«Μη μεριμνάτε περί μηδενός, αλλ’ εν παντί πράγματι ας γνωρίζωνται τα ζητήματά σας προς τον Θεόν μετ’ ευχαριστίας διά της προσευχής και της δεήσεως. Και η ειρήνη του Θεού η υπερέχουσα πάντα νούν θέλει διαφυλάξει τας καρδίας σας και τα διανοήματά σας διά του Ιησού Χριστού. Το λοιπόν, αδελφοί, όσα είναι αληθή, όσα σεμνά, όσα δίκαια, όσα καθαρά, όσα προσφιλή, όσα εύφημα, αν υπάρχη τις αρετή και εάν τις έπαινος, ταύτα συλλογίζεσθε· εκείνα τα οποία και εμάθετε και παρελάβετε και ηκούσατε και είδετε εν εμοί, ταύτα πράττετε και ο Θεός της ειρήνης θέλει είσθαι μεθ’ υμών.» (Φιλιππησίους 4:6-9)

Πρέπει να ομολογήσουμε πως το μήνυμα αυτό δεν το πιάσαμε σωστά. Πρέπει να παραδεχτούμε πως, ενώ μας φάνηκε πολύ απλό, στην πράξη όμως στάθηκε τελείως αδύνατο για να πραγματοποιηθεί στη ζωή μας. Πρέπει να αναγνωρίσουμε πως και αν κάποτε προσπαθήσαμε, αποτύχαμε τραγικά και διαπιστώσαμε πως ήμασταν πολύ μακριά. Ακόμα και με την φαντασία, όταν τολμήσαμε μια προσέγγιση του θέματος, είδαμε πως οι μηχανισμοί της σκέψης, οι μηχανισμοί του φυσικού νου ήταν έτσι κουρδισμένοι και λειτουργούσαν επί τόσα χρόνια βουτηγμένοι κυριολεκτικά μέσα στις μέριμνες, που μας ήταν τελείως ακατανόητο το να μη μεριμνούμε. Μόνο σαν καταλάβουμε πως είναι κατάρα. Μόνο σαν βεβαιωθούμε πως είναι αμαρτία. Μόνο σαν διαπιστώσουμε πως αποκλείουν και αποδιώχνουν το Θεό από μέσα από τη ζωή μας. Μόνον τότε θα ασχοληθούμε σοβαρά με αυτές τις μέριμνες. Είναι μπουκωμένες με το ΕΓΩ. Είναι θυγατέρες του προσπαθισμού. Είναι αλυσίδες που σέρνουν τον αιχμάλωτό τους, πληγώνοντάς τον αδιάκοπα. Είναι παράγωγα της άγνοιας, της δικής μας άγνοιας γύρω από όλα. Πνίγουν τα ερωτηματικά. Τι θα γίνει; Πως θα εξελιχτεί αυτό το θέμα; Τι θα ακολουθήσει; Οι άλλοι τι θα κάνουν; Πως θα αντιδράσουν; Βασανίζουν τα πιθανά και τα ενδεχόμενα. Λοιπόν; Θα τα μελετήσω από τώρα, να δω τι θα κάνω. Φτωχέ ταλαίπωρε ισοβίτη. Τι τρομερές μπάλες που σέρνεις αδιάκοπα. Και μεριμνάς. Και βασανίζεσαι. Και κάνεις αδιάκοπα κουταμάρες. Δεν κάνεις απολύτως τίποτα. Μόνο τα μπερδεύεις. Μη μεριμνάτε περί μηδενός. Μα αυτό είναι σταμάτημα της σκέψης… Μα αυτό είναι άδειασμα της ζωής… Μα αυτό είναι κάτι μη ανθρώπινο… Ναι. Ναι, έτσι ακριβώς είναι. Μόνο που η πραγματοποίησή του απαιτεί την απόλυτη παρουσία του Θεού. Ναι. Ναι, που αυτό απαιτεί απόλυτη άρνηση και ανυπαρξία του δικού μας θελήματος. Ναι. Ναι, που αυτό – για να μην το πούμε ανοιχτά και σωστά – αυτό σημαίνει θάνατο. Μα έτσι ακριβώς είναι. Ο θάνατος είναι η άλλη όψη της ζωής. Η ζωή, η δική του ζωή, αναπτύσσεται πάνω στο δικό μας θάνατο. Μα τι θα γίνει; Μα ό,τι θέλει ο Κύριός μου. Και ξέρεις κάτι; Αυτό δε θα γίνει. Έγινε ήδη. Γιατί στο Θεό δεν υπάρχει παρελθόν και μέλλον. Αυτά είναι αδυναμίες ανθρώπινες. Μα τα ενδεχόμενα; Και εάν; Μα είναι όλα στα χέρια Του. Ό,τι θέλει Αυτός. Μια εμείς μισήσαμε τον εαυτό μας και το θέλημά μας, γιατί ήταν φορείς της αμαρτίας, της κατάρας. Μα κάποιες δουλειές που πρέπει να γίνουν θα γίνουν, να είσαι βέβαιος γι΄ αυτό. Μπορεί από σένα, μπορεί από άλλον χωρίς εσένα. Τι σημασία έχει; Φτάνει να είναι για τη δόξα Του. Και μόνο όταν είναι από Αυτόν, τότε μπορεί να είναι για τη δόξα Του. Μα ίσως και να πεθάνω. Ε, λοιπόν; Τόσο σπουδαίο το έχεις αυτό; Κρίμα που δεν έχεις πεθάνει ακόμα. Αν είχες πεθάνει, δε θα φοβόσουν το θάνατο. Τι καλά που θα ήσουν! Και τα όνειρά μου τι θα γίνουν; Αν τα αφήσεις , είναι φίδια και θα σε πνίξουν. Μη μεριμνάτε περί μηδενός. Απόδειξε στον εαυτό σου πως γίνεται αυτό.