‘Οστις αγαπά την ψυχήν αυτού

0
88

«’Οποιος αγαπά την ψυχή του, θα την χάσει, και όποιος μισεί την ψυχή του στον κόσμο αυτό, εις ζωήν αιώνιον θέλει φυλάξει αυτήν». (Ιωάννη 12:25)

«Διότι όποιος θελήσει να σώσει τη ζωή του θα την χάσει και όποιος χάσει τη ζωή του ένεκεν εμού, αυτός θα τη σώσει» (Λουκάς 9:24).

Ο άνθρωπος που αγαπάει τον εαυτό του, αυτός, δεν μπορεί να αγαπά τον Θεό. Ξέρει ο Θεός τον εαυτό μας καλύτερα από εμάς. Εμείς δεν τον γνωρίζουμε τόσο καλά. Νομίζουμε ότι τον γνωρίζουμε. Υποθέτουμε πως τον γνωρίζουμε. Φανταζόμαστε πως τον γνωρίζουμε. Στην ουσία τον αγνοούμε. Μόνο τότε μπορούμε να γνωρίσουμε τον εαυτό μας, όταν ο Θεός μας τον αποκαλύψει δια του Πνεύματός Του. Και τότε θα τρίβουμε τα μάτια μας από την απόσταση που θα βρεθούμε, σε σύγκριση με τη δική μας γνώση. Ακόμη περισσότερο, ο άνθρωπος που αγαπά τον εαυτό του και δεν αγαπά τον Θεό, είναι ειδωλολάτρης. Μάλιστα, ειδωλολάτρης. Αγαπά κάθε τι που δεν είναι Θεός. Μα η αγάπη μας είναι για το Θεό και μόνο. Και μόνο γι’ αυτή μας την αμαρτία, θα έχουμε δυσάρεστα αποτελέσματα και κρίσεις από το Θεό. Δυστυχώς, επειδή αυτά δεν λέγονται και δεν γράφονται από τους πολλούς, είναι μερικοί που παίρνουν μια προκλητική στάση απέναντι στο Θεό και λένε «και τι αμαρτία Σου έχω κάνει;» και δεν ξέρουν, ή δεν θέλουν να καταλάβουν, πως κάνανε την χειρότερη αμαρτία. Και μπορεί να λέει και να προβάλλει τα χαρτιά του, πως ανήκει σε κάποιο δόγμα, πως έχει προσφέρει υπηρεσίες, πως έχει κάνει θαύματα και να είναι ένας ειδωλολάτρης κατά βάθος, και να ακούσει κάποια μέρα, το περίεργο εκείνο από το στόμα του Κυρίου μας, «δεν σας εγνώρισα ποτέ, φύγετε απ’ εμού οι εργαζόμενοι την ανομίαν»(Ματθαίος 7:23, Λουκάς 13:27). Στην πραγματικότητα, σε τελευταία ανάλυση οι άνθρωποι αυτοί είναι αλύτρωτοι(1 Πέτρου 1:15-16). Δεν γνώρισαν μέσα στα βάθη της ύπαρξής τους τη λυτρωτική δύναμη του Πνεύματος του Αγίου, και εξακολουθούν να μένουν αυτοί που πάντοτε ήταν, χωρίς να περάσουν από αυτό που ο Κύριος είπε, στο Λόγο Του, «όστις θέλει οπίσω μου ελθείν,  απαρνησάσθω εαυτόν…» (Λουκάς 9:23). Ποτέ δεν αρνηθήκανε τον εαυτό τους και εξακολουθούν να τον έχουν περί πολλού και να τον αγαπούν. Μάλιστα ο Λόγος του Θεού συνιστά, «να μισήσει και την εαυτού ψυχήν…» και αντί αυτού εμείς, εξακολουθούμε να τον αγαπούμε. Στο (1 Κορινθίους 13:4-8) λέει ότι «η αγάπη δεν ζητεί τα εαυτής …». Και πολλώ μάλλον, δεν μπορούμε να αγαπήσουμε τον εαυτό μας. Και όταν τον αγαπούμε, πως θα μπορέσουμε να τον θυσιάσουμε; Αλλά, και αν θελήσουμε να εξετάσουμε τον εαυτό μας, θα δούμε ότι δεν είναι παρά μόνο κατάρα. Είναι ο εαυτός μας το κέντρο του κακού. «Εν εμοί, τουτέστιν εν τη σαρκί μου, δεν κατοικεί ουδέν αγαθόν…» (Ρωμαίους 7:18). Και αλλού λέει τη λέξη «διεστραμμένος» Πράξεις 2:40). Εάν αυτός είναι ο εαυτός μας, τότε γιατί τον αγαπούμε; Τι του βρίσκουμε; Επειδή είναι δικός μας; Και τότε, ποιο είναι το νόημα του σταυρού; Δεν είναι η καταδίκη και ο θάνατος του εαυτού μας; Ο Ευαγγελιστής Μάρκος, στο ίδιο αυτό εδάφιο λέει εάν απολέσουμε τον εαυτό μας, «ένεκεν εμού και του Ευαγγελίου…»(Μάρκος 8:35). Αλήθεια, κατά πόσο είμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε τον εαυτό μας, ένεκεν του Χριστού και του Ευαγγελίου Του; Στους περισσότερους χριστιανούς, για να μη πούμε σε όλους , δεν υπάρχει αυτή η διάκριση. Εξακολουθούν να διακατέχονται από το πνεύμα: έχουμε το Χριστό για να πάρουμε και όχι να δώσουμε, να θυσιάσουμε, να αρνηθούμε. Μα αργά ή γρήγορα θα έρθουμε σε σύγκρουση. Και τότε ξεκαθαρίζουν τα πράγματα. Τότε ο Κύριός μας παραδίδει σε συντριμμό. Έχουμε μάθει όλα να τα ανάγουμε στην άλλη ζωή, στην αιωνιότητα. Και το «απολέσει αυτήν», το πάμε εκεί. Μα δεν είναι έτσι. Αυτή τη ζωή, που για χάρη της, για την αγάπη της, θυσιάζει το Χριστό και το Ευαγγέλιο, αυτή τη ζωή θα την απολέσει εδώ και τώρα. Και η πραγματοποίηση αυτής της απώλειας, ομολογουμένως είναι δραματική και τραγική. Φεύγει από μπροστά του και χάνεται. Και όμως για χάρη αυτής της ζωής κάποτε θυσίασε την αγάπη του για το Χριστό, για την αλήθεια Του. Με ποιόν τρόπο την χάνει; Οι τρόποι είναι αμέτρητοι. Εργασία, οικογένεια, παιδιά, υγεία και τόσα άλλα. Προσέξτε, μιλάει για απώλεια ζωής. Μιλάμε για καταστάσεις που σφραγίζουν ολόκληρη τη ζωή τους. Και μιλάμε για ανθρώπους που έχουν ομολογία, δηλαδή χριστιανούς.  Για να είναι η συνέπεια αυτή, η τιμωρία αυτή, η επέμβαση του Θεού για να συγκρατήσει τόσο τρομερή, πόσο τρομερή είναι και η αμαρτία που διαπράττουν! Δηλαδή θα ζουν μια ζωή, που δεν είναι ζωή. Και από κάποια περίπτωση που γνωρίζω, υπάρχει το ερώτημα, «και τι του έκανα εγώ του Θεού;». Και τότε που έκαναν την αμαρτία αυτή, και τώρα που πληρώνουν και θερίζουν, δεν αναγνώρισαν και δεν παραδέχτηκαν. Που σημαίνει πως πρέπει να συνεχίσει ο Θεός. Εάν αναγνώριζαν, ίσως σταματούσαν οι συνέπειες.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΜείνατε στην αγάπη μου

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ