Ταύτα συλλογίζεσθε

0
97

«Το λοιπόν, αδελφοί, όσα είναι αληθή, όσα σεμνά, όσα δίκαια, όσα καθαρά, όσα προσφιλή, όσα εύφημα, αν υπάρχη τις αρετή και εάν τις έπαινος, ταύτα συλλογίζεσθε· εκείνα τα οποία και εμάθετε και παρελάβετε και ηκούσατε και είδετε εν εμοί, ταύτα πράττετε και ο Θεός της ειρήνης θέλει είσθαι μεθ” υμών.» (Φιλιππησίους 4:8-9)

«Εάν λοιπόν συνανέστητε μετά του Χριστού, τα άνω ζητείτε, όπου είναι ο Χριστός καθήμενος εν δεξιά του Θεού, τα άνω φρονείτε, μη τα επί της γης. Διότι απεθάνετε, και η ζωή σας είναι κεκρυμμένη μετά του Χριστού εν τω Θεώ· όταν ο Χριστός, η ζωή ημών, φανερωθή, τότε και σεις μετ” αυτού θέλετε φανερωθή εν δόξη. Νεκρώσατε λοιπόν τα μέλη σας τα επί της γης, πορνείαν, ακαθαρσίαν, πάθος, επιθυμίαν κακήν και την πλεονεξίαν, ήτις είναι ειδωλολατρεία, διά τα οποία έρχεται η οργή του Θεού επί τους υιούς της απειθείας, εις τα οποία και σεις περιεπατήσατέ ποτέ, ότε εζήτε εν αυτοίς· τώρα όμως απορρίψατε και σεις ταύτα πάντα, οργήν, θυμόν, κακίαν, βλασφημίαν, αισχρολογίαν εκ του στόματός σας· μη ψεύδεσθε εις αλλήλους, αφού απεξεδύθητε τον παλαιόν άνθρωπον μετά των πράξεων αυτού και ενεδύθητε τον νέον, τον ανακαινιζόμενον εις επίγνωσιν κατά την εικόνα του κτίσαντος αυτόν, όπου δεν είναι Έλλην και Ιουδαίος, περιτομή και ακροβυστία, βάρβαρος, Σκύθης, δούλος, ελεύθερος, αλλά τα πάντα και εν πάσιν είναι ο Χριστός. Ενδύθητε λοιπόν, ως εκλεκτοί του Θεού άγιοι και ηγαπημένοι, σπλάγχνα οικτιρμών, χρηστότητα, ταπεινοφροσύνην, πραότητα, μακροθυμίαν» (Κολοσσαείς 3:1-12)

Στον άνθρωπο υπάρχουν τρεις λειτουργίες: η σκέψη, η βούληση και το συναίσθημα. Αυτά αλληλοεπηρεάζονται και συμπλέκονται μεταξύ τους, χωρίς να μπορεί να πει κανείς ποιο είναι πρώτο και ποιο δεύτερο. Πάντως η σειρά που παρουσιάζονται είναι πρώτα η σκέψη, η βούληση και μετά το συναίσθημα. Η σκέψη έχει τις ρίζες της βυθισμένες μέσα στα βάθη του είναι μας, μέσα στο γύρω μας περιβάλλον, μέσα στα αισθητήριά μας και από κει, με διάφορους δυσνόητους μηχανισμούς, ξεκινάει και αναπτύσσεται. Το περιεχόμενό της είναι ποικίλο και εναλλασσόμενο και αν θελήσουμε να το παρακολουθήσουμε και να το καταγράψουμε, θα διαπιστώσουμε, πως είναι μια δουλειά καθόλου εύκολη. Ακόμη κι αν αυτές οι τρεις λειτουργίες του εσωτερικού μας βίου αλληλοεπηρεάζονται, μπορούμε να πούμε, πως το πρώτο στάδιο και εισηγητής είναι η σκέψη. Μετά η συγκατάθεση του βουλητικού και κατόπιν τα συναισθηματικά αποτελέσματα. Η σκέψη μας, λοιπόν, παίζει ουσιαστικό ρόλο στη ζωή μας και ο Λόγος του Θεού μας συνιστά να μην την αφήνουμε ρέμπελη, σαν ξέφραγο αμπέλι, μα να είναι ελεγχόμενη και ακόμη να απασχολείται με υλικά και περιεχόμενα, τα οποία είναι αγαθά, καθαρά, εποικοδομητικά, και εξυπηρετούν την πορεία και εξέλιξη της πνευματικής μας ζωής. Όσα σεμνά, όσα αληθή, ει τις έπαινος, ταύτα συλλογίζεσθε. Τα άλλα; Τα άλλα ξερίζωμα και πέταγμα μακριά από την περιοχή της σκέψης μας και της καρδιά μας. Γιατί μπορούν να μας κάνουν κακό. Γιατί μπορούν να μας ρυμουλκήσουν σε περιοχές που δεν θα θέλαμε. Γιατί μπορούν να σταλάζουν δηλητήριο στην ψυχή μας. Από τα τρία στάδια, σκέψη, απόφαση, πράξη είναι πιο εύκολη η παρέμβαση και ο έλεγχος στο πρώτο στάδιο, το στάδιο της σκέψης. Από αυτό το υλικό θα παρθούν οι αποφάσεις. Όταν είναι καθαρό, άγιο, ηλεγμένο, κανένας κίνδυνος δεν υπάρχει. Υπάρχει, και την έχω ακούσει, μια παραπλανητική άποψη που λέει, πως «τι σημασία έχει αν τα σκέφτομαι; Δεν πρόκειται να τα κάνω πράξη». Κάτι τέτοιο είναι επιζήμιο. Κάτι τέτοιο είναι επικίνδυνο. Κάτι τέτοιο είναι στενόχωρο και δυσάρεστο. Γιατί εγώ να φιλοξενώ δυσάρεστες, ακάθαρτες, αμαρτωλές σκέψεις και να τις αφήνω να υπάρχουν μέσα μου; Και μόνο που υπάρχουν βρωμίζουν την ύπαρξή μου. Και εφόσον μπορώ να τις πιάσω, να τις ξεριζώσω και να τις πετάξω; Αυτές οι σκέψεις στάζουν αδιάκοπα και διαποτίζουν μέσα στην ψυχή μας ακαθαρσίες, εμπάθειες, οργή, επιθυμία και ό,τι άλλο υπάρχει στον φυσικό μας κόσμο. Είναι επικίνδυνο γιατί αν αφήνουμε αυτές τις σκέψεις να υπάρχουν και να στροβιλίζονται μέσα στο μυαλό μας, ποιος μας εγγυάται πως κάποτε δεν θα παρασύρουν και τη θέλησή μας και θα βρεθούμε κάποια στιγμή στην έκπληξη να λέμε ή να κάνουμε κάτι, που κατά βάθος δεν θα το θέλαμε. Και ακόμη είναι δυσάρεστο. Είναι έξω από τη βουλή του Θεού. Μόνο αυτή περιέχει το αγαθό, το ευάρεστο, το τέλειο. Τα άλλα όλα είναι ακάθαρτα και οδυνηρά. Γιατί να ατα αφήνω να υπάρχουν. Την επιλογή μας την κάναμε: ο Χριστός. Το περιβάλλον μας το διαλέξαμε: η βασιλεία Του. Την ζωή μας την προκρίναμε: ο αγιασμός. Όλα τα άλλα, όσο λιγότερη επαφή και σχέση έχουμε, τόσο περισσότερο κερδισμένοι βγαίνουμε. Αλήθεια τι σκέφτεσαι τώρα; Αλήθεια τι σκεφτόσουν το πρωί; Αλήθεια ποιες οι σκέψεις σου μιας ημέρας; «Ευφραίνου εν Κυρίω και θέλει σοι δώσει τα ζητήματα της καρδιά σου» (ψαλμός 37:4). Η απάντηση δεν είναι τόσο εύκολη. Μα αν δοκιμάσουμε να απαντήσουμε σ’ αυτά, θα έχουμε ένα θαυμάσιο τεστ του εαυτού μας. Γιατί σκεφτόμαστε αυτά που αφήνουμε να κυκλοφορούν μέσα μας; Σε τελευταία ανάλυση γιατί αυτά θέλουμε να σκεφτόμαστε. Αυτά που ευχαριστιόμαστε όταν τα σκεφτόμαστε. Υπάρχουν χριστιανοί που σκέφτονται ή αφήνονται να σκέπτονται μια βρώμικη ιστορία, μια προκλητική εικόνα, κάτι που είδαν, άκουσαν, διάβασαν, και η επιθυμία γυρίζει τη μανιβέλα και ξαναπροβάλλει πολλές φορές αυτά τα βρώμικα. Θα μπορούσαμε να είχαμε απαλλαγεί. Αυτά δεν είναι στο «ταύτα συλλογίζεσθε». Υπάρχουν χριστιανοί που αδιάκοπα σκέφτονται και ξανασκέφτονται και αναμοχλεύουν μέσα τους κάποια αδικία που τους έγινε, κάποια προσβολή, κάποια λάσπη που τους έριξαν. Και, θα πω πάλι το ίδιο ρήμα, ηδονίζονται και επαναλαμβάνουν μέσα τους αυτό το φαρμάκι, αυτήν την πικρία επί δέκα και είκοσι χρόνια. Και δεν αποκλείεται αυτοί οι άνθρωποι, χριστιανοί είναι, να ζητούν με προσευχή από το Θεό ειρήνη. Μα πως μπορεί να έρθει ειρήνη στην καρδιά τους, όταν η σκέψη τους είναι ένα χωράφι γεμάτο τσουκνίδες; Υπάρχουν χριστιανοί που παραπονιούνται πως δεν έχουν πνευματική πρόοδο, γιατί ποτέ δεν ασχολήθηκαν με την ατμόσφαιρα της σκέψης τους, που είναι σε μόνιμη βάση δηλητηριασμένη από εμπάθειες, συγκρούσεις, δογματομαχίες, και άλλα παρόμοια. Είναι ανάγκη η σκέψη μας να είναι άγια, για να είναι και η ύπαρξή μας άγια και η ζωή μας άγια. Μέσα στη σκέψη μας έχει πρόσβαση ο εαυτός μας, ο διάβολος, και ο Θεός δια του Πνεύματος, εάν είμαστε αναγεννημένοι. Ο εαυτός μας προβάλλει τις επιθυμίες του, τα γούστα του, τις υποσυνείδητες παρορμήσεις του. Ο διάβολος ομόρροπα με τον εαυτό μας, υποδαυλίζει τη σάρκα και προβάλλει καμουφλαρισμένα τα δικά του, για να μη γίνεται αντιληπτός. Και ο Θεός προβάλλει το θέλημά Του, το αγαθό, το ευάρεστο, το τέλειο. Εγώ τι κάνω; Λέει ο απόστολος Παύλος «δοκιμάζοντες ποιο είναι το θέλημα του Θεού, το αγαθό, το ευάρεστο, το τέλειο». Λοιπόν. Δοκιμάζοντες το θέλημα το γνωρίζουμε. Μας το προβάλλει ο Κύριος. Είναι μπροστά μας, κρατούμε αυτό και τα άλλα τα πετούμε στα σκουπίδια. Και αυτά που κρατούμε τα έχουμε, τα κοιτάζουμε, τα γυρίζουμε. Κολυμπούμε μέσα σ’ αυτά. Ταύτα συλλογίζεσθε. Οι άνθρωποι γύρω μας έχουν αγαθά στοιχεία, αν έχουν, αυτό είναι το νόημά του «ει τις αρετή», και κακά. Ψάχνω με μεγάλη σπουδή αναζητώντας τα αγαθά. Και αυτά σκέφτομαι και ξανασκέφτομαι και αναπαράγω και δοξάζω το Θεό. Είναι και κάποιοι που έφυγαν. Είναι με τον Κύριο. Ήταν άγιοι. Άφησαν την οσμή της γνώσεως του Χριστού. Ωραία πράγματα. Τα ανακαλώ στη μνήμη μου και τα σκέφτομαι. Και αναγαλλιάζει η ψυχή μου. Στη λειτουργία της σκέψης μας υπάρχει το μυστικό της ήρεμης, χαρούμενης, ευτυχισμένης διαβίωσης. Είναι το χώμα που ανθεί το χριστιανικό χαμόγελο της πληρότητας, που δεν σβήνει με τίποτα, γιατί έχει τις ρίζες του μέσα στο Πνεύμα του Θεού. Αυτό είναι δύναμη. Αυτό είναι μαρτυρία. Η ανακαίνιση του νοός μας. Ζούμε σ’ ένα όμορφο και παραδείσιο περιβάλλον διακοσμημένο από άγιες σκέψεις.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΔεν ζω εγώ…
Επόμενο άρθροΧωρίς εμού

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ