«Εξεύρομεν δε ότι πάντα συνεργούσι προς το αγαθόν εις τους αγαπώντας τον Θεόν, εις τους κεκλημένους κατά τον προορισμόν αυτού· διότι όσους προεγνώρισε, τούτους και προώρισε συμμόρφους της εικόνος του Υιού αυτού, διά να ήναι αυτός πρωτότοκος μεταξύ πολλών αδελφών· όσους δε προώρισε, τούτους και εκάλεσε, και όσους εκάλεσε, τούτους και εδικαίωσε, και όσους εδικαίωσε, τούτους και εδόξασε. Τι λοιπόν θέλομεν ειπεί προς ταύτα; Εάν ο Θεός ήναι υπέρ ημών, τις θέλει είσθαι καθ’ ημών; Επειδή όστις τον ίδιον εαυτού Υιόν δεν εφείσθη, αλλά παρέδωκεν αυτόν υπέρ πάντων ημών, πως και μετ’ αυτού δεν θέλει χαρίσει εις ημάς τα πάντα; Τις θέλει εγκαλέσει τους εκλεκτούς του Θεού; Θεός είναι ο δικαιών· τις θέλει είσθαι ο κατακρίνων; Χριστός ο αποθανών, μάλλον δε και αναστάς, όστις και είναι εν τη δεξιά του Θεού, όστις και μεσιτεύει υπέρ ημών. Τις θέλει μας χωρίσει από της αγάπης του Χριστού; θλίψις ή στενοχωρία ή διωγμός ή πείνα ή γυμνότης ή κίνδυνος ή μάχαιρα; Καθώς είναι γεγραμμένον, Ότι ένεκα σου θανατούμεθα όλην την ημέραν. Ελογίσθημεν ως πρόβατα σφαγής. Αλλ’ εις πάντα ταύτα υπερνικώμεν διά του αγαπήσαντος ημάς. Επειδή είμαι πεπεισμένος ότι ούτε θάνατος ούτε ζωή ούτε άγγελοι ούτε αρχαί ούτε δυνάμεις ούτε παρόντα ούτε μέλλοντα  ούτε ύψωμα ούτε βάθος ούτε άλλη τις κτίσις θέλει δυνηθή να χωρίση ημάς από της αγάπης του Θεού της εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών.» (Ρωμαίους 8:28-39)

Η κοινή αντίληψη και γνώση πιστεύει πως τα γεγονότα της ζωής διαμορφώνονται στην ψυχή κάτω από την πίεση μερικών παραγόντων και αυτών λειτουργούντων στην τύχη. Οι ανθρώπινες προσπάθειες που ασκούνται προς μια κατεύθυνση, κάπως επιδρούν. Σωστά λέγουν, το μεγάλο ψάρι τρώγει το μικρό. Ο νόμος της ζούγκλας. Οι πλούσιοι επιτυγχάνουν, λένε, με τα μέσα που διαθέτουν, σε βάρος των φτωχών. Τα πράγματα της καθημερινής ζωής έρχονται και παρέρχονται και δημιουργούν μια ταραγμένη θάλασσα. Μέσα σ’ αυτό το χάος, το κομφούζιο, παρεμβαίνει, λένε και ο Θεός, σε απάντηση προσευχών κάποιων πιστών Του, και προστατεύει, ελευθερώνει, καλύπτει, κατά κάποιο τρόπο, τη ζωή τους. Όλα αυτά δεν υπάρχουν στο ευαγγέλιο. Όλα αυτά δεν είναι μέσα στην αποκάλυψη του Θεού. Όλα αυτά είναι αποτελέσματα  άγνοιας. Ο λόγος του Θεού λέει πας «όλα συνεργούς στο αγαθό γι’ αυτούς που αγαπούν το Θεό». Πάντα, τα πάντα, όλα μα όλα δουλεύουν, γι’ αυτούς που αγαπούν το Θεό, και έχουν σαν αποτέλεσμα «το αγαθό». Τα πάντα είναι ελεγχόμενα από το Θεό. Τα πάντα είναι μέσα στο θέλημα του Θεού. Τα πάντα απεργάζονται τα αιώνια σχέδια του Θεού. Τα πάντα είναι έκφραση της αγάπης του Θεού έστω κι αν προκαλούν πόνο. Τα πάντα συνεργούν, βοηθούν στη διαμόρφωση του αγαθού, στη ζωή των αγαπώντων τον Θεό. «Παρ’ εμού εγένετο το πράγμα τούτο». Κανένας άλλος, εκτός του Θεού, δεν μπορεί να παρέμβει στη ζωή του πιστού, του κεκλημένου Του. Κανένας δεν μπορεί να απλώσει χέρι πάνω στους σφραγισμένους με την αγάπη του Θεού, με το Άγιο Πνεύμα(Εφεσίους 1:13-14). Κανένας δεν μπορεί να έχει πλησίασμα, προσπέλαση στη ζωή των εκλεκτών του Θεού. Κανένας δεν έχει δικαίωμα πάνω στους αγίους του Θεού. Κανένας δεν μπορεί να δράσει σε βάρος αυτών που αγαπούν τον Θεό, γιατί ο Θεός έχει πρόσβαση στη διαμόρφωση της βουλής τους. Εμείς, στις προσευχές μας ζητούμε. Το τι να προσευχηθούμε ως πρέπει δεν γνωρίζουμε. Αλλά και αυτά που επιτρέπει ο Θεός, δεν καταλαβαίνουμε τη σημασία τους, την αποστολή τους, το στόχο τους. Οι άνθρωποι που δεν έχουν Θεό, που ζουν με το πνεύμα του κόσμου, το σαρκικό(Ρωμαίους 8:5-9), και ας νομίζουν τον εαυτό τους ότι είναι του Χριστού, έχουν μόνο αυτές τις διακρίσεις. Πράγματα ευχάριστα, πράγματα δυσάρεστα, σωματικά πάντοτε. Πράγματα κερδοφόρα, πράγματα ζημιογόνα, από υλικής πλευράς. Πράγματα δικά τους. Και πράγματα όχι δικά τους. Πράγματα ωραία και πράγματα όχι ωραία. Αυτές και άλλες παρόμοιες διακρίσεις δεν υπάρχουν στο Θεό, στη ζωή Του, τη Βασιλεία Του. Ο Θεός ενδιαφέρεται για το αγαθό και μόνο για το αγαθό. Το αγαθό είναι κάτι άλλο, πέρα από αυτά, που εμπεριέχει την αιώνια βουλή και αξιολόγηση του Θεού, ένα κομμάτι από τον εαυτό Του, διότι μόνο ο Θεός είναι αγαθός, και γνωρίζει το αγαθό. Αυτή τη συνεργασία των πάντων για το αγαθό, ο Θεός την περιορίζει σε μια κατηγορία ανθρώπων, μόνο σ’ αυτούς που τον αγαπούν. Οι αγαπώντες το Θεό είναι τελείως δικοί Του και τους γνωρίζει εντελώς προσωπικά. Οι αγαπώντες το Θεό είναι τελείως έξω από την κοσμική νομοτέλεια και ανήκουν στη δική Του Βασιλεία. Οι αγαπώντες το Θεό είναι οι εκλεκτοί του σύμπαντος, γιατί είναι οι εκλεκτοί του Θεού. Οι αγαπώντες το Θεό είναι αφέντες και όλα υπηρετούν και δουλεύουν γι’ αυτούς. Και οι αγαπώντες τον Θεό είναι ένα με τον Κύριο, γιατί είναι δικά Του μέλη και ανήκουν σ’ Αυτόν. Είναι ένα σώμα. Αλήθεια, πότε θα μάθουμε να σκεφτόμαστε πάνω σ’ αυτή τη βάση; Αλήθεια, πότε θα μάθουμε να προσευχόμαστε με αυτά τα δεδομένα; Αλήθεια, πότε θα μάθουμε να αποδίδουμε τα πάντα στη δική Του τάξη και σχεδιασμό, στη δική Του αιώνια βούληση; Αλήθεια, πότε θα μάθουμε να αποκλείουμε πιθανά και ενδεχόμενα, λες και η ζωή είναι ένα έρμαιο σκοτεινών δυνάμεων; Αλήθεια, πότε θα μάθουμε να μιλούμε σωστά, να σκεφτόμαστε σωστά, να προσευχόμαστε σωστά; Ο Κύριος μας ζητά να Τον ευχαριστούμε  για όλα. Δε μας λέει να ψευδόμαστε. Ούτε να υποκρινόμαστε. Μέσα σ’ αυτά είναι και τα δυσάρεστα, και αυτά που πονούν. Ευχαριστούμε το Θεό γιατί αναγνωρίζουμε, πως σε ό,τι ο Κύριος επιτρέπει να έρθει μέσα στη ζωή μας είναι από αγάπη, είναι δώρο, είναι ευλογία και αφήνει πάνω μας κάποιο αποτύπωμα από το χαρακτήρα, από την προσωπικότητα του Κυρίου και Ιησού Χριστού. Και ακόμα, αυτά που έρχονται στη ζωή σου, ας είναι και δυσάρεστα, τις πιο πολλές φορές είναι απάντηση σε προσευχές σου, σε μύχιους πόθους  της «καρδιάς» σου, που ο Θεός βάζει σε πράξη και λειτουργία. Όταν καταλάβουμε που στοχεύει ο Θεός. Όταν καταλάβουμε πως εξυπηρετούν αγαθό και μόνο. Όταν καταλάβουμε πως αποβλέπουν στο να μας μεταμορφώσουν  σε χαρακτήρα Χριστού. Τότε και ο πόνος γίνεται πιο απαλός και η δυσάρεστη εντύπωση σβήνει. Γιατί τώρα βλέπουμε μόνο την αγάπη Του και την αγαθή Του πρόθεση. Και αυτά είναι δώρα μόνο για τους αγαπώντας τον Θεό. Εάν δεν μας τα φανέρωνε ο Κύριος, πόσο δυστυχισμένοι και σε άγνοια θα βρισκόμασταν.