«Εάν εξεύρητε ταύτα, μακάριοι είσθε εάν κάμνητε αυτά.» (Ιωάννη 13:17)

«Γίνεσθε δε εκτελεσταί του λόγου και μη μόνον ακροαταί, απατώντες εαυτούς. Διότι εάν τις ήναι ακροατής του λόγου και ουχί εκτελεστής, ούτος ομοιάζει με άνθρωπον, όστις θεωρεί το φυσικόν αυτού πρόσωπον εν κατόπτρω· διότι εθεώρησεν εαυτόν και ανεχώρησε, και ευθύς ελησμόνησεν οποίος ήτο. Όστις όμως εγκύψη εις τον τέλειον νόμον της ελευθερίας και επιμείνη εις αυτόν, ούτος γενόμενος ουχί ακροατής επιλήσμων, αλλ’ εκτελεστής έργου, ούτος θέλει είσθαι μακάριος εις την εκτέλεσιν αυτού.» (Ιάκωβος 1:22-25)

Τίτλοι του πιστού. Παιδιά του Θεού. Λυτρωμένοι, κοινωνοί θείας φύσεως, κοινωνοί Θεού. Γύρω από τα πνευματικά υπάρχει σύγχυση. Μια λέξη που με αναστατώνει. Κατάθλιψη. Χριστιανός, με κατάθλιψη. Παιδί του Θεού με κατάθλιψη. Κάτι πρέπει να μεσολαβεί. Κάτι πρέπει να συμβαίνει. Τα ίδια λέγαμε και περί της χαράς. Που είναι αυτή η χαρά; Μη λέμε λόγια επειδή είναι γραμμένα στο ευαγγέλιο, χωρίς να είναι μια δική μας πραγματικότητα μέσα στη ζωή. Ο Χριστός δίνει μακαριότητα. Μακάριος ο άνθρωπος. Λένε. Όταν θα πάμε στον Ουρανό. Μα εδώ μιλάει, για κάτω εδώ στη γη. Μακαριότητα. Του Κυρίου η μακαριότητα μεταφέρεται στον πιστό. Είναι μια μακαριότητα που αποκαλύπτεται στη ζωή μας. Η ζωή του Χριστού είναι τέλεια. Είναι μια σπουδαία μα και σπάνια λέξη. «Το αγαθόν, το ευάρεστον, το τέλειον». Και εάν εμείς είμαστε παιδιά του Θεού, λυτρωμένοι του Κυρίου, έχουμε τη σωτηρία Του και είμαστε μακάριοι. Και τότε να λάμπει το πρόσωπό μας από τη μακαριότητα που δίνει ο Κύριος. Αντί αυτού έχουμε κρεμασμένα τα πρόσωπα, θλιμμένες εκφράσεις, καταστάσεις με θλιμμένο παρουσιαστικό. Και τότε θέλουμε και έπαινο, γιατί υποφέρουμε για το Χριστό. Δεν είναι έτσι. Είναι κάποιος που έχει βάλει το χέρι του και έχει κλέψει αυτά τα ακριβοπληρωμένα με τη θυσία του Χριστού επάνω στο σταυρό. Μακάριοι. Κάποιος μας παραχάραξε το δρόμο και πάμε στραβά. Και δεν έχουμε την μακαριότητα που μας χαρίζει ο Κύριός μας. Φοβάμαι ότι έχουμε πέσει σε παγίδα και μας έχει αφαιρέσει ο πονηρός από μέσα από την καρδιά μας, εκείνα τα ακριβοπληρωμένα. Με απασχόλησε πάρα πολύ. Γιατί οι χριστιανοί να μην είναι αυτό που λένε ότι είναι, και που αναφέρει ο λόγος του Θεού. Μια ζωή να λάμπει. Μια ζωή πληρότητας. Όπως τη ζούσε ο Χριστός. Λέμε μια λέξη «πιστεύω». Λέμε ότι τα δεχόμαστε αυτά που λέει το ευαγγέλιο. Κάποιος έλεγε: «Τα ασπάζομαι όλα αυτά που λέτε». Μα όλα αυτά τι να τα κάνουμε; Μπήκες μέσα στην κατάσταση της μακαριότητας, για την οποία μιλάει ο λόγος του Θεού; Απόκτησες, έχεις, και απολαμβάνεις τα μεγαλεία του Χριστού; Η ζωή του Χριστού είναι όμορφη, ωραία, ευχάριστη, μόνο όταν την ζούμε καθημερινά. Δεν έχει σημασία ο μισθός μας, τα οικονομικά μας. Εμείς περνάμε καλά δια του Χριστού και απολαμβάνουμε μακαριότητα. Νομίζω ότι έχουμε παρανοήσει πάρα πολλά πράγματα, γι’ αυτό δεν συναντά κανείς από κήρυκες, μα και από άλλους πιστούς, τα φαινόμενα αυτά, παρά σε ελάχιστους, με γελαστά πρόσωπα, με ευχάριστη πορεία, έτοιμοι να ψάλλουν πρωϊ, μεσημέρι, βράδυ, όλες τις ώρες της ημέρας. Άνθρωποι ικανοποιημένοι και χορτάτοι. Είναι εκείνοι που «εγκύπτουσι», όχι απλώς πιστεύουν και ασπάζονται. Μα αυτοί που εγκύπτουσι εις τον τέλειο νόμο της ελευθερίας και εκεί βρίσκονται όλη την ημέρα και χαίρονται, απολαμβάνουν, και έχουν ικανοποίηση. Προσέξτε υπάρχει μια τεράστια διαφορά, μεταξύ γνώσεως και ζωής. Εμείς γνωρίζουμε. Και είμαστε έτοιμοι να αρχίσουμε και να λέμε πολλά. Και λέμε πολλά. Θα μπορούσαμε να μη λέμε τίποτα. Η ζωή μας θα τα έλεγε όσα χρειάζονται. Πράγματι δεν κλέβουμε, αυτό μπορεί να υπάρχει, και ότι δεν λέμε ψέματα. Και αυτό μπορεί να υπάρχει. Μα είναι ένα άλλο στοιχείο. Η μακαριότητα και το πρόσωπό μας που δείχνουν τον πλούτο του Χριστού στην καρδιά μας. Ο Ιάκωβος μας λέει ότι ο άνθρωπος αυτός θα είναι μακάριος, όστις εγκύψει στον τέλειο νόμο της ελευθερίας. Και είναι μακάριος στην «πράξη». Σας εξομολογούμαι, δεν το είχα προσέξει. Είναι μακάριος την ώρα που εκτελεί το θέλημα του Θεού. Από γνώση πάμε καλά. Τα ξέρουμε όλα. Μα στη πράξη πως πάμε; Τι όμορφη είναι η ζωή της πίστεως! Και ας μιλήσουμε συγκεκριμένα. Λέγει ο λόγος του Θεού να συγχωρούμε. Άπειρες φορές και χωρίς όρια. Και την ώρα που δεν λαμβάνεις υπόψη σου κάποιο μπλέξιμο, κάποια αδικία, ακούς τη φωνή του Κυρίου που σου λέει συγχώρησε. Και εσύ συγχωρείς. Απλώς χαμογελάς και δε λες τίποτα. Και νοιώθεις μέσα στην καρδιά σου και μέσα στην ψυχή σου μια απεραντοσύνη. Στην πράξη. Την ώρα εκείνη. Λέει ο λόγος του Θεού να αγαπάς. Πόσο απέραντο είναι αυτό. Το σκέφτομαι και το ξανασκέφτομαι. Πρόσθετες ευλογίες την ώρα εκείνη. Ξεχνάς αυτόν που σε αδίκησε και είπε για σένα. Τίποτα. Δεν υπάρχει επιλογή για σένα. Τον αγαπάς. Να υπηρετείς. «Ως ο υπηρετών». Τους έπλυνε τα πόδια ο Κύριος Υπηρέτες του Κυρίου είμαστε εδώ κάτω στον κόσμο. Όχι να καρπωθώ εγώ κάτι. Να υπηρετήσω αφιλοκερδώς και χωρίς αντάλλαγμα. Πολύ μεγάλο πράγμα είναι αυτό. Να προσεύχεσαι. Υπέρ πάντων των αγίων. Προσευχόμουνα κι εγώ. Μα μου λέει δεν προσεύχεσαι υπέρ πάντων. Ποιόν άφησα έξω; Όλη την ημέρα να προσεύχομαι; Μα βέβαια. Όλη την ημέρα. Μα τότε τι θα είμαστε; Άνθρωποι της προσευχής. Εκκλησία της προσευχής. Και για να μην το ξεχάσεις, θα βάζεις μπροστά-μπροστά, στην αρχή, εκείνους που έχεις κάποιους λόγους και δεν τους αγαπάς ίσως. Τους λεγόμενους εχθρούς σου. Και αρχίζεις και προσεύχεσαι, και περνάει μια ώρα, και περνούν δυο ώρες, και περνούν τρεις ώρες, και περνά όλο το απόγευμα. Οι άλλοι θα λένε, τι κάνει αυτός ο χαζός; Δεν μπορούν να καταλάβουν. Και να ταπεινώνεσαι. Θεέ μου, τι πράγμα είναι η ταπείνωση; Να μη χρησιμοποιείς τη λέξη «εγώ». Εγώ είμαι. Εγώ έχω κάνει. Εγώ έχω γράψει τόσα βιβλία. ‘Όχι αυτά. Ταπεινοί. «Μάθετε από μένα ότι είμαι πράος και ταπεινός»(Ματθαίος 11:29).  Τι κρύβει μέσα; Πονάμε. Και υποφέρουμε επειδή είμαστε ταπεινοί. Η ταπείνωση τα εξοβελίζει όλα. Χάνονται. Και γελάς. Να ζήσουμε την όμορφη ζωή του Χριστού. Εάν γνωρίζετε αυτά, μακάριοι είστε εάν πράττετε αυτά. Όταν έχεις λίγο χρόνο ελεύθερο, διαβάζεις από το ευαγγέλιο. Τι είναι αυτό; Γνώση είναι. Ωραίο και πολύτιμο. Και ο Κύριος, θα παρουσιάσει την ευκαιρία, που η γνώση θα γίνει ζωή. Θα γίνει πράξη. Και θα είστε μακάριοι. Όταν μετέχω εγώ, ενεργητικά, δε με ενδιαφέρει εμένα τι κάνουν οι άλλοι. Δε με ενδιαφέρει το παρόμοιο θέμα πως το αντιμετώπισαν άλλοι. Μόνο με ενδιαφέρει τι λέει ο Κύριός μου. Και εκείνη την ώρα αισθάνομαι μια κατάσταση μέσα μου μακαριότητας. Αμέσως, αυτοστιγμή, νοιώθω τη μακαριότητα που χαρίζει ο Κύριος. Στην πράξη! Πραγματικά νοιώθουμε μέσα μας να διοχετεύεται μια μεγάλη δόση της μακαριότητας του Θεού. Είναι άμεση και αποτελεσματική. Δια του Πνεύματος του Αγίου. Υπάρχουν δυο λέξεις που παίζουν μέσα στην Καινή Διαθήκη. Η μία είναι η «ηδονή» και η άλλη είναι η «μακαριότητα». Ο Κύριος δεν υπόσχεται να έχουμε ηδονές, απολαύσεις. Μα δίνει, δια του Πνεύματος του Αγίου μια μακαριότητα στην καρδιά μας και τον ευχαριστούμε. Υπάρχουν ένα πλήθος περιστατικών και πραγμάτων, που κάτω από φυσικούς όρους θα έπρεπε να έχουμε λύπη. Μα εμείς έχουμε χαρά. Λέει πως τους έδωσε ξύλο για το όνομα του Χριστού. Και αυτοί είχαν χαρά «διότι αξιώθηκαν να ατιμαστούν για το όνομα του Κυρίου». Μακάριοι είστε στην πράξη, όχι στη γνώση! Φοβάμαι ότι ακούσαμε, πιστέψαμε, αποδεχτήκαμε. Και μας καλεί να ζήσουμε. Φοβάμαι όμως, πως δε ζούμε, δεν πράττουμε αυτά. Εάν πράττουμε αυτά, έχουμε ευτυχία, μακαριότητα, χαρά, αγαλλίαση. Θέμα προσευχής. Μακαριότητα. Εγώ θέλω τη ζωή σου να απολαύσω. Εάν σπείρουμε στη σάρκα, θα θερίσουμε εκ της σαρκός φθορά. Ο σπείρων εις το Πνεύμα θερίζει εκ του Πνεύματος ζωή αιώνια. Όσου οδηγούνται από το Πνεύμα του Θεού. Η πνευματική αντιμετώπιση. Να ζημιωθώ, Κύριε. Να χαρίσω, Κύριε. Και το κάνω για μένα. Και δεν είναι δυνατόν να ζημιώσεις για τον Κύριο, μα θα στο αποδώσει με άλλο τρόπο γιατί είναι δίκαιος. Ο Κύριος έτσι θέλει. Ο διάβολος μας έχει ξεγελάσει. Έξω από το θέλημα του Θεού δεν μπορούμε να έχουμε χαρά, μακαριότητα, ικανοποίηση.