Τι είναι σωτηρία;

0
91

«Διότι τόσον ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε έδωκε τον Υιόν αυτού τον μονογενή, διά να μη απολεσθή πας ο πιστεύων εις αυτόν, αλλά να έχη ζωήν αιώνιον.» (Ιωάννη 3:16)

«Αφού δε ήκουσαν ταύτα, ήλθεν εις κατάνυξιν η καρδία αυτών, και είπον προς τον Πέτρον και τους λοιπούς αποστόλους· Τι πρέπει να κάμωμεν, άνδρες αδελφοί; Και ο Πέτρος είπε προς αυτούς· Μετανοήσατε, και ας βαπτισθή έκαστος υμών εις το όνομα του Ιησού Χριστού εις άφεσιν αμαρτιών, και θέλετε λάβει την δωρεάν του Αγίου Πνεύματος. Διότι προς εσάς είναι η επαγγελία και προς τα τέκνα σας και προς πάντας τους εις μακράν, όσους αν προσκαλέση Κύριος ο Θεός ημών. Και με άλλους πολλούς λόγους διεμαρτύρετο και προέτρεπε, λέγων, Σώθητε από της διεστραμμένης ταύτης γενεάς.» (Πράξεις 2:37-40)

«Ο δε Κύριος προσέθετε καθ” ημέραν εις την εκκλησίαν τους σωζομένους.» (Πράξεις 2:47)

Είναι θλιβερή διαπίστωση, όμως πολύ αληθινή, πως αν ρωτήσουμε πιστούς ανθρώπους, χριστιανούς, το τι είναι σωτηρία που χαρίζει ο Θεός στον άνθρωπο δια του Ιησού Χριστού, θα πάρουμε απαντήσεις ποικίλες, αταίριαστες ή και συγκρουόμενες μεταξύ τους, που δηλώνουν άγνοια επικίνδυνη. Αλήθεια, είναι πολλά πράγματα η σωτηρία ή ένα μοναδικό; Είναι πολυπρόσωπη και πολύμορφη; Έχει εύρος ερμηνειών και αντιλήψεων το θέμα της σωτηρίας ή είναι μονοδιάστατο, απλό και απόλυτα δοσμένο στις σελίδες του Λόγου του Θεού; Χριστιανός στις μέρες μας και ανάμεσά μας – νομίζω συμφωνούμε όλοι – είναι αυτός που πιστεύει ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Κύριος(Πράξεις  16:30-31). Και πράγματι δεν υπάρχει τίποτα πιο πάνω, αλλά ούτε και λιγότερο για να δεχτεί ο αμαρτωλός, να συμφωνήσει και να συμμορφωθεί, αφού το Ευαγγέλιο είναι πεντακάθαρο στο σημείο αυτό. Αυτή η πρώτη, πηγαία και συχνά γνήσια αναγνώριση από τον άνθρωπο του Ιησού σαν Κυρίου και Λυτρωτή, συνήθως ακολουθείται και από ομολογία πίστεως, βάπτισμα και ένωση με κάποια τοπική εκκλησία σωσμένων αμαρτωλών. Και γίνεται αυτό, γιατί η ψυχή έχει ανάγκη να τραφεί, να αυξηθεί και να έχει κοινωνία μέσα από την ίδια πίστη με γνήσιους λυτρωμένους του Χριστού. Συνήθως αυτός είναι ο κύκλος που καλείται να ακολουθήσει μια ψυχή για να νοιώσει ότι ανήκει στους λυτρωμένους Του, στους δικούς Του, ότι δεν είναι πλέον «εκ φύσεως τέκνο οργής»(Εφεσίους 2:3), δεν είναι αποκομμένος και ξένος προς τον Θεό(Εφεσίους 2:19), αλλά λυτρωμένος Του, δικός Του, παιδί Του(1 Ιωάννη 3:1-2, Ιωάννη 1:12, Εφεσίους 1:5). Η δυσκολία αρχίζει από τούτο το σημείο και πέρα. Γιατί αν σκύψεις στη ζωή πολλών από αυτούς που ομολογούν πίστη στο Χριστό – δεν είναι υπερβολή να πω όλων – διαπιστώνεις ξαφνιασμένος ότι έχουν ελάχιστη ή δεν έχουν καθόλου χαρά μέσα στην ψυχή τους, δεν έχουν δύναμη Θεού πάνω τους. Ουσιαστικά το μεγαλύτερο μέρος – ίσως ολόκληρο – του Ευαγγελίου δεν υπάρχει στη ζωή τους, έχει μείνει έξω απ’ αυτούς, είναι ξένοι προς το περιεχόμενό του και δεν το ζουν, δεν το απολαμβάνουν, συχνά δεν το γνωρίζουν. Εξωτερικά οι άνθρωποι αυτοί, ενώ ομολογούν Χριστό, δεν είναι καλύτεροι από τους «ηθικούς αμαρτωλούς», τους συγκρατημένους ας πούμε πολίτες, που είναι μορφωμένοι, που έχουν κάποιες ηθικές αρχές και ίσως κάποιους θρησκευτικούς φόβους. Τίποτα παραπάνω. Το θλιβερό βρίσκεται ένα σκαλοπάτι ακόμα πιο κάτω. Να συγκρίνεις δηλαδή πιστούς με ανθρώπους της αμαρτίας, χωρίς φως και οδηγία Θεού, και να βρίσκεις τη ζωή τους χειρότερη και αξιοθρήνητη κι ας ομολογούν πίστη στο Χριστό. Γιατί αυτή η τραγική κατάσταση αλήθεια; Δεν είναι υπερβολή να τονίσουμε την αλήθεια πως το μεγαλύτερο και το καλύτερο μέρος του Ευαγγελίου του Χριστού απουσιάζει κυριολεκτικά από τη ζωή των πιστών Του, οι οποίοι το αγνοούν, το προσπερνούν και αρκούνται σε μια συλλογή βολικών και κακοερμηνευμένων εδαφίων ζώντας μια ζωή χωρίς δόξα, χωρίς μεγαλείο, χωρίς αποκάλυψη. Και το ερώτημα παραμένει σκληρό, τότε γιατί ο Χριστός; Γιατί η σωτηρία Του, γιατί η σκληρή θυσία Του στον Γολγοθά; Για μια καλύτερη ζωή, για μια βελτιωμένη ηθικά ζωή προς το καλύτερο; Και αφού αυτό επιτυγχάνεται με προσπάθειες και τακτικές ανθρώπινες, γιατί ο σταυρός, γιατί το αίμα; Τι και ποια τελικά είναι η σωτηρία του αμαρτωλού από το θάνατο; Χρειάζεται μεγάλη προσοχή στο σημείο αυτό. Η ζωή που προσφέρει ο Ιησούς Χριστός στον αμαρτωλό άνθρωπο, δεν είναι μια ζωή καλύτερη, ηθικότερη από πριν, μια ζωή βελτιωμένη προς το καλύτερο. Όχι, μεγάλο λάθος  αν το ζούμε έτσι. Η ζωή που προσφέρει ο Χριστός είναι εντελώς άλλη ζωή(2Κορινθίους 5:17) απ’ αυτή που ζούσαμε, καινούρια. Γι’ αυτό χρειάζεται νέα γέννηση(Ιωάννη 3:3-8, 1:13, 1 Ιωάννη 4:7, 5:1,18), ξανά ξεκίνημα με πνευματική γέννηση. «Το γεγεννημένον εκ της σαρκός είναι σάρξ», ξεκαθάρισε ο Κύριος στο Νικόδημο, γεγονός που σημαίνει πως δεν μπορεί να γίνει τίποτα με τον παλιό άνθρωπο, ούτε βελτίωση, ούτε καλυτέρευση, αλλά νέα γέννηση. Νέος άνθρωπος θα δημιουργηθεί πάνω μας, νέο δημιούργημα, με τελείως αλλιώτικη ζωή, χωρίς τίποτα το κοινό με τον παλιό μας εαυτό, τον άνθρωπο της αμαρτίας. Εδώ υπάρχει ο κίνδυνος να μας περιμένει μια άλλη, εξίσου επικίνδυνη καλοστημένη παγίδα του εχθρού των ψυχών μας. Και η παγίδα είναι να περιορίσει το έργο του Ιησού Χριστού στη συγχώρηση των παλιών αμαρτιών μας. Δεν είναι αυτό το έργο της αγάπης Του, δεν σταματάει εκεί. Είναι πονηρά στραγγαλισμένο το έργο του Ιησού και παραποιημένο από αυτούς που δεν τους αποκαλύφθηκε, δεν τους φανερώθηκαν οι π-ραγματικές διαστάσεις και προεκτάσεις της αγάπης του Θεού δια του Ιησού Χριστού. Όσοι θα μείνουν στην παράγραφο «συγχώρηση των παλιών αμαρτιών μας» δεν έχουν διάθεση να προχωρήσουν στο αληθινό πρόσωπο της σωτηρίας της ψυχής, δεν θέλουν να έχουν επίγνωση του Θεού, δεν θέλουν να κατακτήσουν το Ευαγγέλιο, να το κάνουν δικό τους, κτήμα τους. Θα μείνουν χωρίς λύτρωση, χωρίς καρπό, χωρίς σωτηρία, χωρίς αποτελέσματα πίστεως στη ζωή τους. Και τούτο γιατί η αληθινή, η γνήσια πίστη στον Ιησού Χριστό φέρνει στον άνθρωπο πραγματική μεταμόρφωση και μια εσωτερική μαρτυρία, που δεν μπορεί να αλλοιωθεί με καμιά δύναμη. Το κεφάλαιο της μεταμόρφωσης του ανθρώπου δια της ζωντανής πίστης στον Ιησού Χριστό είναι και παραμελημένο και άγνωστο στους περισσότερους που ομολογούν Χριστό. Είναι όμως ξεκάθαρο και απόλυτα δοσμένο μέσα στο Λόγο του Θεού, όπου φαίνεται όχι μονάχα το γεγονός της μεταμόρφωσής μας, αλλά και ο τρόπος – η τεχνική – που επιτυγχάνεται, καθώς επίσης και η δοξασμένη κατάληξη αυτής της μεταμόρφωσης. 1)και μη συμμορφώνεστε με τον αιώνα τούτο αλλά μεταμορφώνεσθε δια της ανακαινίσεως του νοός σας (Ρωμαίους 12:2). 2)προώρισε συμμόρφους της εικόνος του Υιού αυτού (Ρωμαίους 8:29). 3) βλέποντες ως εν κατόπτρω την δόξαν του Κυρίου… μεταμορφούμεθα εις την αυτήν εικόνα. (2 Κορινθίους 3:18). Τούτο το σημείο χρειάζεται μεγάλη προσοχή. Γιατί πηγαίνουν πολλοί στο Χριστό, κάτι ζητάνε, και παίρνουν τελικά αυτό που ποθεί η καρδιά τους, τίποτα περισσότερο. Δεν παίρνουν αυτό που υπόσχεται και χαρίζει ο Κύριος όπως φαίνεται στο Ευαγγέλιό Του, αλλά τόσο όσο οι ίδιοι ποθούν να ζήσουν. Τη μεταμόρφωση ελάχιστοι την ποθούν, γι’ αυτό και ελάχιστοι τη ζουν και την απολαμβάνουν. Γιατί μεταμόρφωση δεν είναι «γίνομαι καλύτερος, σωστότερος από ό,τι πριν», αλλά γίνομαι καινούριος, γίνομαι νέος, γίνομαι άλλος άνθρωπος μπροστά στα έκπληκτα μάτια των γύρω μου, όπως ακριβώς ο Κύριός μας έζησε το θαύμα.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ