«Έλεγε δε προς πάντας· Εάν τις θέλη να έλθη οπίσω μου, ας απαρνηθή εαυτόν και ας σηκώση τον σταυρόν αυτού καθ’ ημέραν και ας με ακολουθή. Διότι όστις θέλει να σώση την ζωήν αυτού, θέλει απολέσει αυτήν· και όστις απολέση την ζωήν αυτού ένεκεν ομού, ούτος θέλει σώσει αυτήν. Επειδή τι ωφελείται ο άνθρωπος, εάν κερδήση τον κόσμον όλον, εαυτόν δε απολέση ή ζημιωθή; Διότι όστις επαισχυνθή δι’ εμέ και τους λόγους μου, διά τούτον ο Υιός του ανθρώπου θέλει επαισχυνθή, όταν έλθη εν τη δόξη αυτού και του Πατρός και των αγίων αγγέλων. Λέγω δε προς εσάς αληθώς, Είναι τινές των εδώ ισταμένων, οίτινες δεν θέλουσι γευθή θάνατον, εωσού ίδωσι την βασιλείαν του Θεού.» (Λουκάς 9:23-27)

 Πλήθος ανθρώπων φωνάζουν, «Κύριε, θα έλθω μαζί σου. Θα σε ακολουθήσω. Θα πάω όπου πας». Ο Κύριος αυτό το ακούει με χαρά. Μα στάσου. Υπάρχουν κάποιες προϋποθέσεις. Λυπούμαι πως αυτοί που παρουσιάζουν το εύκολο, το αδάπανο, το βολικό ευαγγέλιο, δεν μας είπαν όλη την αλήθεια. Τόνισαν και φώναξαν: «Ελάτε σ’ εμένα», αλλά δεν μας είπαν τις προϋποθέσεις. «Απαρνησάσθω εαυτόν». Ναι, πρέπει να αρνηθείς τον εαυτό σου. Να τον καταδικάσεις, να τον σταυρώσεις, να τον πετάξεις, να μην τον συναντάς στο διάβα σου, για να σε κάνει έναν καινούριο άνθρωπο(2 Κορινθίους 5:17), με σπέρμα ουράνιο, δια του Πνεύματος του Αγίου. Πρέπει να απαρνηθείς τον εαυτό σου, αυτόν μπορεί να τον νομίζεις καλό, καθαρό, σωστό και όλα αυτά τα νομίζεις γιατί δεν τον γνωρίζεις καλά. Εάν τον γνώριζες θα έβλεπες πως είναι άθλιος, κακομοίρης, βρωμερός. Και είναι αδύνατο να πάει πίσω από τον Χριστό, τον άγιο, τον δίκαιο, τον αγνό. Γι’ αυτό, πρέπει να τον αρνηθείς, να τον καταδικάσεις και να τον παραδώσεις στο σταυρό. Μα ναι, γι’ αυτό υπάρχει ένας δικό σου σταυρός. Ναι, επάνω σ’ αυτόν τον σταυρό σου θα έχεις βάλλει τον εαυτό σου και θα τον κρατάς κάθε μέρα. Ναι, κάθε μέρα θα κρατάς τον εαυτό σου καρφωμένο επάνω στο σταυρό, για να σε δεχτεί, αλλά και να μπορείς να ακολουθήσεις  το Χριστό. Την πραγματικότητα αυτή δεν την γνωρίζουν οι άνθρωποι που λένε πως ακολουθούν το Χριστό, ενώ στην πραγματικότητα ακολουθούν τον εαυτό τους. Δεν αρνήθηκαν τον εαυτό τους, δεν πήραν σταυρό, δεν έχουν καμιά σχέση μ’ αυτά. Τα αποτελέσματα τα ξέρουμε και τα βλέπουμε. Δεν έχουνε χαρά, γιατί εξακολουθούν να σέρνουν μαζί τους τον άθλιο εαυτό τους, που θα έπρεπε να τον είχαν παραδώσει στο θάνατο. Δεν έχουνε δύναμη και εξουσία, γιατί ο εαυτός τους είναι αδύναμος και κακομοίρης και τίποτα δεν μπορεί να τους προσφέρει. Δεν έχουν καρπό, γιατί ο εαυτός τους είναι στείρος και δεν μεταφέρει τη δύναμη του Κυρίου για καρποφορία. Η ζωή του Χριστού έχει μέσα της άρνηση και θάνατο της «σάρκας» του αμαρτωλού εαυτού μας. Εμείς κρατάμε τον εαυτό μας, τον παρουσιάζουμε στο Χριστό και ζητούμε από αυτόν να δουλέψει πάνω το και να τον αγιάσει. Αυτό ποτέ δεν γίνεται. Και δουλεύει ο Θεός με αποτυχίες, θλίψεις, περιπέτειες, μια ζωή ολόκληρη. Για να μας ελευθερώσει από τον εαυτό μας, που είναι γεμάτος από άρνηση, από εγώ, από αμαρτία. Και κάθε τόσο το παρουσιάζει και το δείχνει. Είναι ο ίδιος, δέκα, είκοσι χρόνια να περάσουν, ώσπου κάποτε να αρνηθεί τον εαυτό του και να ανέβει στο σταυρό του επάνω.