέναντι σε όσους λένε ότι η συγχώρεση του Πάπα είναι το ανεκτίμητο δώρο του Θεού με το οποίο ο άνθρωπος συμφιλιώνεται με Εκείνον.
34. Διότι η χάρη των συγχωροχαρτιών αφορά μόνο τις ποινές της τελετουργικής ικανοποίησης που καθιέρωσε ο άνθρωπος.
35. Όσοι διδάσκουν ότι η μετάνοια δεν είναι αναγκαία εκ μέρους εκείνων που σκοπεύουν να βγάλουν ψυχές από το καθαρτήριο πληρώνοντας χρήματα ή να αγοράσουν εξομολογητικά προνόμια, διδάσκουν μη χριστιανικές διδασκαλίες.
36. Κάθε πραγματικά μετανοημένος Χριστιανός έχει δικαίωμα στην πλήρη συγχώρεση της ποινής και της ενοχής, ακόμη και χωρίς να κατέχει συγχωροχάρτι.
37. Κάθε αληθινός Χριστιανός, είτε ζωντανός είτε νεκρός, συμμετέχει σε όλες τις ευλογίες του Χριστού και της εκκλησίας, και αυτή η συμμετοχή του χορηγείται από τον Θεό, ακόμη και χωρίς να κατέχει συγχωροχάρτι.
38. Παρ” όλα αυτά, η παπική άφεση και ευλογία σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να περιφρονείται, διότι και τα δύο αποτελούν, όπως είπα (Θέση 6), τη διακήρυξη της θείας συγχώρεσης.
39. Είναι πολύ δύσκολο, ακόμη και για τους καλύτερους θεολόγους, την ίδια στιγμή να επιδοκιμάζουν την απλοχεριά στα συγχωροχάρτια και την ανάγκη για αληθινή μετάνοια.
40. Ο Χριστιανός που μετανοεί ειλικρινά αναζητά και επιδιώκει να πληρώσει ποινές για τις αμαρτίες του. Όμως, τα απλόχερα χορηγούμενα συγχωροχάρτια μετριάζουν τις ποινές και κάνουν τους ανθρώπους να τις μισήσουν, ή τουλάχιστον τους δίνουν ευκαιρία να τις μισήσουν.
41. Τα παπικά συγχωροχάρτια πρέπει να προβάλλονται με προσοχή, μήπως και οι άνθρωποι σκεφτούν εσφαλμένα ότι τα χαρτιά αυτά πρέπει να προτιμηθούν έναντι άλλων καλών έργων αγάπης.
42. Οι Χριστιανοί πρέπει να διδαχθούν ότι σκοπός του Πάπα δεν είναι να δείξει πως η αγορά συγχωροχαρτιών πρέπει να συγκρίνεται καθ” οποιονδήποτε τρόπο με έργα ελέους.
43. Οι Χριστιανοί πρέπει να διδαχθούν ότι όποιος δίνει στους πτωχούς ή δανείζει στους έχοντες ανάγκη, κάνει καλύτερη πράξη από όποιον αγοράζει συγχωροχάρτια.
44. Επειδή η αγάπη αυξάνεται με έργα αγάπης, ο άνθρωπος γίνεται με αυτά καλύτερος. Όμως, δεν γίνεται καλύτερος με τα συγχωροχάρτια, αλλά απλώς εν μέρει απελευθερώνεται από ποινές.
45. Οι Χριστιανοί πρέπει να διδαχθούν ότι όποιος βλέπει κάποιον που έχει ανάγκη και τον προσπερνά, αλλ” ωστόσο δίνει χρήματα για την αγορά συγχωροχαρτιών, δεν εξαγοράζει την παπική άφεση αλλά την οργή του Θεού.
46. Οι Χριστιανοί πρέπει να διδαχθούν ότι, εκτός κι αν έχουν περισσότερα από όσα χρειάζονται, οφείλουν να εξοικονομούν αρκετά χρήματα για τις ανάγκες της οικογένειάς τους και σε καμία περίπτωση να μην τα σπαταλούν αγοράζοντας συγχωροχάρτια.
47. Οι Χριστιανοί πρέπει να διδαχθούν ότι η αγορά συγχωροχαρτίων είναι ζήτημα ελεύθερης επιλογής και όχι επιβολής.
48. Οι Χριστιανοί πρέπει να διδαχθούν ότι ο Πάπας, χορηγώντας συγχωροχάρτια, έχει ανάγκη και άρα επιθυμεί τις ευσεβείς προσευχές τους περισσότερο από τα χρήματά τους.
49. Οι Χριστιανοί πρέπει να διδαχθούν ότι τα παπικά συγχωροχάρτια είναι χρήσιμα μόνο αν δεν βασίζουν την πίστη τους σε αυτά, αλλά είναι πολύ επιβλαβή αν εξαιτίας τους οι Χριστιανοί χάσουν τον φόβο ενώπιον του Θεού.
50. Οι Χριστιανοί πρέπει να διδαχθούν ότι αν ο Πάπας γνώριζε την εξαναγκαστική απόσπαση χρημάτων την οποία επιβάλλουν οι ιεροκήρυκες που πωλούν τα συγχωροχάρτια, μάλλον θα προτιμούσε να καεί η Βασιλική του Αγ. Πέτρου παρά να οικοδομηθεί πάνω στο δέρμα, στη σάρκα και τα οστά του ποιμνίου του.
51. Οι Χριστιανοί πρέπει να διδαχθούν ότι ο Πάπας θα επιθυμούσε και θα έπρεπε να επιθυμεί να δώσει από τα δικά του χρήματα, ακόμα και αν έπρεπε να πωλήσει τη Βασιλική του Αγ. Πέτρου, σε πολλούς από τους οποίους κάποιοι γυρολόγοι αποσπούν χρήματα πωλώντας συγχωροχάρτια.
52. Είναι μάταιο να εμπιστεύεσαι τη σωτηρία μέσω συγχωροχαρτίων, παρ” ότι ο εκπρόσωπος του Πάπα, ή ακόμη και ο ίδιος ο Πάπας, θα πρόσφεραν την ψυχή τους ως ασφάλεια.
53. Αυτοί είναι οι εχθροί του Χριστού και του Πάπα, όσοι απαγορεύουν το κήρυγμα του Λόγου του Θεού σε ορισμένες εκκλησίες προκειμένου σε κάποιες άλλες να κηρυχθούν τα συγχωροχάρτια.
54. Ο Λόγος του Θεού πληγώνεται όταν, στο ίδιο κήρυγμα, αφιερώνεται ίσος ή περισσότερος χρόνος στα συγχωροχάρτια απ” ό,τι στον Λόγο.
55. Ασφαλώς είναι το αίσθημα του Πάπα ότι, αν τα συγχωροχάρτια, τα οποία είναι κάτι το ασήμαντο, εορτασθούν με μία κωδωνοκρουσία, μία λιτανεία, και μία ιεροτελεστία, τότε το Ευαγγέλιο, που είναι το πιο σημαντικό πράγμα, θα πρέπει να κηρυχθεί με εκατό κωδωνοκρουσίες, εκατό λιτανείες, και εκατό ιεροτελεστίες.
56. Οι αληθινοί θησαυροί της εκκλησίας, από τους οποίους ο Πάπας παίρνει και διανέμει συγχωροχάρτια, δεν έχουν συζητηθεί ούτε είναι γνωστοί επαρκώς στον λαό του Χριστού.
57. Προφανώς οι αληθινοί θησαυροί της εκκλησίας δεν είναι πρόσκαιρα αγαθά, διαφορετικά πολλοί πωλητές συγχωροχαρτίων δεν θα τα διένειμαν τόσο απλόχερα αλλά απλώς θα τα συγκέντρωναν.
58. Ούτε οι αληθινοί θησαυροί (της εκκλησίας) είναι τα ελέη του Χριστού και των αγίων, διότι αυτοί, ακόμη και χωρίς τον Πάπα, πάντα απονέμουν τη θεία χάρη στον εσωτερικό άνθρωπο, όπως παρέχουν και τον Σταυρό, τον θάνατο και την κόλαση στον εξωτερικό άνθρωπο.
59. Ο Αγ. Λαυρέντιος είπε ότι οι πτωχοί της εκκλησίας υπήρξαν οι θησαυροί της εκκλησίας, αλλά μιλούσε σύμφωνα με τη χρήση των λέξεων στην εποχή του.
60. Χωρίς έλλειψη ευαισθησίας λέμε ότι τα κλειδιά της εκκλησίας, τα οποία δόθηκαν μέσω του ελέους του Χριστού, είναι αυτός ο θησαυρός.
61. Είναι ξεκάθαρο ότι η εξουσία του Πάπα επαρκεί μόνο για την συγχώρεση ποινών και την άφεση αμαρτιών σε ιδιαίτερες περιπτώσεις, που επιφυλάσσονται για εκείνον.
62. Ο πραγματικός θησαυρός της εκκλησίας είναι το ιερότατο ευαγγέλιο της δόξας και της χάρης του Θεού.
63. Όμως ο θησαυρός αυτός είναι φυσικά εξαιρετικά επαχθής, διότι κάνει τον πρώτο έσχατο.
64. Από την άλλη, ο θησαυρός των συγχωροχαρτίων είναι φυσικά απόλυτα αποδεκτός, διότι κάνει τον έσχατο πρώτο.
65. Επομένως οι θησαυροί του ευαγγελίου είναι δίχτυα με τα οποία κάποιος στο παρελθόν ψάρευε ανθρώπους του πλούτου.
66. Οι θησαυροί των συγχωροχαρτίων είναι δίχτυα με τα οποία κάποιος σήμερα ψαρεύει τον πλούτο των ανθρώπων.
67. Τα συγχωροχάρτια, τα οποία οι δημαγωγοί επιδοκιμάζουν ως τις μεγαλύτερες χάρες είναι στην πραγματικότητα τέτοιες μόνο εφόσον αυξάνουν το κέρδος.
68. Παρ” όλα αυτά, στην πραγματικότητα είναι οι πιο ασήμαντες χάρες αν συγκριθούν με τη χάρη του Θεού και το θαυμασμό του Σταυρού.
69. Οι επίσκοποι και οι εφημέριοι είναι υποχρεωμένοι να υποδεχτούν τους απεσταλμένους με τα παπικά συγχωροχάρτια με κάθε σεβασμό.
70. Όμως ακόμη πιο υποχρεωμένοι είναι να ανοίξουν τα μάτια και τα αυτιά τους μήπως και οι άνθρωποι αυτοί κηρύσσουν τα δικά τους όνειρα αντί εκείνων που τους ανέθεσε ο Πάπας.
71. Αναθεματισμένος και καταραμένος ας είναι όποιος μιλήσει κατά της αλήθειας αναφορικά με τα παπικά συγχωροχάρτια.
72. Όμως, ευλογημένος ας είναι όποιος είναι φύλακας κατά της λαγνείας και της ακολασίας των παπικών απεσταλμένων που πωλούν συγχωροχάρτια.
73. Όπως ακριβώς και ο Πάπας δικαίως κατακεραυνώνει όσους με οποιονδήποτε τρόπο αποπειρώνται να βλάψουν τον κόσμο με αφορμή την πώληση των συγχωροχαρτίων.
74. έτσι, ακόμη περισσότερο προτίθεται να κατακεραυνώσει όσους χρησιμοποιούν τα συγχωροχάρτια ως πρόφαση για να βλάψουν την ιερά αγάπη και αλήθεια.
75. Το να θεωρεί κάποιος τα παπικά συγχωροχάρτια τόσο σπουδαία ώστε να δίνουν άφεση αμαρτιών σε κάποιον ακόμη κι αν αυτός έχει διαπράξει το αδύνατον και έχει ασκήσει βία στη μητέρα του Θεού είναι παραφροσύνη.
76. Αντιθέτως, λέμε ότι τα παπικά συγχωροχάρτια δεν μπορούν να αναιρέσουν ούτε την ελάχιστη από τις θανάσιμες αμαρτίες στο βαθμό που αφορά την ενοχή.
77. Το να λέει κάποιος ότι ακόμη και ο Αγ. Πέτρος, αν ήταν σήμερα πάπας, δεν θα μπορούσε να χορηγήσει μεγαλύτερες χάρες, αποτελεί βλασφημία κατά του Αγ. Πέτρου και του Πάπα.
78. Αντιθέτως, λέμε ότι ακόμα και ο σημερινός Πάπας, ή οποιοσδήποτε πάπας, διαθέτει μεγαλύτερες χάρες, δηλαδή το ευαγγέλιο, πνευματικές δυνάμεις, δώρα θεραπείας, κλπ. όπως είναι γραμμένο (Α” Κορ. ιβ” 12).
79. Το να λέει κάποιος ότι ο σταυρός διακοσμημένος με τον παπικό θυρεό και στημένος από τους πωλητές των συγχωροχαρτίων είναι ίσης αξίας με τον Σταυρό του Χριστού αποτελεί βλασφημία.
80. Οι επίσκοποι, οι εφημέριοι, και οι θεολόγοι που επιτρέπουν τη διάδοση τέτοιων πραγμάτων στον λαό θα πρέπει να λογοδοτήσουν γι” αυτό.
81. Αυτό το αχαλίνωτο κήρυγμα υπέρ των συγχωροχαρτίων καθιστά δύσκολο ακόμη και για τους μορφωμένους να διασώσουν τον Πάπα από τον διασυρμό ή τις δαιμόνιες ερωτήσεις των απλών ανθρώπων.
82. Όπως είναι η εξής: «Γιατί ο Πάπας δεν αδειάζει το καθαρτήριο χάριν της ιεράς αγάπης και της τρομερής κατάστασης των εκεί ευρισκόμενων ψυχών, αφού απελευθερώνει άπειρο αριθμό από ψυχές χάριν των άθλιων χρημάτων με τα οποία θέλει να φτιάξει μια εκκλησία;» Ο πρώτος λόγος θα ήταν πολύ δίκαιος, ενώ ο δεύτερος είναι πολύ ασήμαντος.
83. Επίσης, «Γιατί οι νεκρώσιμες λειτουργίες και τα ετήσια μνημόσυνα συνεχίζουν και γιατί δεν επιστρέφει ή δεν επιτρέπει την απόσυρση των δωρεών που δόθηκαν γι’αυτές, αφού είναι λάθος να προσεύχεται κανείς για τους λυτρωμένους;»
84. Επίσης, «Τι είδους ευσέβεια είναι αυτή ενώπιον του Θεού και του Πάπα ώστε με αντάλλαγμα το χρήμα να επιτρέπουν σε κάποιον ασεβή και εχθρό τους, να εξαγοράζει από το καθαρτήριο την ευσεβή ψυχή ενός φίλου του Θεού αντί, λόγω της ανάγκης αυτής της ευσεβούς και αγαπημένης ψυχής, να την απελευθερώσουν χάριν της αγνής αγάπης;»
85. Επίσης, «Γιατί οι εκκλησιαστικοί κανόνες της μετάνοιας, πολύ μετά την κατάργηση τους στην πράξη και λόγω της κατάχρησης τους, σήμερα ικανοποιούνται με τη χορήγηση συγχωροχαρτίων σαν να είναι ακόμη εν ισχύι;»
86. Επίσης, «Γιατί ο Πάπας, του οποίου ο πλούτος είναι σήμερα μεγαλύτερος από εκείνον του πλουσιότατου Κροίσσου, δεν κατασκευάζει αυτήν τη Βασιλική του Αγ. Πέτρου με δικά του χρήματα και όχι με τα χρήματα των πτωχών πιστών;»
87. Επίσης, «Τι είναι αυτό που συγχωρεί ή χορηγεί ο Πάπας σε όσους μέσω τέλειας μετάνοιας έχουν ήδη δικαίωμα σε πλήρη άφεση και ευλογία;»
88. Επίσης, «Ποια μεγαλύτερη ευλογία για την εκκλησία από εκείνη που θα προέκυπτε αν ο Πάπας απένειμε αυτές τις αφέσεις και τις ευλογίες σε κάθε πιστό εκατό φορές την ημέρα, και όχι μία όπως κάνει τώρα;»
89. «Αφού ο πάπας με τα συγχωροχάρτια επιδιώκει τη σωτηρία των ψυχών και όχι τα χρήματα, γιατί αναστέλλει τα συγχωροχάρτια και τις αφέσεις που έχουν χορηγηθεί στο παρελθόν, εφόσον έχουν ίδια αποτελεσματικότητα;»
90. Η βίαιη κατάπνιξη αυτών των πολύ καυτών ερωτήσεων του απλού λαού και όχι η απάντηση τους με λογικά επιχειρήματα εκθέτει την εκκλησία και γελοιοποιεί τον Πάπα στα μάτια των εχθρών τους και καθιστά δυστυχείς τους Χριστιανούς.
91. Εάν, επομένως, τα συγχωροχάρτια προβάλλονταν σύμφωνα με το πνεύμα και την πρόθεση του Πάπα, όλες αυτές οι αμφιβολίες θα διαλύονταν αμέσως. Μάλιστα, δεν θα υπήρχαν καν.
92. Άρα, διώξτε όλους αυτούς τους προφήτες που λένε στους ανθρώπους του Χριστού, «Ειρήνη, ειρήνη» και δεν υπάρχει ειρήνη.
93. Ευλογημένοι ας είναι όλοι εκείνοι οι προφήτες που λένε στους ανθρώπους του Χριστού, «Σταυρός, Σταυρός», και δεν υπάρχει Σταυρός.
94. Οι Χριστιανοί ας είναι επιμελείς στο να ακολουθούν τον Χριστό, την Κεφαλή τους, μέσα από ποινές, τον θάνατο και την κόλαση.
95. Κι έτσι να είναι βέβαιοι για την είσοδο τους στον παράδεισο μέσα από πολλές δοκιμασίες και όχι μέσα από την ψευδή πνευματική ασφάλεια.

Ο Λούθηρος καλόγερος
Ο Λούθηρος καλόγερος

Η Βίβλος που έγραψε
Η Βίβλος που έγραψε

Ο ϋμνος που έγραψε
Ο ϋμνος που έγραψε

Ο ναός που κήρυττε
Ο ναός που κήρυττε
Η σύζυγος του
Η σύζυγος του

Το σπίτι που πέθανε
Το σπίτι που πέθανε

Ο κρυψώνας του
Ο κρυψώνας του
Ο ταφος του
Ο ταφος του

Η απολογία του
Η απολογία του

Το άγαλμά του
Το άγαλμά του

Ακούστε τον ύμνο που έγραψε