«Εισάκουσον, Θεέ, της κραυγής μου· πρόσεξον εις την προσευχήν μου. Από των περάτων της γης προς σε θέλω κράζει, όταν λιποθυμή η καρδία μου. Οδήγησόν με εις την πέτραν, ήτις είναι παραπολύ υψηλή δι’ εμέ. Διότι συ έγεινες καταφυγή μου, πύργος ισχυρός έμπροσθεν του εχθρού. Εν τη σκηνή σου θέλω παροικεί διαπαντός· θέλω καταφύγει υπό την σκέπην των πτερύγων σου. Διάψαλμα. Διότι συ, Θεέ, εισήκουσας των ευχών μου· έδωκάς μοι την κληρονομίαν των φοβουμένων το όνομά σου. Θέλεις προσθέσει ημέρας εις τας ημέρας του βασιλέως· τα έτη αυτού ας ήναι εις γενεάν και γενεάν. Θέλει διαμένει εις τον αιώνα ενώπιον του Θεού· κάμε να διαφυλάττωσιν αυτόν το έλεος και η αλήθεια. Ούτω θέλω ψαλμωδεί διαπαντός το όνομά σου, διά να εκπληρώ τας ευχάς μου καθ’ ημέραν.» (Ψαλμός 61:1-8)

Η κραυγή είναι ένα είδος προσευχής. Τα είδη της προσευχής είναι αμέτρητα, γιατί είναι η ίδια η ζωή, που διαρκώς παίρνει διάφορες μορφές και σχήματα, που οι περιστάσεις της δίνουν. Αυτή η σειρά των διαφόρων ειδών προσευχής έχει δυο σημεία ακραία. Το ένα είναι η κραυγή, γεμάτη από ένταση, πόνο, αγωνία και το άλλο τελείως ακραίο σημείο είναι η προσευχή «ας γνωρίζονται τα αιτήματά  σας εις τον Θεό». Η κραυγή είναι όταν όλος ο άνθρωπος αναλίσκεται και γίνεται μια άγρια φωνή που τρέμει και σπαρταρά. Ποτέ σχεδόν η κραυγή δεν έχει πολλά λόγια. Συνήθως είναι δυο λέξεις, «Θεέ μου» ή «Κύριέ μου», και συνοδεύεται από σπαραγμό και δάκρυα. Η κραυγή δεν παρασκευάζεται, ούτε παρουσιάζεται επιμελημένη και φροντισμένη στο Θεό. Μα βγαίνει ξαφνικά σαν ένα ξέσπασμα και αφήνει το Θεό να διακρίνει τις λεπτομέρειες και τις ανάγκες. Ο άνθρωπος την ώρα της κραυγής ξεχνάει τον εαυτό του, ποιος είναι, και ενσωματώνεται, ταυτίζεται με την κραυγή του. Ο Θεός απαντά στις προσευχές, μα πάντοτε και γρήγορα απαντά στις κραυγές. Πολλές φορές ο Θεός δεν απαντά στις προσευχές μας, ώσπου αυτές να μεταβληθούν σε κραυγές. Θεέ μου, τι θα γίνει μ’ αυτό τον άνθρωπο; Θεέ μου, τι θα γίνει μ’ αυτή την περίπτωση; Η απάντηση είναι ραγδαία, καταπληκτική και σε βγάζει από το αδιέξοδο που βρίσκεσαι. Συνήθως, όταν διηγούμαστε απαντήσεις σε προσευχές, μιλάμε για απαντήσεις σε κραυγές. Βέβαια, δεν είναι δυνατό να μετατρέψουμε όλες τις προσευχές μας σε κραυγές. Μα έτσι και μια προσευχή πάρει τη μορφή κραυγής, είσαι βέβαιος πως από εκείνη τη στιγμή το θέμα έχει λήξει. «Και της κραυγής αυτών ακούει». Είναι πόνος, είναι αγωνία, είναι δράμα. Είναι κάτι το συσσωρευμένο. Είναι ένα ξέσπασμα, που ο άνθρωπος ξεχνιέται, και από αυτό που χάνεται βγαίνει μια κραυγή προς το Θεό. Δεν είναι ανάγκη όμως να περιμένεις να φτάσεις κάποτε στην κραυγή της αγωνίας. Τώρα, όπως είσαι, μίλησε και φώναξε στον Κύριο: «Ιησού επιστάτα ελέησόν με».