«Ενώ δε ελάλει έτι, έρχεταί τις παρά του αρχισυναγώγου, λέγων προς αυτόν ότι απέθανεν η θυγάτηρ σου· μη ενόχλει τον Διδάσκαλον. Ο δε Ιησούς ακούσας απεκρίθη προς αυτόν, λέγων· Μη φοβού· μόνον πίστευε, και θέλει σωθή. Και ότε εισήλθεν εις την οικίαν, δεν αφήκεν ουδένα να εισέλθη ειμή τον Πέτρον και Ιάκωβον και Ιωάννην και τον πατέρα της κόρης και την μητέρα. Έκλαιον δε πάντες και εθρήνουν αυτήν. Ο δε είπε· Μη κλαίετε· δεν απέθανεν, αλλά κοιμάται. Και κατεγέλων αυτόν, εξεύροντες ότι απέθανεν. Αλλ’ αυτός εκβαλών έξω πάντας και πιάσας την χείρα αυτής, εφώναξε λέγων· Κοράσιον, σηκώθητι. Και υπέστρεψε το πνεύμα αυτής, και ανέστη παρευθύς, και προσέταξε να δοθή εις αυτήν να φάγη. Και εξεπλάγησαν οι γονείς αυτής. Ο δε παρήγγειλεν εις αυτούς να μη είπωσιν εις μηδένα το γεγονός.» (Λουκάς 8:49-56)

Ευχαριστώ το Θεό διότι ακούω αδιάκοπα τις δυο αυτές λέξεις, αδιάκοπα, στους θόλους του συνειδησιακού χώρου. Κάτι στοές έχουμε μέσα στη συνείδησή μας. Έχουμε και αισθητήρια. Έχουμε και λίγο μυαλουδάκι. Και καταλαβαίνουμε. Μόνο πίστευε. Προχώρα, προχώρα, όπως λέει ο Παύλος, «να τελειώσω το δρόμο μου μετά χαράς». Άστα τα άλλα, μη δίνεις σημασία. Προχώρα. Μόνο πίστευε. Αυτό φτάνει και περισσεύει. Είναι αρκετό. Υπεραρκετό. Μη ζητάς να καταλάβεις. Γιατί εισάγεις το ανθρώπινο στοιχείο της αδυναμίας μέσα. Τον τελευταίο καιρό, πολύ εύκολα λέγω: «Δεν ξέρω». Εσύ με τόσες δεκαετίες στην πίστη, να λες δεν ξέρεις; Χρυσέ μου άνθρωπε, δεν μπορώ να βγάλω ανθρώπινους συνειρμούς. Δεν ξέρω. Ξέρω όμως ένα, όπως ξέρουμε με τον τυφλό. Ξέρω ότι εκείνος ξέρει και μπορεί. Συνδεδεμένος κι εγώ μαζί του, μπορώ να πω τα ίδια λόγια. Εραστής της καινούριας τεχνολογίας. Στο υποκατάστημα της Αλεξανδρούπολης, συνδεδεμένο το μηχάνημα με το κεντρικό, πατάει το κουμπί και σου δείχνει το λογαριασμό σου. Δεν ξέρω, Κύριε. Μα ξέρω ότι εκείνος μπορεί και ξέρει, και μπορούν να συμβούν πολλά. Τα όρια της δικής μας πραγματικότητας είναι και αυτά περιορισμένα. Είναι μόνο αυτά που είπε. Δεν είναι μικρό. Είναι μεγάλο πράγμα. Μα το είπε. Είναι γραμμένο. Και εμείς τα διαβάζουμε. Και επί λέξει με πίστη όλα γίνονται. Ξέρω ότι όλα όσα είπε Εκείνος, γίνονται. Είναι ένα άλμα. Μα τι λες τώρα; Το παιδί πέθανε. Ξέρεις τι πάει να πει πέθανε; Σταμάτησαν όλα. Τίποτα δεν λειτουργεί από ιατρικής πλευράς. Ούτε αίμα κυκλοφορεί. Ο εγκέφαλος αδρανής. Η καρδιά δεν χτυπά. Πέθανε. Ένα ερώτημα σε κάτι Βιβλικά μαθήματα. Η προσευχή δεσμεύεται από το χρόνο; Για ένα πράγμα που έγινε στις έντεκα, εγώ μπορώ να προσευχηθώ στις δώδεκα; Μα αυτό το έχω κάνει πάρα πολλές φορές. Το ξέχασα όταν έπρεπε. Η εγχείριση έγινε στις έντεκα και εγώ το θυμήθηκα στις δώδεκα. Και προσευχήθηκα τότε. Μα αυτά τα πράγματα δεν είναι λογικά. Και ποιος μίλησε για λογικά; Βεβαίως δεν είναι. Άλλης τάξεως. Άλλης κατηγορίας. Υπερλογικά. Το παιδί πέθανε. Ο Πέτρος λέει. Κύριε φώναξέ με να έρθω. Που; Εδώ θα βουλιάξεις καημένε. Δεν έχεις ακούσει τους νόμους της βαρύτητας; Άμα το πει Εκείνος. Άμα με φωνάξει Εκείνος, τότε, θα περπατήσω στα νερά. Και περπάτησε! Πως έγινε αυτό; Δεν ξέρω. Ούτε χρειάζεται να ξέρω. Και γιατί να ξέρω; Μου είναι αρκετό ότι αυτό έγινε. Λέει ο Κύριος, «δώστε τους να φάνε». Τι να φάνε; Τους είδες πόσοι είναι; Πέντε χιλιάδες άνδρες, και γυναίκες, και παιδιά. Πως θα τους δώσουμε να φάνε, Κύριε; Τι έχουμε; Πέντε ψωμάκια και δύο ψάρια. Ούτε μαθηματικά. Ούτε τίποτα άλλο. Και φάγανε όλοι. Βαρύνανε τα στομάχια τους. Και ήρθαν και την άλλη μέρα να ξαναφάνε. Και τους έδιωξε. Αλήθεια αγαπητοί μου, όταν το συνειδητοποιήσουμε, είναι ένας άλλος τρόπος ζωής. Και πόσο καμαρώνουμε γι’ αυτό. Η κοινή λογική, με τα μπαστούνια της, με την ύλη της, με τα αισθητήριά μας, με κάποιες αρχές και νόμους της ύλης, δεν μπορεί να φτερουγίσει να πετάξει, να μπει μέσα σε κείνον τον κόσμο. Και τούτο γιατί λείπει κάτι το βασικό. Και πολλοί, και χριστιανοί ακόμα, κάνουνε έναν λογαριασμό χωρίς τον Κύριο. Χωρίς την παρουσία του Κυρίου, το πράγμα γυρίζει και παίρνει άλλη όψη. Γυρίζει η πλάστιγγα. Και αυτό αφορά ολόκληρη τη ζωή μας. Τούτη και την άλλη. Μη φοβού μόνο πίστευε. Ο φόβος. Ο φόβος. Τι πράγμα είναι; Οι άνθρωποι υποφέρουν. Πάρτε παράδειγμα το AIDS, η καταστροφή του ανοσοποιητικού συστήματος. Κοντεύω να γίνω ειδικός. Τρία εκατομμύρια οι φορείς στην Αμερική. Δέκα εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο. Και στην Ελλάδα. Και βλέπεις το φόβο και το δράμα των ανθρώπων. Μα αυτό είναι κόλαση. Και βέβαια είναι κόλαση. Και τι θα κάνουμε; Μα τίποτα δεν μπορούμε να κάνουμε. Να τους κλείσουμε όλους μέσα σε μια Σπιναλόγκα. Μα θα κάνουν επανάσταση. Είναι ζωντανοί και κινούνται. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Στον καρκίνο τι θα κάνουμε; Ευχαριστούμε και δοξάζουμε το Θεό. Έχουμε κι εμείς λογική  και αισθητήρια. Και εμείς έχουμε. Μα όμως, όταν πρόκειται για τα μεγαλεία και τα θαυμάσια του Θεού, δεν καταπιανόμαστε μ’ αυτά. Ναι αυτές οι αλήθειες ανήκουν σε άλλα κύματα. Αφήνουμε τα μεσαία και πάμε στα F.M Αυτά τα θέματα λέγει πως πνευματικώς ανακρίνονται. Πολύ συχνά το χρησιμοποιώ. Είναι σαν τα μαθηματικά. Είναι θέματα που λειτουργούν με άλλο τρόπο. Εδώ όμως, συμβαίνει το εξής. Για να λειτουργήσει αυτός ο κόσμος του Θεού και της πίστεως, είναι ανάγκη να απαλλαγούμε από τον άλλο τρόπο, της λογικής. Δημιουργεί παράσιτα και ανωμαλίες. Τώρα, ανθρωπίνως δε γίνεται τίποτα. Και μετά γυρίζουμε το λεβιέ, και μεταφερόμαστε στον καινούριο κόσμο. Είναι ανάγκη να φτάσουμε στην πλήρη ανθρώπινη αδυναμία και τότε γυρίζουμε και ακουμπάμε, κάνουμε επαφή, contact όπως λένε οι ειδικοί. Τώρα δε γίνεται τίποτα. Αλλά, εκείνη τη στιγμή ομολογούμε, ανθρωπίνως δεν γίνεται τίποτα. Κύριε, αλλά Εσύ, Κύριε, τα πάντα. Μια στιγμιαία προσευχή, σύντομη, και μπαίνουμε μέσα σε άλλα κυκλώματα. Και τι γίνεται; Περίμενε και θα δεις τι γίνεται τώρα. Η προσευχή μας στον Κύριο. Και αρχίζουν κάποιες ενέργειες. Κάτι γίνεται. Ο άλλος δεν καταλαβαίνει τίποτα. Και μας ρωτά: τι γελάτε; Μα ο Κύριος. Πήρε μήνυμα ο Κύριος. Μπήκε μέσα ο Κύριος. Και δουλεύει το πληκτρολόγιο και δουλεύουν τα μεγαλεία και τα θαυμάσια του Θεού. Ξαναδιαβάζω πάλι τη Γραφή. Υπάρχει η λέξη αδύνατον. Δεν είναι δυνατό. Τι μπορεί να γίνει; Και λέει ο Θεός. Είναι τι αδύνατο εις εμέ; Μα όχι. Ο Θεός έχει τρόπους και μέσα να κάνει πολλά. Αφήνουμε το Θεό, και πάμε σ’ ένα άνθρωπο, τον Παύλο. Και λέει τα ίδια λόγια, και λέει, «τα πάντα δύναμαι  δια του ενδυναμούντος με Χριστού». Τα πάντα. Μα ναι, τα πάντα. Τι όμορφο αυτό το «πάντα»! Ναι αλλά ο Χριστός ανέστησε νεκρούς. Και ο Παύλος ανέστησε. Και υπάρχει και ένα τρίτο, που είναι για σένα και για μένα. «Πάντα δυνατά τω πιστεύοντι». Ο Παύλος μπορεί, να ήτανε ένας, μα και εσύ μπορείς να είσαι ένας από αυτούς που πιστεύουν. Και τότε γίνονται μεγαλεία. Καταλήγουμε πάντα, τι Θεό έχουμε! Τι δυνατότητες προσφέρονται σ’ εμάς δια της πίστεως! Τι έδαφος απλώνεται μπροστά μας! Ίσως κάποιος πει, δεν μπορώ εγώ να πιστέψω έτσι. Ας αρχίσουμε από αυτό. Ας αρχίσουμε από την πίστη σου. Φέρ’ το με προσευχή και με πίστη, αυτή η λίγη, όποιας ποιότητας και να ‘ναι. Μπορούμε να ζητήσουμε αυτή την πίστη, αυτή που υπάρχει στο ευαγγέλιο. Ο Θεός θέλει να φανεί δυνατός. Πως λέει. Ζητούσε άνθρωπο να φανεί δυνατός και να φανερωθεί στη ζωή μας. Και μετά ρωτούμε τι έγινε; Υπάρχουν αποτελέσματα. Οι άνθρωποι είναι ρεαλιστές. Αυτό έγινε πριν έξι μήνες, πριν έξι χρόνια. Τότε χωρίς δουλειά. Και όλα άρχισαν να κινούνται με μια προσευχούλα. Τα πάντα ελέγχονται από το Θεό. Τα πάντα ελέγχονται από τον άνθρωπο που πιστεύει. Μόνο πίστευε. Και θα δεις τη δόξα του Θεού. Τι καιροί έρχονται; Σε βεβαιώ ότι είναι πολύ χειρότεροι απ’ ό,τι φαντάζεσαι. Μα ο Κύριος θα μεριμνήσει. Είναι υπόθεση ατομική.