Ο Θεός μας

0
207

«Με τίνα θέλετε με εξομοιώσει και θέλετε με εξισώσει και με συγκρίνει και θέλομεν είσθαι όμοιοι; Χύνουσι χρυσίον εκ του βαλαντίου και ζυγίζουσιν αργύριον διά του στατήρος και μισθόνουσι χρυσοχόον και κατασκευάζει αυτό θεόν· έπειτα προσπίπτουσι και προσκυνούσι· σηκόνουσιν αυτόν επ” ώμου· φέρουσιν αυτόν και θέτουσιν αυτόν εις τον τόπον αυτού και ίσταται· δεν θέλει μετασαλεύσει εκ του τόπου αυτού· προσέτι βοώσι προς αυτόν αλλά δεν δύναται να αποκριθή ουδέ να σώση αυτούς από της συμφοράς αυτών. Ενθυμήθητε τούτο και δείχθητε άνθρωποι· ανακαλέσατε αυτό εις τον νούν σας, αποστάται. Ενθυμήθητε τα πρότερα, τα απ” αρχής· διότι εγώ είμαι ο Θεός και δεν υπάρχει άλλος· εγώ είμαι ο Θεός και ουδείς όμοιός μου· όστις απ” αρχής αναγγέλλω το τέλος και από πρότερον τα μη γεγονότα, λέγων, Η βουλή μου θέλει σταθή και θέλω εκτελέσει άπαν το θέλημά μου· όστις κράζω το αρπακτικόν πτηνόν εξ ανατολών, τον άνδρα της βουλής μου από γης μακράν· ναι, ελάλησα και θέλω κάμει να γείνη· εβουλεύθην και θέλω εκτελέσει αυτό. Ακούσατέ μου, σκληροκάρδιοι, οι μακράν από της δικαιοσύνης.» (Ησαϊας 46:5-12)

Έχουμε υπερβάλει τη σημασία του παράγοντα της ανθρώπινης ελευθερίας στη διαμόρφωση του κόσμου μας και των πραγμάτων της ζωής μας. Έχουμε σχηματίσει πλανερές αντιλήψεις, που γραφικά δεν στέκουν, και που αποδίδουν στον άνθρωπο την εξέλιξη των γήινων πραγμάτων και την αφελή πίστη πως μπορούμε, εμείς, με τη θέλησή μας να μεταβάλουμε, να ρυθμίσουμε, να δημιουργήσουμε. Ο κόσμος απόλυτα ελέγχεται από τη βουλή του Θεού, και δεν παραιτήθηκε ούτε αποσύρθηκε από αυτά τα δικαιώματά του. Τον κόσμο τον κυβερνά ο Θεός, ο αγαθός και δίκαιος Θεός, που μπορεί να χρησιμοποιεί τους ανθρώπους, ανάλογα με την ηθική τους κατάσταση και ποιότητα, που είναι αποτέλεσμα της απόλυτης ελευθερίας, η οποία όμως κινείται μέσα στα πλαίσια των άπειρων δυνατοτήτων του Θεού, που άλλους μεν να χρησιμοποιεί ως «σκεύη ελέους», γιατί ελεύθερα επέλεξαν του Θεού τη βουλή, και άλλους σαν «σκεύη οργής», διότι πάλι ελεύθερα επέλεξαν να ζουν μέσα στην κακία, το ψέμα και μέσα στην αντίθεσή τους στην πάγια βουλή του Θεού. Όλοι οι άνθρωποι είναι χρησιμοποιούμενοι από το Θεό ανάλογα με τον ηθικό τους χρωματισμό και την ηθική τους επιλογή. Δεν τους μεταλλάζει ο Θεός για να τους χρησιμοποιήσει για τα σχέδιά Του, μας απλώς τους επιλέγει γι’ αυτό που ακριβώς είναι, γι’ αυτό που μόνοι τους κατεστάθησαν, στην ελευθερία τους. Ο Μαροδοχαίος στο μήνυμα που στέλνει στην Εσθήρ της λέει καθαρά, πως αν αυτή δεν κάνει το χρέος της να μιλήσει στον βασιλιά, ο Θεός θα φέρει αναψυχή στο λαό Του με άλλους ανθρώπους και με άλλους τρόπους. Ο Θεός θα πραγματοποιήσει τη βουλή Του οπωσδήποτε. Και τον Ιωνά, που δεν είχε συμπάθεια και πόνο για τις ψυχές της Νινευή, μα όμως ήταν προφήτης του Θεού, τον ανάγκασε και τον ξανάφερε στο ίδιο σημείο επαναλαμβάνοντάς του την εντολή να πάει και να πει στην πόλη τα λόγια που του είπε ο Θεός. Και, σωστά διέγνωσε ο Δαβίδ, πως εκείνος ο θυμωμένος Σιμεϊ, που τον έβριζε και τον καταριότανε, το έκανε σταλμένος από το Θεό, για να ταπεινώσει τον Δαβίδ για τις αμαρτίες που είχε κάνει. Φυσικά ο Σιμεϊ ήταν κακός και μισούσε το Δαβίδ, δεν τον έκανε έτσι ο Θεός, αλλά του χρειαζότανε ένας άνθρωπος που θα είχε τόση κακότητα, που θα μπορούσε να φέρει σε πέρας αυτή την αποστολή. Και στον Πιλάτο, που όπως πίστευε, και έτσι ήτανε, πως είχε εξουσία να θανατώσει ή να ελευθερώσει τον Κύριό μας, του απάντησε, διορθώνοντάς τον, πως καμία εξουσία δεν είχε, εάν δεν ήτανε δοσμένη άνωθεν, δηλαδή, με την αιώνια βουλή του Θεού. Έτσι, ο Θεός, ο Κύριος των πάντων, μπορεί να προλέγει τα γεγονότα που θα γίνουν, ή θα πραγματώσουν κάποιοι άνθρωποι, κάποια ελεύθερα όντα, μα πάντα με την ηθική τους υπόσταση, γιατί δυο τινά συμβαίνουν. Δεν υπάρχει περιορισμός στη γνώση και στην πρόγνωση του Θεού από τη διαμόρφωση της ελευθερίας των ανθρώπων, που δεν παραβιάζεται. Και ακόμη, σε τελική ανάλυση, οπωσδήποτε θα πραγματοποιήσουν τη δική Του τη βουλή, που πάντοτε και μόνο αυτή γίνεται. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Αζαήλ βασιλέως της Συρίας, που ενώ ακόμη ήταν διάδοχος και πήγε να δει τον προφήτη Ελισσαιέ και να τον ρωτήσει για την υγεία του πατέρα του (2 Βασιλέων 8:12), ο προφήτης έβαλε τα κλάματα. Και στην ερώτηση του Αζαήλ απάντησε πως έκλαιγε από τα δεινά που θα έκανε αυτός στον Ισραήλ, όταν κάποτε θα γινόταν βασιλιάς. Αυτό παραξένεψε τον Αζαήλ, και μάλιστα, διαμαρτυρήθηκε λέγοντας πως δεν είναι σκύλος να κάνει τέτοιες σκληρότητες. Μα, αργότερα τις έκανε, όπως του είπε ο προφήτης. Η διατύπωση του κειμένου του Ησαΐα, έχει κάτι το πολύ εντυπωσιακό για μας, τους ανθρώπους που ζούμε στην άγνοια, και πιστεύουμε πως είναι αδύνατη κάποια πρόγνωση, χωρίς την παραβίαση της ελευθερίας των ατόμων. Και λέει πως γνωρίσει το τέλος από την αρχή. Για μας είναι κάτι το ακατανόητο. Και πολύ φυσικό αυτό. Στην πορεία από την αρχή μέχρι το τέλος, και σε κάθε στάδιο της εξέλιξης, νομίζουμε πως υπάρχουν πολλά ενδεχόμενα, και πολλές εξελίξεις σαν πιθανότητες. Μα ο Κύριος είναι Αυτός που θα καθορίσει, ποιες από αυτές θα ισχύσουν και πως θα οδηγηθούν στο τέλος, που δεν μπορεί να είναι άλλο από τη βουλή του Θεού. Ακόμα πιο εντυπωσιακό στην περιορισμένη και λογοκρατούμενη σκέψη μας είναι το δεύτερο, που προλέγει για μη γεγονότα, για πράγματα, που όταν λέγονται δεν έχουν, κατά την ανθρώπινη λογική, υπόσταση. Μα για το Θεό μπορούν να έχουν, γιατί είναι η βουλή Του. Και αυτή και μόνο θα γίνει. Και εμείς συμμετέχουμε στις άπειρες αυτές δυνατότητες του Θεού, δια πίστεως και προσευχής, και σύμφωνα με το: (Μάρκος 11:24), «πιστεύομεν ότι ελάβομεν… και έσται ημίν». Όταν υπάρχουμε και κινούμεθα μέσα στη βουλή Του, που είναι η μόνη υποστασιακή ύπαρξη.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ