«Οι σπείροντες μετά δακρύων εν αγαλλιάσει θέλουσι θερίσει. Όστις εξέρχεται και κλαίει, βαστάζων σπόρον πολύτιμον, ούτος βεβαίως θέλει επιστρέψει εν αγαλλιάσει, βαστάζων τα χειρόβολα αυτού.» (Ψαλμός 126:5-6)

 Γιατί ο κόσμος είναι αλυσοδεμένος μέσα στην αμαρτία;(Ρωμαίους 7:14-25). Γιατί ο κόσμος είναι δουλωμένος μέσα σε τόσες μορφές ειδωλολατρίας; Γιατί τόσες ψυχές χάνονται μέσα στην απώλεια; Ο Κύριος λέει, καθώς με απέστειλε ο Πατήρ κι εγώ αποστέλλω εσάς. Ναι, υπάρχουν ιεραποστολές. Ναι, υπάρχει πληθώρα χριστιανικών εντύπων. Ναι, υπάρχουν οργανώσεις χριστιανικές. Τα αποτελέσματα είναι από φτωχά μέχρι ανύπαρκτα. Κάτι το βασικό, κάτι το ουσιαστικό, κάτι το ουσιώδες θα πρέπει να λείπει και να απουσιάζει. Κάτι δεν πάει καλά. Τα λέμε καλά τα λόγια του ευαγγελίου, μα με στεγνά τα μάτια. Τα λέμε σωστά, τα λόγια του ευαγγελίου, μα με μάτια που δεν γυαλίζουν από δάκρυα. Τα λέμε αληθινά τα λόγια του ευαγγελίου και είναι γνήσια, μα δε συνοδεύονται από δάκρυα. Χωρίς δάκρυα. Χωρίς δάκρυα θα πει χωρίς πόνο. Χωρίς δάκρυα θα πει χωρίς αγάπη. Χωρίς δάκρυα θα πει ένας απλός εκθεσιασμός κάποιων παγωμένων αληθειών. Δεν κλάψαμε για τα παιδιά μας. Δεν κλάψαμε για τους συζύγους μας. Δεν κλάψαμε για τους γνωστούς μας. «Βρίσκομαι πάλι σε ωδίνες έως ότου μορφωθεί μέσα σας ο Χριστός». Πάνω σ’ ένα άρρωστο ετοιμοθάνατο, γνωστοί και φίλοι του λέγανε σύντομα θα γινότανε καλά. Μα αυτός κοίταζε τη μάννα του που αδιάκοπα έκλαιγε. Τα δάκρυα της μάνας μου σας διαψεύδουν όλους. Είναι αλήθεια πως κηρύξαμε, μα δεν κλάψαμε. Είναι αλήθεια πως βάλαμε τέχνη στα κηρύγματα, μα δεν βάλαμε δάκρυα. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η «καρδιά». Γεμάτη πίστη, πόνο, αγάπη. Πάντα υπάρχει ένας σύζυγος, ένα παιδί, ένας αδελφός. Ακούσατε ποτέ μια πρόσκληση, «ελάτε να κλάψουμε»; Να κλάψουμε γι’ αυτούς που είναι νεκροί πνευματικά. Να κλάψουμε γι’ αυτούς που έχουν την αμαρτία για ζωή. Να κλάψουμε γι’ αυτούς, που δεν έχουν καμία ελπίδα. Μήπως δεν έχουμε πίστη, που λέει ο Κύριος, ως κόκκου σινάπεως; Μήπως έτσι είναι, δυστυχώς, και έτσι συμπεριφερόμαστε στους ανθρώπους; Και εμείς τους κοιτάζουμε απαθείς και αδιάφοροι και συζητούμε μαζί τους περί ανέμων και υδάτων, ενώ αυτοί είναι στο θάνατο, και τα χνώτα τους εκπέμπουν πτωμαΐνη; Μα επιτέλους κάποιος πρέπει να πενθήσει. Να πενθήσει με πόνο, τώρα ακόμα που είναι καιρός. Ο Κύριός μας δια του Πνεύματός του λέει: «Δεν πενθήσατε, δεν κλάψατε…». Είναι αλήθεια ότι πράξαμε το καθήκον μας, μα δεν κλάψαμε. Πρώτος εγώ. Οι σπείροντες μετά δακρύων. Εμείς μείναμε μόνο στο «οι σπείροντες». Και σπείραμε πολύ σπόρο. Μα σπείραμε σπόρο όχι μουσκεμένο με δάκρυα. Τα δάκρυα λιώνουν σίδερα. Τα δάκρυα μεταβάλουν καρδιές. Τα δάκρυα μαλακώνουν τα διαμάντια. Όπως και να το κάνεις μια ψυχή είναι δίπλα σου. Όπου και να κοιτάξεις, μια περίπτωση υπάρχει που είναι και δική σου. Όπως και να το σκεφτείς, κάποιον θα ακούσεις ακόμα και στο τηλέφωνο. Εκείνη την ώρα ένοιωσες έλεγχο, πόνο μέσα στην καρδιά σου; Πρόσεξε μη μπερδέψουμε τα πράγματα. Όχι λόγια με ύφος. Όχι κριτική γερο-δασκάλου. Όχι συμβουλές της πεντάρας. Μπορείς σιωπηλά να κλάψεις. Λείψανε οι άνθρωποι των δακρύων., που ποτέ δεν ήτανε πολλοί, μα πάντα ελάχιστοι. Δε βγάζουν τα βιβλικά σχολεία. Βγάζουν ιεροκήρυκες. Δεν βγάζουν ανθρώπους δακρύων. Το Πνεύμα το Άγιο, με τη μορφή των δακρύων. Είναι δυο πράγματα, τόσο μα τόσο διαφορετικά. Άλλο πράγμα η σπορά και άλλο πράγμα τα δάκρυα. Αυτοί οι άνθρωποι με τη σπορά τους επιτυγχάνουν θαύματα. Επιτυγχάνουν χερόβολα. Καρπό πολύ. Γι’ αυτούς είναι γραμμένο «ό,τι αν ζητήσετε θα γίνει σ’ εσάς». Ζητούνται άνθρωποι των δακρύων. Ζητούνται άνθρωποι των γονάτων. Ζητούνται άνθρωποι Γεθσημανής. Μήπως κι εμείς δεν είμαστε καρπός αυτή της διακονίας; Δυστυχώς τα μάτια μας είναι στεγνά. Και τι μπορεί να βγει από στεγνά μάτια;