«Πάντοτε χαίρετε, αδιαλείπτως προσεύχεσθε, κατά πάντα ευχαριστείτε· διότι τούτο είναι το θέλημα του Θεού προς εσάς εν Χριστώ Ιησού. Το Πνεύμα μη σβύνετε, προφητείας μη εξουθενείτε. Πάντα δοκιμάζετε, το καλόν κατέχετε· από παντός είδους κακού απέχεσθε. Αυτός δε ο Θεός της ειρήνης είθε να σας αγιάση ολοκλήρως, και να διατηρηθή ολόκληρον το πνεύμά σας και η ψυχή και το σώμα αμέμπτως εν τη παρουσία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Πιστός είναι εκείνος όστις σας καλεί, όστις και θέλει εκτελέσει. Αδελφοί, προσεύχεσθε περί ημών. Ασπάσθητε τους αδελφούς πάντας εν φιλήματι αγίω. Σας ορκίζω εις τον Κύριον να αναγνωσθή η επιστολή εις πάντας τους αγίους αδελφούς. Η χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού είη μεθ’ υμών· αμήν.» (1 Θεσσαλονικείς 5:16-28)

Είναι μια απαίτηση του Κυρίου. Είναι κάτι που το ζητάει επίμονα. Είναι κάτι που δεν το προσέξαμε όσο έπρεπε. Να τον ευχαριστούμε κατά πάντα, για όλα. Χωρίς καμιά διάκριση, χωρίς καμιά παράλειψη. Βέβαια, εμείς διακρίνουμε τα πράγματα σε καλά και κακά, σε ευχάριστα και δυσάρεστα, σε επωφελή και επιζήμια, σε υγιεινά και ανθυγιεινά. Οι διακρίσεις αυτές θα μπορούσαν να πάνε πολύ μακριά. Θα μπορούσαμε να πούμε, πως όλα τα πράγματα διακρίνονται σε συν και πλην. Όταν εμείς καλούμαστε να ευχαριστούμε τον Κύριο για όλα, τότε ένα από τα δυο συμβαίνει. Καλούμαστε να τον ευχαριστούμε και για τα καλά και για τα κακά. Είναι και αυτή μια άποψη, που υποστηρίζεται. Και λέγεται με το συμπληρωματικό τόνο, μόνο τα καλά θα δεχόμαστε από τον Κύριο; Δε θα δεχόμαστε και τα κακά;(Ιώβ 2:10). Μπαίνει όμως εδώ ένα ερώτημα. Ο Κύριος δίνει κακές δόσεις στα παιδιά του, και από πάνω ζητάει να τον ευχαριστούμε; Αυτό φαίνεται πως δεν στέκει. Όμως υπάρχει μια άλλη άποψη. Όλα αυτά προέρχονται από τον Κύριο και από τον Κύριο προσφέρονται. Είναι, οπωσδήποτε, αγαθά. Μα το αγαθό που υπάρχει μέσα σ’ αυτά δεν το διακρίνουμε με τα μάτια της λογικής, αλλά μόνο με τα μάτια της πίστης. Μόνο με τα μάτια της πίστεως. Υπάρχει κάποιο αγαθό σε μια αποτυχία στις εξετάσεις, σ’ ένα σπασμένο πόδι, σ’ ένα χαμένο ρολόι. Και θα πρέπει και γι’ αυτά να ευχαριστούμε το Θεό; Και βέβαια. Μόνο που το αγαθό είναι άλλης τάξεως, από άλλη κατηγορία, που αποβλέπει στα ουσιαστικά χαρακτηριστικά της πνευματικής μας υπόστασης. Μια αποτυχία δεν είναι πάντοτε γενική και πραγματική αποτυχία. Μπορεί να γίνει για να μας χαρίσει ταπείνωση. Μπορεί να γίνει για μια άλλη επιλογή από τον Κύριο. Διότι ο Κύριος προέβλεψε κάτι καλύτερο για μας. Το ίδιο μπορούμε να πούμε για το σπασμένο πόδι και για κάθε αρνητική, φαινομενικά, κατάσταση. Η ζωή, με τη διαρκή, αδιάκοπη ευχαριστία, παίρνει άλλη όψη. Όλα γίνονται καλά, ευχάριστα, ευλογημένα. Τώρα πια το καταλαβαίνω, το συνειδητοποιώ, το απολαμβάνω. Και γίνομαι ένας άνθρωπος ευτυχής. Συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο από αυτό που συμβαίνει στους άλλους ανθρώπους. Αυτοί δεν μένουν ικανοποιημένοι με τίποτα. Αυτοί δεν βλέπουν το λόγο γιατί να ευχαριστούν το Θεό. Όχι μόνο, μα αδιάκοπα μεμψιμοιρούν, γκρινιάζουν και δεν νοιώθουν ποτέ χαρά και ικανοποίηση. Όλα τα πράγματα, και έτσι είναι, χάνουν την αξία τους, όταν έρχονται σ’ αυτούς. Και η κατάληξη πάντοτε είναι, να είναι οι άνθρωποι αυτοί δυστυχείς. Και ποτέ και για τίποτα δεν αισθάνονται την ανάγκη να ευχαριστούν το Θεό. Μα αυτοί που με διάθεση ευχαριστίας αντιμετωπίζουν τα πράγματα της ζωής, ευχαριστούν πάντοτε, και όταν αδυνατούν να βρουν λόγο ευχαριστίας, γιατί πάντα πιστεύουν, πως ο Κύριος κάτι καλό έχει κρυμμένο και προσφέρει στα παιδιά του, έστω κι αν , με μια επιπόλαιη ματιά, δεν μπορούν να το διακρίνουν. Είναι θέμα πίστεως και καλής διάθεσης, και πάντοτε ευγνώμονες στο Θεό. Η καρδιά τους πλημυρίζει από χαρά και ευχαριστία. Βλέπουν, αισθάνονται και απολαμβάνουν τις αγαθές δόσεις, που ο Κύριος Ιησούς Χριστός προσφέρει στα παιδιά Του. «εάν λοιπόν σεις, πονηροί όντες, εξεύρητε να δίδητε καλάς δόσεις εις τα τέκνα σας, πόσο μάλλον ο Πατήρ σας ο εν τοις ουρανοίς θέλει δώσει αγαθά εις τους ζητούντας παρ’ αυτού;» (Ματθαίος 7:11)