Χωρίς εμού

0
92

«Εγώ είμαι η άμπελος, σεις τα κλήματα. Ο μένων εν εμοί και εγώ εν αυτώ, ούτος φέρει καρπόν πολύν, διότι χωρίς εμού δεν δύνασθε να κάμητε ουδέν. Εάν τις δεν μείνη εν εμοί, ρίπτεται έξω ως το κλήμα και ξηραίνεται, και συνάγουσιν αυτά και ρίπτουσιν εις το πυρ, και καίονται. Εάν μείνητε εν εμοί και οι λόγοι μου μείνωσιν εν υμίν, θέλετε ζητεί ό,τι αν θέλητε, και θέλει γείνει εις εσάς. Εν τούτω δοξάζεται ο Πατήρ μου, εις το να φέρητε καρπόν πολύν· και ούτω θέλετε είσθαι μαθηταί μου. Καθώς εμέ ηγάπησεν ο Πατήρ, και εγώ ηγάπησα εσάς· μείνατε εν τη αγάπη μου. Εάν τας εντολάς μου φυλάξητε, θέλετε μείνει εν τη αγάπη μου, καθώς εγώ εφύλαξα τας εντολάς του Πατρός μου και μένω εν τη αγάπη αυτού. Ταύτα ελάλησα προς εσάς διά να μείνη εν υμίν η χαρά μου και η χαρά υμών να ήναι πλήρης. Αύτη είναι η εντολή μου, να αγαπάτε αλλήλους, καθώς σας ηγάπησα.» (Ιωάννη 15:5-12)

Κάποτε οι Φαρισαίοι και οι άλλοι θρησκευτικοί άρχοντες, στείλανε κάποιους κατασκόπους, να κατασκοπεύσουν τον Ιησού, να Του πάρουν λόγια και να μπορέσουν να Τον κατηγορήσουν στο δικαστήριο, χρησιμοποιώντας αυτούς σαν μάρτυρες. Πήγαν λοιπόν αυτοί και μετά γύρισαν, μα δεν έλεγαν τίποτα. Σαν τους ρώτησαν, τότε αυτοί απάντησαν, πως ποτέ κανείς δεν μίλησε όπως αυτός ο άνθρωπος, έτσι το νόμιζαν. Μιλούσε με εξουσία, ό,τι κι αν έλεγε. Γνώριζε τα πάντα και μιλούσε με άνεση, που κατέπλησσε και καθήλωνε τους ακροατές Του. Μιλούσε απόλυτα. Εμείς πάντα στα λόγια μας κρύβουμε μια σχετικότητα, κάποια μικρή ή μεγάλη δόση αμφιβολίας, γιατί, φυσικό αυτό, ποτέ δεν μπορούμε να είμαστε απόλυτα βέβαιοι. Εκείνος, ‘όμως όχι. Μιλούσε χωρίς να αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης. Τα λόγια Του και ο τρόπος που μιλούσε δεν άφηνε στους άλλους όρια και διάθεση, να πούνε τα δικά τους λόγια, και να αντικρούσουν. Στην κατηγορία αυτή, μπορούμε να βάλλουμε και τα λόγια αυτά του Κυρίου μας «Χωρίς εμού δεν δύνασθε να κάνετε ουδέν». Έλεγε πράγματα καταπληκτικά και πρωτάκουστα, τα οποία όμως τα άκουαν και δεν αντιδρούσαν. Εγώ είμαι το φως του κόσμου. Εγώ είμαι η οδός, η αλήθεια και η ζωή. Εγώ είμαι ο Ποιμήν ο καλός, την ψυχήν μου βάλλω υπέρ των προβάτων μου. Χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα. Τι ακριβώς να εννοούσε; Μιλούσε για την άμπελο και την καρποφορία. Γνώριζε και διακήρυττε πως είναι μοναδικός παράγων για τη ζωή, για τη δράση, για την καρποφορία των ανθρώπων. Χωρίς εμένα μπορείτε να κάνετε πολλά πράγματα. Μπορείτε να κάνετε σπίτια και παλάτια. Ακόμα μπορείτε να κάνετε και αριστουργήματα σαν την Ακρόπολη. Μα κάτι που να έχει ζωή, έτσι να, σαν ένα σπυρί σιτάρι, δεν μπορείτε να κάνετε. Να φυτρώνει, να βλασταίνει, να φέρνει καρπό. Μπορείτε να κάνετε ατομικές βόμβες, που να καταστρέφουν τον κόσμο όλο, μα δεν μπορείτε να κάνετε ένα σπουργιτάκι, που πάνω στο δέντρο κελαηδάει και σκορπίζει χαρά. Μπορείτε να κάνετε διαστημικά ταξίδια στο φεγγάρι, στον Άρη, μα δεν μπορείτε να συνδεθείτε με τον Ουρανό και να μας φέρετε μήνυμα από τον Ουράνιο Πατέρα. Ακόμα μπορείτε να κάνετε ένα σωρό βρωμιές και αμαρτίες, γιατί κουβαλάτε μέσα σας μια κακιά κληρονομιά. Μπορείτε να κάνετε εγκλήματα, και κάνετε και κάθε χρόνο οι στατιστικές δείχνουν άνοδο της εγκληματικότητας. Μπορείτε να κάνετε ανθρώπους, συνανθρώπους σας, δυστυχισμένους. Άνευ εμού, δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα. Όχι, δεν μπορείτε να γνωρίσετε το Θεό. Ο Θεός αποκαλύπτεται δια του Ιησού Χριστού. Αυτός που είδε εμένα, είδε και τον Πατέρα. Πιθανολογίες και ματαιολογίες μπορούμε να λέμε για το πώς μπορεί να είναι ο Θεός, μα τίποτα το βεβαιωμένο και το οριστικό. Όχι, δεν μπορείτε να μπείτε μέσα στα σχέδια του Θεού. Μόνο δια του Χριστού να μπούμε μέσα στον αιώνιο σχεδιασμό του Θεού για τον άνθρωπο και να πραγματώσουμε την αποστολή της δημιουργίας μας. Όχι, δεν μπορείτε να απαλλαγείτε από την αμαρτία και τις συνέπειές της, χωρίς το λυτρωτικό έργο του Γολγοθά και το Σταυρό του Χριστού. Η αμαρτία κυλάει μέσα στο αίμα μας, μέσα στη σάρκα μας, μέσα στην ψυχή μας, και καμιά αιμοκάθαρση δεν μπορεί να μας ελευθερώσει από αυτήν(Ρωμαίους 6:18,22, 7:14-25). Όχι, δεν μπορείτε να αποκτήσετε αιώνια ζωή. Ούτε να την περιγράψουμε μπορούμε. Έχουμε άγρια μεσάνυχτα στο θέμα αυτό. Μόνο σαν ένας διάχυτος πόθος μέσα στην ύπαρξή μας υπάρχει, που γίνεται πραγματικότητα δια του Χριστού(Ιωάννη 6:47). Χωρίς εμένα … ουδέν. Και βέβαια, πολλώ μάλλον, δεν μπορείτε να κάνετε καρπό. Και επειδή δεν μπορείτε να κάνετε καρπό, προσπαθείτε να κάνετε έργο. Μα το έργο είναι ανθρώπινο. Το έργο είναι εκ των κάτω. Το έργο δεν έχει ζωή. Το έργο είναι αποτέλεσμα μόχθου και προσπάθειας. Μα ο καρπός έχει ζωή. Ο καρπός είναι αποτέλεσμα της ένωσης με τον Πατέρα και εμένα. Ο καρπός είμαι Εγώ. Είμαι εγώ μέσα από σας και μέσα από το θαύμα που λέγεται ζωή δια του Πνεύματος. Στο (1 Θεσσαλονικείς 5:23) λέει πως ο Χριστός μπορεί να μας αγιάσει ολοκλήρως και να μας παραστήσει στην παρουσία Του ολοκληρωμένους. Με αυτή την κλήση μας κάλεσε και αυτό το έργο.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ