«Και εγώ θέλω παρακαλέσει τον Πατέρα, και θέλει σας δώσει άλλον Παράκλητον, διά να μένη μεθ’ υμών εις τον αιώνα, το Πνεύμα της αληθείας, το οποίον ο κόσμος δεν δύναται να λάβη, διότι δεν βλέπει αυτό ουδέ γνωρίζει αυτό• σεις όμως γνωρίζετε αυτό, διότι μένει μεθ’ υμών και εν υμίν θέλει είσθαι. Δεν θέλω σας αφήσει ορφανούς• έρχομαι προς εσάς. Έτι ολίγον και ο κόσμος πλέον δεν με βλέπει, σεις όμως με βλέπετε, διότι εγώ ζω και σεις θέλετε ζη. Εν εκείνη τη ημέρα σεις θέλετε γνωρίσει, ότι εγώ είμαι εν τω Πατρί μου και σεις εν εμοί και εγώ εν υμίν. Ο έχων τας εντολάς μου και φυλάττων αυτάς, εκείνος είναι ο αγαπών με• ο δε αγαπών με θέλει αγαπηθή υπό του Πατρός μου, και εγώ θέλω αγαπήσει αυτόν και θέλω φανερώσει εμαυτόν εις αυτόν. Λέγει προς αυτόν ο Ιούδας, ουχί ο Ισκαριώτης• Κύριε, τι συμβαίνει ότι μέλλεις να φανερώσης σεαυτόν εις ημάς και ουχί εις τον κόσμον; Απεκρίθη ο Ιησούς και είπε προς αυτόν• Εάν τις με αγαπά, τον λόγον μου θέλει φυλάξει, και ο Πατήρ μου θέλει αγαπήσει αυτόν, και προς αυτόν θέλομεν ελθεί και εν αυτώ θέλομεν κατοικήσει. Ο μη αγαπών με τους λόγους μου δεν φυλάττει• και ο λόγος, τον οποίον ακούετε, δεν είναι ιδικός μου, αλλά του πέμψαντός με Πατρός.» (Ιωάννη 14:16-24).

Είναι μια μεγάλη αλήθεια. Είναι μια μεγάλη πραγματικότητα. Είναι ένα έργο που ο Θεός εργάζεται. Αυτή η εργασία, αυτή η μεταφορά, αυτή η μετακόμιση γίνεται δια του Πνεύματος του Αγίου. Ο Κύριός μας έλεγε συμφέρει εις εσάς να απέλθω, διότι όταν απέλθω τότε θέλει ελθεί το Πνεύμα το Άγιο που θα μιλήσει για μένα και θα με δοξάσει. Αυτός θα αποκαλύψει τα πάντα μέσα στη ζωή σας. Από μένα θα πάρει, και θα αναγγείλει σ’ εσάς. Ναι, τότε ο Χριστός όπως λέγει θα κατοικήσω και θα περπατήσω μαζί σας. Μέσα μας θα κατοικεί ο Χριστός και Τον ευχαριστούμε. Τότε πια, δεν είμαστε κάποιοι άνθρωποι, που γνωρίζουν μερικά πράγματα για τον Χριστό και μιλάνε γι’ αυτά. Είναι πια ναός του Θεού. Διότι αυτή είναι η έννοια του «ναού του Θεού». Το σώμα μας (1 Κορινθίους 3:16) είναι κατοικητήριο του Θεού, και ο Θεός το χρησιμοποιεί ανάλογα για τις δουλειές του, τις υποθέσεις του, προπαντός στη φανέρωση της δόξας του, δι’ ημών στους ανθρώπους. Δυστυχώς αυτή η μεγάλη πραγματικότητα δεν υπάρχει στους περισσότερους, για τους οποίους ο Χριστός είναι έξω απ’ αυτούς, στον Ουρανό, και προσεύχονται σ’ αυτόν, σαν ένα απόμακρο Χριστό, που κάποτε θα συναντήσουν μια μέρα στον Ουρανό. Δεν ξέρουν, πως μέσα στην καρδιά τους κατοικεί ο Χριστός δια του Πνεύματος και μιλά με τη γλώσσα τους, σκέφτεται με το μυαλό τους, ενεργεί με τα χέρια τους, βαδίζει με τα πόδια τους. Ο άνθρωπος, πια, εμείς, παύουμε να είμαστε ο εαυτός μας, αφού συναποθάναμε μετά του Χριστού στο σταυρό, συνανέστημεν μαζί του, μας συνεκάθισε μαζί του εν τοις επουρανίοις και, όπως έλεγε ο απόστολος Παύλος, «δεν ζω εγώ, ζει εν εμοί Χριστός». Αυτή η κατάσταση, αυτή η αίσθηση, αυτή η πραγματικότητα, δεν υπάρχει στους περισσότερους των χριστιανών. 1)Γιατί δεν ζουν μια ολοκληρωμένη ζωή πίστεως στο λόγο του Θεού, αλλά μια μοιρασμένη ζωή, αλίμονο, με τον κόσμο και με τον εαυτό μας, που προ πολλού θα έπρεπε να είχαν πεθάνει. 2)Γιατί δεν πιστεύουν στα λόγια του Κυρίου, όλα τα λόγια του Κυρίου, που τα βρίσκουν υπερβολικά γι’ αυτούς, και ίσως να έχουν δίκιο, γιατί η ζωή τους είναι μοιρασμένη. 3)Γιατί δεν έχουν την εσωτερική μαρτυρία του κατοικούντος και συνεπιμαρτυρούντος Θεού (Εβραίους 2:4). Καμιά επιβεβαίωση εσωτερική, το αποτέλεσμα είναι να απουσιάζει ο Χριστός από την καρδιά τους και να ζητούν, να προσπαθούν, να αγωνίζονται, μα δεν μπορούν ούτε φαντάζονται πως θα πετύχουν. Φυσικά ούτε ζουν τέτοιο πράγμα και μένουν έτσι.