«Λέγω λοιπόν, Περιπατείτε κατά το Πνεύμα και δεν θέλετε εκπληροί την επιθυμίαν της σαρκός. Διότι η σαρξ επιθυμεί εναντία του Πνεύματος, το δε Πνεύμα εναντία της σαρκός· ταύτα δε αντίκεινται προς άλληλα, ώστε εκείνα, τα οποία θέλετε, να μη πράττητε. Αλλ’ εάν οδηγείσθε υπό του Πνεύματος, δεν είσθε υπό νόμον. Φανερά δε είναι τα έργα της σαρκός, τα οποία είναι μοιχεία, πορνεία, ακαθαρσία, ασέλγεια, ειδωλολατρεία, φαρμακεία, έχθραι, έριδες, ζηλοτυπίαι, θυμοί, μάχαι, διχοστασίαι, αιρέσεις, φθόνοι, φόνοι, μέθαι, κώμοι, και τα όμοια τούτων, περί των οποίων σας προλέγω, καθώς και προείπον, ότι οι τα τοιαύτα πράττοντες βασιλείαν Θεού δεν θέλουσι κληρονομήσει. Ο δε καρπός του Πνεύματος είναι αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθωσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια· κατά των τοιούτων δεν υπάρχει νόμος. Όσοι δε είναι του Χριστού εσταύρωσαν την σάρκα ομού με τα πάθη και τας επιθυμίας. Εάν ζώμεν κατά το Πνεύμα, ας περιπατώμεν και κατά το Πνεύμα.» (Γαλάτας 5:16-25)

«διότι εάν ζήτε κατά την σάρκα, μέλλετε να αποθάνητε· αλλ’ εάν διά του Πνεύματος θανατόνητε τας πράξεις του σώματος, θέλετε ζήσει. Επειδή όσοι διοικούνται υπό του Πνεύματος του Θεού, ούτοι είναι υιοί του Θεού. Διότι δεν ελάβετε πνεύμα δουλείας, διά να φοβήσθε πάλιν, αλλ’ ελάβετε πνεύμα υιοθεσίας, διά του οποίου κράζομεν· Αββά, ο Πατήρ. Αυτό το Πνεύμα συμμαρτυρεί με το πνεύμα ημών ότι είμεθα τέκνα Θεού. Εάν δε τέκνα και κληρονόμοι, κληρονόμοι μεν Θεού, συγκληρονόμοι δε Χριστού, εάν συμπάσχωμεν, διά να γείνωμεν και συμμέτοχοι της δόξης αυτού.» (Ρωμαίους 8:13-17)

Αλήθεια. Ποια είναι τα πραγματικά παιδιά του Θεού; Πολλά λέγονται και πολλά γράφονται. Ακούμε διαφορικές και πολλές φορές αντικρουόμενες απόψεις. Είναι ένα σοβαρό θέμα με αιώνιες συνέπειες. Μήπως είναι τα παιδιά του Αδάμ και της Εύας, που και αυτοί πλάστηκαν από το Θεό, δηλαδή όλοι οι άνθρωποι; Ασφαλώς όχι. Μήπως είναι αυτοί που κάποτε πίστεψαν στο Χριστό; Και από τότε λιβανίζουν αυτό το φλάμπουρο, ενώ η ζωή τους απέχει πολύ από του να είναι του Χριστού; Μα, πολύ αμφίβολο. Μήπως είναι αυτοί που έχουν μια ομολογία και την προβάλουν σε κάθε στιγμή, χωρίς να συνοδεύεται από καμιά άλλη μαρτυρία του Κυρίου; Το πράγμα δεν είναι τόσο απλό. Μήπως είναι αυτοί, που είναι ξεφτέρια στα δογματικά, και μπορούν να αποστομώνουν κάθε αντιφρονούντα; Μα, οπωσδήποτε όχι. Παιδιά του Θεού είναι αυτοί που μοιάζουν τον Πατέρα τους, αυτοί που έχουν συγγένεια μαζί Του(Εφεσίους 2:19, Ιωάννη 1:12-13, 3:3-8, 1 Ιωάννη 3:1-2, 4:7, 5:1,18), συγγένεια, η οποία φαίνεται και αποδεικνύεται ανά πάσα στιγμή. «Όσοι πνεύματι Θεού άγονται αυτοί είναι παιδιά του Θεού» (Ρωμαίους 8:14). Αυτοί που είναι μόνιμα και σταθερά συνδεδεμένοι μαζί με τον Θεό, που ακούνε αδιάκοπα τη φωνή Του, μέσα στον εσωτερικό τους χώρο, και οδηγούνται αδιάκοπα απ’ Αυτόν. Αυτοί στο κάθε τους βήμα οδηγούνται από τον Κύριο και έχουν αίσθηση και συνείδηση αυτού του πράγματος, που τους προκαλεί αδιάκοπη χαρά. Το που θα πατήσουν, το που θα πορευτούν, το τι θα πουν, το που θα βρεθούν, όλα αυτά και πολλά άλλα, είναι παραχωρημένα μια για πάντα στο Θεό, και τα ενεργεί Αυτός κατά την βουλή Του. Με απλά λόγια αυτοί που οδηγούνται, από το Πνεύμα του Θεού, που χειραγωγούνται, ίσως αυτό είναι το πιο σωστό από όλα τα άλλα, μα ναι, όπως οι τυφλοί, αυτοί δεν κάθονται να σκεφτούν, γιατί άλλος, ο Κύριος, σκέπτεται γι’ αυτούς. Μα βέβαια αυτοί δεν αποφασίζουν, γιατί αποφασίζει άλλος Κύριος. Αυτοί δεν έχουν εσωτερικές παρορμήσεις, γιατί άλλος τους σπρώχνεις . Ο Κύριος. Μα βέβαια, είναι νεκροί, είναι συσταυρωμένοι με το Χριστό, και έτσι ζουν συνειδητά την κάθε τους στιγμή. Μη νομισθεί, όμως, πως δεν έχουν ζωντάνια, δραστηριότητα, καρποφορία. Από όλα έχουν, και περισσότερο από τους άλλους. Μα σαν τους ρωτήσεις θα σου απαντήσουν, πως αυτά τα κάνουν με τη δύναμη Εκείνου(Φιλιππησίους 4:13) και για τη δόξα Εκείνου. Και φυσικά, αυτό το πιστεύουν και το ζουν. Είναι μια μόνιμη και σταθερή συνείδηση και πεποίθηση. Και αδίσταχτα θα σου απαντήσουν: «μα δεν ζω εγώ, αλλά ζει εν εμοί Χριστός». Βέβαια, θα μου πεις, υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι; Μα υπάρχουν, και την εσωτερική παρουσία του Χριστού δεν την αλλάζουν με τίποτα. Ναι, μα ναι, είναι ζωντανοί άνθρωποι, που οδηγούνται από το Πνεύμα του Θεού και μισούν τον παλιό σαρκικό εαυτό τους όσο τίποτα. Υπάρχει κάτι χειρότερο από το «μισώ. Το απεχθάνομαι. Έτσι συμβαίνει με αυτούς. Βέβαια, η πραγματοποίηση του θαύματος αυτού, γιατί περί θαύματος πρόκειται, γίνεται, πραγματοποιείται, με δουλειά του Πνεύματος πάνω μας. Δεν γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη. Ο Θεός δουλεύει πάνω μας, και θα «σας αγιάσει ολοκλήρως και θα σας παρουσιάσει αμέμπτους και ανεγκλήτους εν αγαλλιάσει»( 1 Θεσσαλονικείς 5:23,Κολοσσαείς 1:22). Δεν ήμασταν έτσι όταν πήγαμε στο Χριστό. Μας έκανε. Και μας κάνει. Είναι αποτέλεσμα και καρπός έργου, που περνάει από πολλά στάδια. Μαστιγώνει, παιδεύει, περνάει από καμίνια και χωνευτήρια, δια θλίψεων και παθημάτων και φτάνει κάποτε στο σημείο να ζει και να πορεύεται μόνο εν Πνεύματι. Είναι οριστικό και χωρίς συζήτηση, ¨δια παθημάτων τελειώσαι». Βέβαια, το πράγμα είναι πολύ απλό. Γιατί γίνονται όλααυτά; Αγαπάς το Θεό, μα αγαπάς και άλλα, πρόσωπα και πράγματα. Ασχολείσαι με το Θεό, μα ασχολείσαι και με άλλα πράγματα, και δαπανιέσαι σ’ αυτά. Μιλάς και συζητάς για το Θεό, μα ασχολείσαι και συζητάς και για άλλα πράγματα. Όμως είναι ανάγκη να συζητάς μόνο για τον Θεό. Ε λοιπόν, αυτή η αποκλειστικότητα δεν επιτυγχάνεται χωρίς γκρεμίσματα και χωρίς μαστιγώματα. Κάθε προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση, χωρίς θλίψεις είναι χαμένη προσδοκία. Αυτοί είναι άνθρωποι που ο Θεός αναγνωρίζει σαν γνήσια δικά του παιδιά. Αυτοί ζουν απόλυτα, και από πρώτο χέρι, τη ζωή του Χριστού, και γι’ αυτούς δεν υπάρχει, ούτε διανοούνται να ζήσουν άλλη ζωή. Αυτοί είναι εκείνοι, που είναι συνδεδεμένοι μόνιμα, με τον Ουρανό(1 Ιωάννη 1:3, Εβραίους 10:22), και απ’ ευθείας ο Κύριος, δι’ αυτών, χωρίς καμιά σκέψη ή ταλάντευση, μεταφέρει την αιώνια βουλή Του, «ως εν ουρανώ και επί της γης», και μπορε3ί και δουλεύει. Οι άλλοι, σκέπτονται αν πρέπει, αν μπορούν, αν θα βγουν κερδισμένοι, αν θα υπακούσουν στην αιώνια βουλή του Θεού. Και αυτοί δικοί Του είναι, μα, ακόμα απέχουν από την τέλεια παράδοση, που είναι το «γενηθήτω το θέλημά Σου, ως εν ουρανώ και επί της γης», που τα πάντα γίνονται με μόνη την μετάβαση της σκέψης του Θεού στους αγγέλους Του και στους ανθρώπους Του, όπου και να βρίσκονται αυτοί, είτε στη γη ή στον Ουρανό. Καμιά διαφορά. Αυτοί, που έλεγε ο Κύριός μας «εγώ και ο Πατήρ εν εσμέν» και σεις θα είσθε «εν ημίν», «ελευσόμεθα και μονήν εν αυτώ ποιησόμεθα». Θα πρέπει να εγκολπωθούμε αυτή την μεγάλη αλήθεια, και δεν είναι δυνατόν παράλληλα να υπάρχουν και να ισχύουν και άλλες αλήθειες, που πλησιάζουν  στη μια αλήθεια, που λεέι ο Λόγος του Θεού. Όλες οι άλλες που προβάλλονται σαν αλήθειες, είναι ψεύτικες, έργο του εχθρού και φυσικά αντίθετες με την μία αλήθεια. Έτσι, λοιπόν, μπορούμε να πούμε: -Ότι όσοι κάποτε πίστεψαν στο Χριστό, συμφώνησαν με τα λόγια Του, αλλά ζουν μια δικά τους ζωή, μη οδηγούμενοι από το Πνεύμα του Θεού, σε όλες τις λεπτομέρειες και σε όλες τις ώρες της ζωής τους, δεν είναι παιδιά του Θεού. Δεν άγονται από το Πνεύμα του Θεού. –Ότι όσοι κάποτε αναγεννήθηκαν, όπως ομολογούν, αλλά στην καθημερινή τους ζωή ζουν και πορεύονται με τη δική τους θέληση και τη δική τους αντίληψη, δεν τους αναγνωρίζει για δικά Του παιδιά ο Θεός. Δεν άγονται από το Πνεύμα του Θεού. –Ότι κάποτε πήραν την απόφαση να αλλάξουν στάση και συμπεριφορά, τρόπο ζωής, αλλά με δική τους πρωτοβουλία, και με τη δική τους ενεργητικότητα, χωρίς να καθοδηγούνται αδιάκοπα και αδιάλειπτα από το Πνεύμα του Θεού, δεν είναι δικά Του παιδιά. Διότι δεν άγονται από το Πνεύμα του Θεού. – Ότι όσοι κάποτε πίστεψαν στο Ευαγγέλιο, και άρχισαν να λένε εδάφια απ’ έξω, μα ο Λόγος του Θεού δια του Πνεύματος δεν τρέχει μέσα στις φλέβες τους τις πνευματικές, και σε κάθε τους βήμα δεν χειραγωγούνται από το Πνεύμα του Θεού, δεν είναι παιδιά δικά Του, και δεν τους βλέπει σαν παιδιά Του. Αυτοί, που άγονται από το Πνεύμα του Θεού και μέσα τους κυκλοφορεί αβίαστα το Πνεύμα του Θεού, αυτοί, πράγμα που γίνεται αμέσως αντιληπτό, «το άρωμα της γνώσεως του Χριστού». Δεν χρειάζεται προσπάθεια για να το διακρίνεις.