Πως θα λυτρωθώ;

0
96

«εξεύροντες ότι δεν ελυτρώθητε από της ματαίας πατροπαραδότου διαγωγής υμών διά φθαρτών, αργυρίου ή χρυσίου, αλλά διά του τιμίου αίματος του Χριστού, ως αμνού αμώμου και ασπίλου, όστις ήτο μεν προωρισμένος προ καταβολής κόσμου, εφανερώθη δε εν τοις εσχάτοις καιροίς διά σας, τους πιστεύοντας δι” αυτού εις τον Θεόν, τον αναστήσαντα αυτόν εκ νεκρών και δόντα εις αυτόν δόξαν, ώστε η πίστις σας και η ελπίς να ήναι εις τον Θεόν. Καθαρίσαντες λοιπόν τας ψυχάς σας με την υπακοήν της αληθείας διά του Πνεύματος προς φιλαδελφίαν ανυπόκριτον, αγαπήσατε ενθέρμως αλλήλους εκ καθαράς καρδίας, επειδή ανεγεννήθητε ουχί εκ φθαρτού σπέρματος, αλλά αφθάρτου, διά του λόγου του Θεού του ζώντος και μένοντος εις τον αιώνα.» (1 Πέτρου 1:18-23)

Βήματα απλά, καθαρά αλλά απαραίτητα για να δουλέψει ο Θεός πάνω μας το λυτρωτικό έργο της αγάπης Του και να μας σώσει από τη δύναμη της αμαρτίας(Ρωμαίους 6:18,22, Ρωμαίους 7:24-25), από την καταραμένη δουλεία μας στη σάρκα(Ρωμαίους 8:5-9), τον εαυτό μας, από τον αιώνιο θάνατο. Πριν πάρουμε την απόφαση να ακολουθήσουμε το Χριστό, και Τον ευχαριστούμε γι’ αυτό, μας βάζει απλά και καθαρά κάποιους όρους απαραίτητους και οριστικούς. Χωρίς αυτούς τους όρους είναι ανώφελο και μάταιο να πειραματιστούμε να Τον ακολουθήσουμε. Και οι όροι του Κυρίου δεν είναι πολλοί. Μα θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι κλεισμένοι μέσα σε μια λέξη: «Απαρνησάσθω εαυτόν». Είναι κάτι που εύκολα λέγεται και γράφεται, μα τόσο δύσκολα συναντιέται στην πράξη. Και το πράγμα είναι πολύ απλό. Αυτό που ζητά και απαιτεί ο Κύριός μας είναι σε πλήρη αντίθεση με τον ευαγγελισμό που γίνεται σήμερα, ο οποίος υπόσχεται όλο ευλογίες, άνεση, αγαθά, απαντήσεις σε αιτήματα και άλλα τέτοια πολλά, όλα ευχάριστα και φυσικά για τον εαυτό μας. Και φυσικά θα το έχετε κι εσείς παρατηρήσει πως το σημείο αυτό επιμελώς δεν αναφέρεται στα σχετικά κηρύγματα και άρθρα που γράφονται, και αυτό γιατί δεν ακούγεται ευχάριστα. Πώς να προσκαλείς κάποιον να δεχτεί το Χριστό και ταυτόχρονα να του λες ότι προηγουμένως θα πρέπει να αρνηθεί τον εαυτό του; Και μάλιστα όταν αυτός ο εαυτός του είναι ό,τι πολυτιμότερο έχει και για χάρη του καταφεύγει στο Χριστό; Και όμως, το θέμα είναι πολύ απλό. Ο Κύριος γνωρίζει πολύ καλά και αυτό που ζητά είναι ουσιώδες και από εκείνα που δεν μπορούν να λείψουν, ούτε να διαγραφούν, γιατί είναι λόγια του Κυρίου μας. Όσο καλή κι αν είναι η θέληση αυτών που καταφεύγουν στην απάλειψη και αποσιώπηση του «απαρνησάσθω», δεν παύει να είναι βλάσφημη και κατακριτέα, γιατί βάζει ανθρώπινο χέρι μέσα στα αιώνια σχέδια του Θεού. Άλλωστε αποτελεί μια πραγματικότητα, που τίποτα δεν την αλλάζει. Ούτε μπορεί να την αλλάξει. Ο Κύριός μας λοιπόν ζητά από μας, πριν πάρουμε την απόφαση να Τον ακολουθήσουμε, να απαρνηθούμε τον εαυτό μας, έστω και αν μας φαίνεται πολύ δύσκολο. Και όμως, δεν γίνεται αλλιώς. Φυσικό και απόλυτα δικαιολογημένο είναι το ερώτημα: γιατί να ζητά κάτι τέτοιο; Ασφαλώς θα έχει τους λόγους Του. Και οι λόγοι αυτοί θα είναι πολύ σοβαροί. Λοιπόν, οι λόγοι αυτοί είναι: Πρώτον, ο εαυτός μας είναι απόλυτα διαβρωμένος(Γένεση 6:5, Εφεσίους 2:3, Πράξεις 2:40) και μολυσμένος(Μάρκος 7:21-23) από την αμαρτία. Ίσως αυτό να μην το γνωρίζουμε, μα δεν παύει να είναι μια πραγματικότητα. Ο απόστολος Παύλος λέει πάνω στο θέμα αυτό σκληρά λόγια, όπως «Διότι εξεύρω ότι δεν κατοικεί εν εμοί, τουτέστιν εν τη σαρκί μου, αγαθόν· επειδή το θέλειν πάρεστιν εις εμέ, το πράττειν όμως το καλόν δεν ευρίσκω·» (Ρωμαίους 7:18). Και πιο πάνω λέει: «Διότι εξεύρομεν ότι ο νόμος είναι πνευματικός· εγώ δε είμαι σαρκικός, πεπωλημένος υπό την αμαρτίαν.» (Ρωμαίους 7:14). Και φυσικό επακόλουθο αυτού του πρώτου σημείου είναι ότι ο Χριστός δεν κάνει επισκευές και μπαλώματα. Θα Του προσφέρουμε τον εαυτό μας και αντί αυτού που αρνηθήκαμε θα εγκατασταθεί Αυτός μέσα στην καρδιά μας και στη ζωή μας και θα την αναγεννήσει(1 Πέτρου 1:23, Ιωάννη 1:13, 3:3-8, 1 Ιωάννη 4:7, 5:1,18). Δηλαδή εκτός από τον εξωτερικό άνθρωπο, το σώμα, θα εγκαταστήσει δια του Πνεύματος τον εαυτό Του, σε σημείο ώστε, όπως λέει ο απόστολος Παύλος, «δεν ζω πλέον εγώ, ζει εν εμοί Χριστός». Ίσως κάτι τέτοιο δεν γίνεται ευχάριστα δεκτό και με ανοιχτές αγκάλες. Μα σαν καταλάβουμε ποιοι είμαστε και τι μας χαρίζει ο Χριστός, βλέπουμε πως η διαφορά είναι τεράστια.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ