«Ότε δε ήλθεν ο Ιησούς εις τα μέρη της Καισαρείας της Φιλίππου, ηρώτα τους μαθητάς αυτού, λέγων· Τίνα με λέγουσιν οι άνθρωποι ότι είμαι εγώ ο Υιός του ανθρώπου; Οι δε είπον· Άλλοι μεν Ιωάννην τον Βαπτιστήν, άλλοι δε Ηλίαν και άλλοι Ιερεμίαν ή ένα των προφητών. Λέγει προς αυτούς· Αλλά σεις τίνα με λέγετε ότι είμαι; Και αποκριθείς ο Σίμων Πέτρος είπε· Συ είσαι ο Χριστός ο Υιός του Θεού του ζώντος. Και αποκριθείς ο Ιησούς είπε προς αυτόν· Μακάριος είσαι, Σίμων, υιέ του Ιωνά, διότι σαρξ και αίμα δεν σοι απεκάλυψε τούτο, αλλ’ ο Πατήρ μου ο εν τοις ουρανοίς. Και εγώ δε σοι λέγω ότι συ είσαι Πέτρος, και επί ταύτης της πέτρας θέλω οικοδομήσει την εκκλησίαν μου, και πύλαι άδου δεν θέλουσιν ισχύσει κατ’ αυτής. Και θέλω σοι δώσει τα κλειδία της βασιλείας των ουρανών, και ό,τι εάν δέσης επί της γης, θέλει είσθαι δεδεμένον εν τοις ουρανοίς, και ό,τι εάν λύσης επί της γης, θέλει είσθαι λελυμένον εν τοις ουρανοίς. Τότε παρήγγειλεν εις τους μαθητάς αυτού να μη είπωσι προς μηδένα ότι αυτός είναι Ιησούς ο Χριστός.» (Ματθαίος 16:13-20)

Είναι σωτήρας σου; Είναι λυτρωτής σου; Είναι Κύριός σου;  Είναι οδηγός σου; Είναι συνοδός σου; Είναι φίλος σου; Είναι ο Θεός σου; Ο Χριστός, όπως ο ίδιος το ομολόγησε, ήταν «σημείο αντιλεγόμενο και πέτρα σκανδάλου». Και «μακάριος όστις δεν σκανδαλιστεί εις εμέ». Ναι, σημείο αντιλεγόμενο. Μιλούσαν γι’ αυτόν άλλοι με καλά λόγια και άλλοι με κατηγορίες εναντίον του. Βέβαια οι κατηγορίες τότε είχανε θρησκευτικό μανδύα. Μα σήμερα, πάλι τα ίδια συμβαίνουν, γιατί μπορεί ο Χριστός να μην είναι στη γη, μα είναι αυτοί που είναι φορείς, φέροντες το Χριστό, κατοικητήριο του Χριστού. Εμείς δεχτήκαμε το Χριστό. Μα οι γνώμες είναι μοιρασμένες. Τίνα με λέγουσι οι άνθρωποι ότι είμαι; Για μια μερίδα ανθρώπων, ο Χριστός ήταν και είναι μια παρωχημένη υπόθεση, ένας καλός άνθρωπος, ένας αποτυχημένος κοινωνικός αναμορφωτής. Για μια άλλη μερίδα, είναι ένα αποτυχημένο πείραμα, που παράξενο πως, απλώθηκε σε όλο τον κόσμο, μια ψευδαίσθηση των απόκληρων της ζωής. Για μια άλλη μερίδα, ο Χριστός είναι ένας ανήμπορος άνθρωπος, που αγκάλιασε τους ανήμπορους, και έδωσε ένα καταφύγιο στους αδυνάτους. Ευχαριστούμε το Θεό, που στη δική μας τη ζωή φάνηκε τόσο διαφορετικός. Ο Κύριος είναι ο Σωτήρας μου και ο Λυτρωτής μου. Είναι η ίδια η ζωή μου. Είμαι δοσμένος σ’ Αυτόν και δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε απ’ Αυτόν. Χριστός η ζωή ημών. Είναι η χαρά της ύπαρξής μου. Κατοικεί μέσα στην «καρδιά» μου, δια του Πνεύματος, και με γεμίζει από χαρά και αγαλλίαση. Είναι η δύναμή μου. Δύναμη δική μου δεν έχω. Αυτός είναι η δύναμή μου, δια της κοινωνίας και της προσευχής σ’ Αυτόν. Είναι η ελπίδα μου, δεν υπολογίζω πια σε ανθρώπινα σπίτια, υποστατικά, καταθέσεις, λογαριασμούς. Όλη η ελπίδα μου είναι ο Χριστός. Είναι η προσδοκία μου. Όλοι κάτι περιμένουν, μα εγώ την κάθε προσδοκία μου την έχω και περιμένω από Αυτόν. Και περιμένω πολλά, πάρα πολλά. Μια μέρα θα έρθει και θα παρουσιαστεί δοξασμένος, γιατί ζει και βασιλεύει. Και τότε όλοι θα καταλάβουν πόσο δυνατή ήταν  αυτή η προσδοκία. Όλες τις ομολογίες του αποστόλου Παύλου τις κάνουμε κι εμείς. Ναι, εις εμέ το ζειν Χριστός και το αποθανείν κέρδος. Αυτά τα λέω με την «καρδιά» μου. Και είναι μια πραγματικότητα για μένα. Τι λένε οι άλλοι, αυτό δεν με ενδιαφέρει. Τους σκέφτομαι και λυπάμαι.