«Πλην εκείνα, τα οποία ήσαν εις εμέ κέρδη, ταύτα ενόμισα ζημίαν διά τον Χριστόν· μάλιστα δε και νομίζω τα πάντα ότι είναι ζημία διά το έξοχον της γνώσεως του Ιησού Χριστού του Κυρίου μου, διά τον οποίον εζημιώθην τα πάντα, και λογίζομαι ότι είναι σκύβαλα διά να κερδήσω τον Χριστόν και να ευρεθώ εν αυτώ μη έχων ιδικήν μου δικαιοσύνην την εκ του νόμου, αλλά την διά πίστεως του Χριστού, την δικαιοσύνην την εκ Θεού διά της πίστεως,  διά να γνωρίσω αυτόν και την δύναμιν της αναστάσεως αυτού και την κοινωνίαν των παθημάτων αυτού, συμμορφούμενος με τον θάνατον αυτού, ίσως καταντήσω εις την εξανάστασιν των νεκρών. Ουχί ότι έλαβον ήδη το βραβείον ή έγεινα ήδη τέλειος, τρέχω όμως κατόπιν, ίσως λάβω αυτό, διά το οποίον και ελήφθην υπό του Ιησού Χριστού. Αδελφοί, εγώ δεν στοχάζομαι εμαυτόν ότι έλαβον αυτό· αλλ’ εν πράττω· τα μεν οπίσω λησμονών, εις δε τα έμπροσθεν επεκτεινόμενος, τρέχω προς τον σκοπόν διά το βραβείον της άνω κλήσεως του Θεού εν Χριστώ Ιησού. Όσοι λοιπόν είμεθα τέλειοι, τούτο ας φρονώμεν· και εάν φρονήτε τι άλλως πως, και τούτο θέλει αποκαλύψει εις εσάς ο Θεός. Πλην εις εκείνο, εις το οποίον εφθάσαμεν, ας περιπατώμεν κατά τον αυτόν κανόνα, ας φρονώμεν το αυτό.» (Φιλιππησίους 3:7-16)

Αλήθεια, πέρασε ποτέ σοβαρά από το μυαλό μας το ενδεχόμενο αυτό; Ο Ιησούς Χριστός κερδίζεται. Σταθήκαμε ποτέ με προβληματισμό μπροστά σε τούτο το γνώρισμα; Ο Ιησούς είναι μια αξία μέσα στις άλλες, ποικίλες αξίες του κόσμου μας και κερδίζεις σ’ ένα σκληρό παιχνίδι σύγκρουσης αξιών, όπως στο χρηματιστήριο, κερδίζεται από τους πλειοδότες, απ’ αυτούς που προσφέρουν τα περισσότερα, τα πάντα θα προσφέρουν, θα τα θυσιάσουν, θα τα θεωρήσουν σκύβαλα, ζημία, θα τα ζημιωθούν κιόλας για να «κερδίσουν το Χριστό». Ας θυμηθούμε λιγάκι τις 5 από τις 10 παρθένες, που έμειναν τελικά έξω από τη Βασιλεία των Ουρανών. Όπως και οι υπόλοιπες, γνώριζαν, περίμεναν, έκαναν όνειρα, είχαν προετοιμασίες. Όμως ενώ εκείνες γνώριζαν, ο Κύριος δεν τις γνώριζε για δικές Του. Ενώ εκείνες περίμεναν, Εκείνος δεν τις περίμενε. Ενώ νόμιζαν πως είχαν πνευματική ζωή μέσα τους, ο Νυμφίος τις έκλεισε έξω. Οι σχέσεις τους με τον Θεό ήταν μονομερείς. Από κάτω προς τα πάνω. Όμως αποδεικνύεται πως δεν αρκεί. Όταν λέει ο Κύριος «δεν σας γνωρίζω», και μάλιστα σε ανθρώπους που δούλεψαν γι’ Αυτόν, που Τον ομολόγησαν, που έβγαλαν δαιμόνια στ’ όνομά Του, αυτό πολύ πρέπει να μας προβληματίσει για τη δική μας πορεία εδώ κάτω στη γη. Ίσως θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε πολλά, αν θυμηθούμε πως ο Θεός προσφέρεται, χαρίζεται η αγάπη Του η πλούσια, μονάχα όπου υπάρχει τέλεια εκζήτηση, τέλεια καρδιά, τέλεια ταπείνωση, διάθεση ολοκληρωτικής παράδοσης και συντριβής. Οι άλλοι γύρω νομίζουν ότι πήραν, νομίζουν ότι έχουν, ότι ζουν, όμως απέχουν πολύ από την πραγματικότητα. Η γλώσσα του λόγου του Θεού είναι απλή και οι διατυπώσεις Του με μεγάλη σιγουριά. «Το όνομα έχεις ότι ζεις, αλλά είσαι νεκρός» (Αποκάλυψη 3:15-16). Είναι και αυτή η τεράστια κατηγορία ανθρώπων. Που νομίζουν πως έχουν …, πως πήραν …, πως ζουν …μα για τον Θεό ήταν και είναι πεθαμένοι, δεν άλλαξε τίποτα επάνω τους. Ναι, είναι πολύτιμο πράγμα για το Θεό, η ψυχή του αμαρτωλού. Ναι, ο Κύριος κάνει το παν για να την κερδίσει στη δόξα Του. Ναι, ο σταυρός, ναι το αίμα, ναι το δράμα της ασύλληπτης αγάπης, αλλά προσοχή. Όχι, δεν είναι ο Θεός της Βίβλου μια απέραντη συγχωρητικότητα, ούτε μια ατελείωτη χάρη που σκεπάζει και κουκουλώνει αμαρτίες, ούτε προσφέρει την άνεση να πέφτεις/ να σηκώνεσαι, να έρχεσαι/ να φεύγεις κο Εκείνος να ανέχεται μακρόθυμα και αδιαμαρτύρητα τη βέβηλή σου «καρδιά». Ας θυμηθούμε το χαμένο πρόβατο (Λουκάς 15:4-7). Ναι, ο Κύριος άφησε τα 99. Θυσιάστηκε, πόνεσε, έτρεξε, έψαξε, και όλα αυτά γιατί; Για τη χαμένη αξία, θα πει κάποιος, και σωστά. Μα όταν βρίσκει το χαμένο πρόβατο το κάνει δικό Του, ολόδικό Του. Παύει να ζει για τον εαυτό του ο αμαρτωλός, παύει να ζει για τις επιθυμίες του ο αμαρτωλός, παύει να ζει για τα χαρούπια και τη λάσπη. Λύτρωση είναι να ζεις για τον Κύριο. Σωτηρία είναι να μη ζεις για τον εαυτό σου. «Και απέθανεν υπέρ πάντων δια να μη ζώσι πλέον δι’ εαυτούς οι ζώντες, αλλά δια τον αποθανόντα και αναστάντα υπέρ αυτών» (2 Κορινθίους 5:15). Αν συνεχίσουμε να ζούμε για τον εαυτό μας, για τα δικά μας και θέλουμε και τον Κύριο να σπρώχνει ο ίδιος το καροτσάκι των επιθυμιών μας, σημαίνει πως δεν καταλάβαμε τίποτα, ούτε τι είναι σταυρός, σταυρωμένη ζωή, ούτε τι είναι λύτρωση, ούτε καν τι σημαίνει ο «εν ημίν Ιησούς Χριστός». Και δεν απομένει σ’ εμάς, παρά ν’ ακούσουμε τα σκληρά λόγια «δεν σας γνωρίζω», «πηγαίνετε απ’ εμού οι εργαζόμενοι την ανομία», αφού δεν σοβαρευτήκαμε με τα άγια του Θεού δικαιώματα πάνω μας και θεωρήσαμε το αίμα του σταυρού του Χριστού κοινό και τιποτένιο.