«Τι ήτο δυνατόν να κάμω έτι εις τον αμπελώνά μου και δεν έκαμον εις αυτόν; διά τι λοιπόν, ενώ περιέμενον να κάμη σταφύλια, έκαμεν αγριοστάφυλα; Τώρα λοιπόν θέλω σας αναγγείλει τι θέλω κάμει εγώ εις τον αμπελώνά μου· θέλω αφαιρέσει τον φραγμόν αυτού και θέλει καταφαγωθή θέλω χαλάσει τον τοίχον αυτού και θέλει καταπατηθή· και θέλω καταστήσει αυτόν έρημον δεν θέλει κλαδευθή ουδέ σκαφθή, αλλά θέλουσι βλαστήσει εκεί τρίβολοι και άκανθαι θέλω προστάξει έτι τα νέφη να μη βρέξωσι βροχήν επ’ αυτόν.» (Ησαϊας 5:4-6)

Είναι μια φράση με λόγια του Θεού από την Παλαιά Διαθήκη. Μιλάει ο Θεός με ένα πνεύμα απελπισίας και αδυναμίας να κάνει κάτι άλλο, περισσότερο από αυτό που έκανε. Εφύτευσε, λέει, αμπελώνα, με τα καλύτερα κλήματα, με τις καλύτερες προϋποθέσεις. Έβαλε φραγμό και πατητήρι και περίμενε και περίμενε να κάνει σταφύλια. Να κάνει γλυκά σταφύλια. Να κάνει γλυκά σταφύλια και έκανε, αντίθετα απ΄ ό,τι περίμενε, ξινά και άθλια σταφύλια. Τώρα, ο Θεός, αφού κοιτάζει με λύπη το αποτέλεσμα, δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά, βγάζει την απόφασή Του για τον αμπελώνα Του. Θα αποσύρω το χέρι μου. Θα σας αφήσω έρημους. Θα χαλάσω τον φραγμό και ας γίνει ό,τι θέλει. Αγαπητέ μου, πόσα και πόσα αγαθά δεν έκανε ο Θεός στη ζωή σου; Την ύπαρξή σου τη χρωστάς σ’ Αυτόν και μόνο σ’ Αυτόν, και σε δημιούργησε κατά την «ευδοκία του θελήματος αυτού». Γιατί έτσι του φάνηκε καλό, να έχει όντα με τα οποία θα βρίσκεται σε κοινωνία μαζί τους, να είναι πατέρας μέσα σε πολλά παιδιά. Όταν αμάρτησες και παράκουσες, ο Κύριος πάλι έδειξε πάρα πολύ μεγάλη αγάπη, στέλνοντας ό,τι πολυτιμότερο είχε, τον Υιό Του, για να σε αποσπάσει από την αμαρτία και να σε φέρει στην πραγματική ζωή. Και περίμενε ο Θεός να κάνεις τα γλυκά σταφύλια της αναγνώρισης και της λατρείας, μα αυτό δεν έγινε, δεν έγινε ποτέ. Περίμενα καιρούς και καιρούς, πάντα με στόχο τα γλυκά σταφύλια, μα ποτέ δεν τα γνώρισα. Αγαπητέ μου, το θέμα της σωτηρία σου είναι ένα θέμα προσωπικής σχέσης με τον Θεό(Ιωάννη 17:3, 1 Ιωάννη 2:13-14, Γαλάτας 4:8-9). Είναι κάτι που το απαιτεί ο Θεός, το γυρεύει, το περιμένει. Δεν πρέπει, δεν μπορείς να έχεις απαιτήσεις άλλες ή διαφορετικές. Ο Θεός το μέρος το δικό Του το έκανε και με το παραπάνω. Τώρα πρέπει να κάνεις το δικό σου μέρος. Ο εαυτός σου και ο Θεός. Εάν δεν γνωρίσεις το Θεό, εάν δεν εμπιστευθείς σ’ Αυτόν, εάν δεν δώσεις τα ηνία της ζωής σου σ’ Αυτόν, είσαι μια αποτυχία. Είσαι κάτι το άχρηστο. Τους πυραύλους τους στέλνουμε στο διάστημα με κάποιο σκοπό, να μπουν σε μια τροχιά και να κάνουν μια ορισμένη πορεία. Εάν αυτό δεν επιτευχθεί, διότι ο πύραυλος παρέκλινε από τη γραμμή του και την τροχιά του, τότε πατούν κάποιο κουμπί και προκαλούν την καταστροφή του. Κάποτε κι εσένα η αγάπη του Θεού στήριξε πολλές ελπίδες. Εάν τώρα με την άρνησή σου μείνεις έξω από την αγάπη Του και τα σχέδιά Του, τότε μην τα βάζεις με κανένα, κανένας δεν σου φταίει, παρά μόνο εσύ και η «καρδιά» σου, είσαι χαμένος για πάντα. Δεν έχεις λόγο ύπαρξης.