«Όσοι δε εδέχθησαν αυτόν, εις αυτούς έδωκεν εξουσίαν να γείνωσι τέκνα Θεού, εις τους πιστεύοντας εις το όνομα αυτού·» (Ιωάννη 1:12)

 Μεγάλα δικαιώματα και μεγάλες εξουσίες χορηγήθηκαν από τον Κύριό μας στους δικούς του, στους πιστούς του, στους αγίους του, στους εκλεκτούς του, στα παιδιά του Θεού. Δυστυχώς αυτά τα δικαιώματα και αυτές οι εξουσίες δεν κηρύσσονται, ούτε γράφονται. Δυστυχώς αυτές οι πραγματικότητες, που δίνουν άλλη όψη και άλλη δύναμη στους πιστούς, δε χρησιμοποιούνται. Δυστυχώς αυτή η τόσο προνομιακή μεταχείριση των δικών του, των πιστών του, από την αχρηστία είναι σαν να μην υπάρχει. Αγανακτισμένος ο Θεός σε μια ανάλογη περίπτωση, πριν από το πέρασμα της Ερυθράς Θάλασσας, λέει στον Μωυσή: «Τι βοάς; Κίνησον». Ό,τι χρειάζεται σου το ‘χω δώσει και παραχωρήσει. Κάνε χρήση αυτών των χορηγηθέντων σε σένα. Το ίδιο λέει και σ’ εμάς. Δυστυχώς. Δεν έχουμε την πίστη που χρειάζεται. Και δεν έχουμε τ’ αποτελέσματα που θα μπορούσαμε να είχαμε, αν ασκούσαμε τις εξουσίες που μας χορήγησε ο Κύριος. Δεν έχουμε, γιατί δεν έχουμε την εσωτερική επιβεβαίωση και μαρτυρία(2 Κορινθίους 1:21, Ρωμαίους 8:16), ότι μπορούμε με το λόγο μας να φέρουμε τέτοια αποτελέσματα. Δεν έχουμε, γιατί η κατάστασή μας από πλευράς αγιασμού και παράδοσης δεν είναι αυτή, που θα απαιτούσε ο Κύριος να είναι. Είμαστε άνθρωποι του Θεού, με μοιρασμένη «καρδιά», με μοιρασμένη ζωή, με μοιρασμένη πίστη και προσδοκία. Το αποτέλεσμα είναι να ζούμε μια περιορισμένη ζωή, όσον αφορά τα αποτελέσματα της δυναμικής παρουσίας του Κυρίου στην καρδιά μας και στη ζωή μας. Αν υπάρχει παρουσία και κατοίκηση του Κυρίου στην καρδιά μας και στη ζωή μας; Δυστυχώς, ούτε αυτό ακόμα δεν έχουμε και τα αποτελέσματα είναι τόσο μικρά και πενιχρά, με μια δειλή, ικετευτική, διακονιάρικη προσευχή, που δεν την συναντούμε μέσα στο λόγο του Θεού. Και από αυτήν δεν περιμένουμε απάντηση, απόκριση, κι αν έχουμε κάτι τέτοιο θριαμβολογούμε όχι σαν κάτι συνηθισμένο στην πνευματική μας ζωή, μα σαν κάτι απρόσμενο ή απροσδόκητο. 1) «Ιδού, δίδω εις εσάς την εξουσία του να πατείτε επάνω όφεων και σκορπίων και επί πάσαν δύναμιν του εχθρού» (Λουκάς 5:19). Αυτά τα δυσάρεστα που συμβαίνουν στη ζωή μας, αποτυχίες, ασθένειες, συγκρούσεις, αναποδιές, όλα αυτά είναι αποτελέσματα των ενεργειών του διαβόλου και των οργάνων του. Ο Κύριος που κατοικεί στην καρδιά μας και αφεντεύει στη ζωή μας, αυτός που είναι ο κορμός της ύπαρξής μας και είναι η άμπελος κι εμείς τα κλήματα, μια οργανική ενότητα και ταύτιση, ο Κύριος νίκησε τον διάβολο και τον διατάζει, και έδωσε και δίνει σ’ εμάς το ίδιο δικαίωμα της επιτίμησης επί του διαβόλου και των οργάνων του. Όταν κάποια φορά οι μαθητές επιχείρησαν να επιτιμήσουν και απέτυχαν, ρώτησαν τον Κύριο, γιατί δεν μπόρεσαν και τους είπε «δια την ολιγοπιστίαν σας». Είναι δώρο, είναι δικαίωμα, είναι εξουσία δοσμένη στα πιστά παιδιά του Θεού. Βέβαια, στο σημείο αυτό ισχύει αυτό που ισχύει και στην προσευχή. «Εάν η συνείδησή μας δεν μας ελέγχει». Είναι ανάγκη να έχουμε συνείδηση καθαρή και τέλεια. «Τέλεια»; Αυτή τη λέξη την έχουμε απομακρύνει από τη ζωή μας και τα λόγια μας, όχι μόνο, αλλά δογματικά έχουμε κατοχυρώσει, πως δεν είναι δυνατό να έχουμε τέτοια συνείδηση, ενώ πάνω από είκοσι φορές αναφέρεται μέσα στο λόγο του Θεού. Να γιατί δεν μπορούμε να διατάξουμε τον διάβολο να κάνει αυτό που θα του πούμε. Έχοντας συνείδηση ελαττωματική και καρδιά μοιρασμένη με τον κόσμο, τότε, πολύ σωστά δεν έχουμε το κουράγιο να προχωρήσουμε. 2)Όσα αν δέσητε επί της γης, θέλουσι είσθε δεδεμένα εν τω ουρανώ και όσα αν λύσητε επί της γης, θέλουσιν είσθαι λελυμένα εν τω ουρανώ» (Ματθαίος 18:18). Πολύ τα χτύπησε ο διάβολος τα λόγια αυτά, με παρερμηνείες και διαστρεβλώσεις, που να μην τολμούν οι πιστοίνα τα χρησιμοποιήσουν. Ναι, ο Κύριος χορήγησε στα παιδιά του, που είναι οστούν εκ των οστέων του και σαρξ εκ της σαρκός του» και που μέσα σ’ αυτά κατοικεί και υπάρχει «σπέρμα αυτού», δικαιώματα τέτοια, που ό,τι πουν να γίνεται και να έχει μια δεσμευτική δύναμη αιώνια. Εννοείται ότι αυτός που κάνει τέτοια χρήση, είναι «πλήρης Πνεύματος» και κινείται απ’ αυτό. Είναι μέσα και όργανα αυτές οι εξουσίες και οι δυνάμεις που πρέπει να χρησιμοποιούνται μόνο για το Θεό και τα δικά του θέματα. Ο εαυτός μας δεν υπάρχει και δεν είναι δυνατόν να υπάρχει. Έτσι, ας μη μας φανεί παράξενο, ο Θεός στην πραγματικότητα είναι αυτός που ενεργεί, που δένει και λύνει «κατά την ευδοκία του θελήματος αυτού». Εφόσον φτάσουμε εμείς στο σημείο αυτό να «κραταιωθούμε εν δυνάμει δια του Πνεύματος εις τον εσωτερικόν άνθρωπον». Βέβαια, αυτοί είναι οι άνθρωποι που εμπιστεύεται ο Θεός και μπορεί, δεμένος μαζί τους, να ενεργεί, γιατί υπάρχει μια και μόνο θέληση. Σε μια απόλυτη κατάσταση. 3) «Διότι αληθώς σας λέγω ότι όστις είπη προς το όρος τούτο, Σηκώθητε και ρίφθητι εις την θάλασσαν, και δεν διστάση εν τη καρδία αυτού, αλλά πιστεύση ότι εκείνα τα οποία λέγει γίνονται, θέλει γείνει εις αυτόν ό,τι εάν είπη. Διά τούτο σας λέγω, Πάντα όσα προσευχόμενοι ζητείτε, πιστεύετε ότι λαμβάνετε, και θέλει γείνει εις εσάς.» (Μάρκος 11:23-24). Ό,τι λέει γίνεται, φτάνει να το πιστεύει αυτό, και όταν λέμε να το πιστεύει, σημαίνει να έχει βεβαιότητα στη διακήρυξη του Κυρίου, ότι ό,τι αν πει το παιδί του Θεού θα γίνει, έστω κι αν αυτό είναι της κατηγορίας να σηκωθεί το βουνό και να πάει να πέσει στη θάλασσα. Και πολλά τέτοια πνευματικά βουνά υπάρχουν μέσα στη ζωή μας. Η παντοδυναμία και η εξουσία είναι απόλυτη. Εμείς δεν βρισκόμαστε στην πνευματική κατάσταση της απόλυτης κυριαρχίας του Πνεύματος μέσα στη ζωή μας. Τότε, τα άτομα αυτά, που συγκεντρώνουν αυτά τα προσόντα, μπορούν να χρήση αυτών των απόλυτων δικαιωμάτων, που ανεβάζουν τον πιστό άνθρωπο να παίρνει θεϊκές εξουσίες εδώ στη ζωή, στον κόσμο τούτο. Εάν θελήσουμε να δούμε το πιστό παιδί του Θεού περιβεβλημένο με τόσες εξουσίες, μας καταλαμβάνει δέος. Αυτή ήτανε η δύναμη που είχαν οι πρώτοι χριστιανοί, και με αυτές τις δυνάμεις εγίνοντο σεβαστοί και αποδεκτοί από τους άλλους ανθρώπους. Εάν σήμερα αυτά τα στοιχεία δεν υπάρχουν, είναι γιατί δεν υπάρχει η αγιότητα εκείνη που τότε υπήρχε και παραχωρούσε τα σώματα των πιστών(Ρωμαίους 12:1) να είναι , γιατί περί αυτού πρόκειται, εργαλεία και όπλα στη θέληση και στα χέρια του Θεού. Ο Θεός εργάζεται και δουλεύει, ας το πάρουμε απόφαση, με ανθρώπους, με τους αγίους του, που σαν υπέρτατό τους αγαθό έχουν το θέλημα του Θεού το αγαθό, το ευάρεστο, το τέλειο. Να γιατί σήμερα, δυστυχώς, στον αγρό του Κυρίου έχουμε φτωχά και μικρά αποτελέσματα. Γιατί ο εχθρός μας ξεγέλασε και μας έκανε να πιστέψουμε, πως μόνο με το λόγο δίνεται η μαρτυρία και σώζονται οι ψυχές. Γιατί λείψανε οι άγιοι που θα χρησιμοποιούσανε τη δύναμη του Θεού.