Για τη δόξα του Θεού

0
94

«επειδή δοκιμάζοντες την διακονίαν ταύτην δοξάζουσι τον Θεόν διά την υποταγήν της εις το ευαγγέλιον του Χριστού ομολογίας σας και διά την ελευθεριότητα της προς αυτούς και προς πάντας μεταδόσεως, και διά της υπέρ υμών δεήσεως αυτών, οίτινες σας επιποθούσι διά την προς εσάς υπερβάλλουσαν χάριν του Θεού. Χάρις δε εις τον Θεόν διά την ανεκδιήγητον αυτού δωρεάν.» (2 Κορινθίους 9:13-15)

«Διότι πάσαι αι επαγγελίαι του Θεού είναι εν αυτώ, το ναι και εν αυτώ το αμήν, προς δόξαν του Θεού δι” ημών. Ο δε βεβαιών ημάς μεθ” υμών εις Χριστόν και ο χρίσας ημάς είναι ο Θεός, όστις και εσφράγισεν ημάς και έδωκε τον αρραβώνα του Πνεύματος εν ταις καρδίαις ημών.» (2 Κορινθίους 1:20-22)

Ίσως είναι το πιο απόλυτο, τούτο το σημείο. Αυτό που ζητάς είναι για τη δόξα του Κυρίου σου; Αν όχι, κακώς ζητάς και δεν θα λάβεις! Και λέγω πως είναι απόλυτο τούτο το σημείο, διότι ο πιστός άνθρωπος δεν έχει άλλο λόγο ύπαρξης στον κόσμο μας, παρά μονάχα τη δόξα του Πατέρα. Να τη φανερώνει, να την αντανακλά, να την υπηρετεί, να την δείχνει στους άλλους, να την λατρεύει, να ζει γι’ αυτήν. Τελικά ο λυτρωμένος πιστός του Χριστού είναι αυτός ο ίδιος η δόξα του Θεού στον κόσμο μας. Οπωσδήποτε μια κουρσάρα που να βγάζει μάτι, δεν είναι το θέλημα του Θεού για τη ζωή σου, ούτε υπηρετεί τη δόξα Του εδώ στον κόσμο μας, ούτε τα σχέδια της Βασιλείας Του. Κακώς ζητείτε! Και είναι αυτές οι περισσότερες από τις προσευχές που κάνουμε καθημερινά. Αγαπάμε τον «κόσμο»(1 Ιωάννη 2:15) και θέλουμε και τον Θεό να μας εξασφαλίσει καλοπέραση «εν τω κόσμω». Αδύνατον. Ο πιστός άνθρωπος του Θεού γι’ αυτό λυτρώνεται από την αμαρτία, γι’ αυτό αποσπάται από τη δουλεία στη «σάρκα», για να γίνει δόξα του Θεού για να του εμπιστευθεί ο Θεός τη δόξα Του. Η προσευχή μας δεν μπορεί να έχει άλλο περιεχόμενο από τη δόξα Του και το θέλημά Του. Για τη δόξα Του προσεύχεται όποιος ζητεί τον αγιασμό. Για τη δόξα Του προσεύχεται όποιος κλαίει για ψυχές που χάνονται στο σκοτάδι. Για τη δόξα Του προσεύχεται όποιος ζητεί το θέλημα του Θεού και μονάχα αυτό. Για τη δόξα Του προσεύχεται αυτός που ζητεί αγάπη, ταπείνωση, πίστη, καθαρότητα. Για τη δόξα Του προσεύχεται όποιος μισεί το δικό του θέλημα και το φοβάται. Για τη δόξα Του προσεύχεται μονάχα όποιος ζητεί τις ευλογίες του Θεού στη ζωή του. Για τη δόξα Του προσεύχεται όποιος μιλά στο Θεό για τον Ουρανό, για την προετοιμασία, για την αντάμωση πρόσωπο με πρόσωπο στη Βασιλεία Του. Αυτά τα αναλαμβάνει ο Κύριος, τα δέχεται , τα απαντά. Όμως όλα όσα έχουν μέσα τους σαρκικότητες, κοσμικότητα, εγωισμό, φιλαυτία, αφήνουν αδιάφορο τον Κύριο, μένει αμέτοχος. Όλα όσα ζητάμε για να δαπανήσουμε στις ηδονές μας (Ιάκωβος 4:3) δεν αφορούν τον Κύριο, τον κόσμο της αγιότητάς Του. Είναι πικρό, πρέπει να το ομολογήσουμε πως μετά από τόσα χρόνια ζωής και πίστης, δεν ξέρουμε ακόμα να προσευχόμαστε σωστά, πνευματικά, με την καρδιά μας και για τη δόξα Του. Οι περισσότερες από τις προσευχές μας πέφτουν στην κατηγορία του «κακώς ζητείτε», γι’ αυτό και μένουν παγερά αναπάντητες. Ίσως θα πρέπει να επιστρέψουμε στον Κύριο ταπεινωμένοι και να αναγνωρίσουμε, «Κύριε δίδαξέ μας πώς να προσευχόμαστε».

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ