«είπε δε προς αυτόν ο υιός· Πάτερ, ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν σου, και δεν είμαι πλέον άξιος να ονομασθώ υιός σου.» (Λουκάς 15:21)

«Ο δε Ιησούς επορεύετο μετ’ αυτών. Ενώ δε απείχεν ήδη ου μακράν από της οικίας, έπεμψε προς αυτόν ο εκατόνταρχος φίλους, λέγων προς αυτόν· Κύριε, μη ενοχλείσαι· διότι δεν είμαι άξιος να εισέλθης υπό την στέγην μου·» (Λουκάς 7:6)

«Όστις αγαπά πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ, δεν είναι άξιος εμού· και όστις αγαπά υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ, δεν είναι άξιος εμού· και όστις δεν λαμβάνει τον σταυρόν αυτού και ακολουθεί οπίσω μου, δεν είναι άξιος εμού.» (Ματθαίος 10:37-38)

 Ας ομολογήσουμε ταπεινωμένοι όσο είναι καιρός. Έχουμε κάνει λάθος, πήραμε δρόμο στραβό και επικίνδυνο. Μιλάμε για την ανάγκη εμείς να εμπιστευθούμε το Θεό απόλυτα στη ζωή μας. Σωστό. Ρωτηθήκαμε όμως εάν Εκείνος εμπιστεύεται εμάς, αν εγκρίνει την ποιότητα της πίστης και της πιστότητάς μας; Πως του αφαιρέσαμε κάθε τέτοιο δικαίωμα; -Ικανοποιούμαστε να δουλεύουμε εμείς για τον Κύριό μας. Σωστό, όμως δεν φτάνει αυτό. Χρειάζεται και ο Κύριος να δουλέψει πάνω μας, κάποτε σκληρά, κάποτε ανατρέποντας τα πάντα μέσα μας, ώστε να μορφωθεί «εν ημίν Χριστός» και να μην ζούμε πλέον «δι’ εαυτούς οι ζώντες», αλλά για Κείνον. –Χαιρόμαστε στη σκέψη ότι μια μέρα θα συναντήσουμε τον Κύριο στον Ουρανό, έτσι τουλάχιστον λέμε, όσοι το λέμε. Όμως σημασία έχει το αν θα μας παραλάβει Εκείνος, διότι υπάρχουν κι άλλοι … που διεκδικούν την ψυχή μας και ίσως ν’ ακούσουμε «την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου» (Λουκάς 12:20) πράγμα καθόλου ευχάριστο. –Ισχυριζόμαστε ότι γνωρίζουμε τον Θεό(Ιωάννη 17:3, 1 Ιωάννη 2:13-14, Γαλάτας 4:8-9), αλλά Εκείνος μας γνωρίζει(Ματθαίος 25:12), ότι ξέρουμε πολλά γι’ Αυτόν. Εκείνος όμως μας αναγνωρίζει παιδιά δικά Του; Η ζωή μας εδώ κάτω είναι το παράδειγμα του Ιησού(1 Πέτρου 2:21) ή συνεχίζουμε να ζούμε «κατά τις επιθυμίες της σαρκός μας, πράττοντας τα θελήματα της σαρκός και των διαλογισμών»; Κάποιος ίσως παραπονεθεί. Μα είναι φυσικό, φυσική συνέπεια. Αφού εγώ Τον γνωρίζω, Τον αγαπώ, Τον εμπιστεύομαι … έτσι κι Εκείνος θα ανταποκρίνεται προς εμέ … ίσως και περισσότερο. Αυτή την εντύπωση θα έχουν όσοι θα μείνουν έξω από την κλειστή πόρτα της Βασιλείας των Ουρανών(Ματθαίος 25:1-13). Μάλλον δεν είναι έτσι τα πράγματα. Ας αναρωτηθούμε αλήθεια, ο Θεός εμπιστεύεται την αγιότητά μου, εγκρίνει την καθημερινή μου πορεία, συμφωνεί με τις επιλογές μου και το κυριότερο ζω εγώ ή ζει ο Χριστός, άρα δεν ζω εγώ πλέον; Λέει ο λόγος του Θεού, και είναι συγκλονιστικό να το συλλάβει κανείς, «δεν είναι άξιος εμού». Έτσι απορρίπτει ο Κύριος όσους δεν είναι σοβαρεμένοι με την αγιότητά Του. Είναι η πιστότητά μας άξιά Του, είναι η αγάπη μας στο νόμο Του, στο θέλημά Του; Αν όχι, τότε απλώς μπαινοβγαίνουμε σε κάποιες εκκλησίες και ακούμε καλόγουστα κηρυγματάκια έχοντας βολευτεί προς το παρόν. Ο Κύριος σημαδεύει τους δικούς Του(Ιεζεκιήλ 9:4, Εφεσίους 1:13-14), τους αναγνωρίζει(2 Τιμοθέου 2:19), τους κράζει κατ’ όνομα, γνωρίζει τα δικά Του, και γνωρίζεται από τα δικά Του. Γνώρισμα του πιστού παιδιού του Θεού(1 Ιωάννη 3:1-2, Ιωάννη 1:12) είναι η ζωή του, όχι τα λόγια. Ο Χριστός ήρθε εδώ κάτω για να δώσει ζωή, τη ζωή Του, για να ζήσουμε. Και αν δεν γίνει Χριστός η κάθε μας μέρα, η κάθε μας στιγμή, ολόκληρος ο εαυτός μας, τότε έχουμε μείνει στα λόγια, στις υποθέσεις, σε ζωή άκαρπη και στείρα, που δεν εξαργυρώνεται στον Ουρανό.