«ευχαριστούντες πάντοτε υπέρ πάντων εις τον Θεόν και Πατέρα εν ονόματι του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, υποτασσόμενοι εις αλλήλους εν φόβω Θεού.» (Εφεσίους 5:20)

«Διότι γνωρίσαντες τον Θεόν, δεν εδόξασαν ως Θεόν ουδέευχαρίστησαν, αλλ’ εματαιώθησαν εν τοις διαλογισμοίς αυτών, και εσκοτίσθη η ασύνετος αυτών καρδία·» (Ρωμαίους 1:21)

«Ευχαριστώ τον Θεόν μου οσάκις σας ενθυμούμαι» (Φιλιππησίους 1:3)

«μετά χαράς ευχαριστούντες τον Πατέρα, όστις έκαμεν ημάς αξίους της μερίδος του κλήρου των αγίων εν τω φωτί,  όστις ηλευθέρωσεν ημάς εκ της εξουσίας του σκότους και μετέφερεν εις την βασιλείαν του αγαπητού αυτού Υιού·» (Κολοσσαείς 1:12-13)

«Και παν ό,τι αν πράττητε εν λόγω ή εν έργω, πάντα εν τω ονόματι του Κυρίου Ιησού πράττετε, ευχαριστούντες δι’ αυτού τον Θεόν και Πατέρα.» (Κολοσσαείς 3:17)

Ο άνθρωπος που αδιάκοπα και ακατάπαυστα ευχαριστεί το Θεό, βρίσκεται στην κορυφή της πνευματικής ζωής και έχει ξεπεράσει πάρα πολλά στάδια. Ο άνθρωπος που αδιάκοπα και ακατάπαυστα, «αδιαλείπτως και εν παντί» ευχαριστεί το Θεό, είναι πραγματικά λυτρωμένος από τα δικά του, από τα ανθρώπινα και τα γήινα και τα μάταια, που ταλανίζουν τους ανθρώπους, και βρίσκονται στα χέρια του Θεού και το διακρίνει αυτό και το απολαμβάνει. Είναι, ο άνθρωπος αυτός, με πλήρη προσήλωση στου Θεού τα πράγματα και τις υποθέσεις και ζει αδιάκοπα μια πλήρη ικανοποίηση. Πιστεύει βαθιά πως αυτή την αγάπη και την αγαθότητα του Θεού, μπορεί να μην την βλέπει, να μην την διακρίνει ή να βλέπει το ακριβώς αντίθετο, μα αυτός δεν αλλάζει γνώμη και αντίληψη. Πιστεύει βαθιά, πως τα πάντα είναι εξαρτημένα και ελεγχόμενα από το χέρι του Θεού και από την άπειρη σοφία και γνώση Του, που αυτός δεν μπορεί να τις φτάσει. Πιστεύει απόλυτα, πως κάθε τι που έρχεται στη ζωή του είναι από το Θεό, είναι θέλημά Του και είναι πάντα «το αγαθό, το ευάρεστο, το τέλειο», για την περίπτωσή του. Πιστεύει, πως δεν γνωρίζει πολλά, ή τίποτα, και πως την ανεπάρκειά του αυτή την καλύπτει πλήρως η αγάπη του Θεού. Πιστεύει απόλυτα το Γραφικό, «εις αυτόν, τον Χριστό κατοικεί παν το πλήρωμα της θεότητας σωματικώς», και εύχεται και περιμένει και αυτός να δεχτεί αυτό το δώρο. Διαρκώς αναγνωρίζει και ομολογεί, ότι ο Θεός γνωρίζει τα πάντα στη ζωή του, ενώ αυτός δεν γνωρίζει. Αναγνωρίζει και ομολογεί, πως ο Θεός μπορεί τα πάντα, ενώ αυτός δεν μπορεί. Αναγνωρίζει και ομολογεί, ότι κάθε τι που έρχεται στη ζωή του, είναι αποτέλεσμα της αγάπης του Θεού, και μόνο αυτής. Δεν πιστεύει πως στη ζωή του μπορεί ο Θεός να επιτρέψει κάτι κακό. Δεν πιστεύει πως στη ζωή του ο Θεός μπορεί να θελήσει κάτι που θα τον ζημιώσει. Δεν πιστεύει πως κανένας άλλος, εκτός από τον Θεό, μπορεί να έχει και το ελάχιστο δικαίωμα επάνω του, χωρίς να είναι δεδομένο από το Θεό. Η ευχαριστία του πηγάζει από τη συνεχή και αδιάκοπη κοινωνία του με το Θεό(1 Ιωάννη 1:3, Εβραίους 10:22). Η αδιάκοπη ευχαριστία του αλλάζει διαρκώς το φρόνημα και τη διάθεση και είναι σταθερά και μόνιμα, χωρίς καμιά προσπάθεια, ευγώμων στο Θεό. Εν τω μεταξύ οι περιστάσεις μπορεί να αλλάζουν και να παρουσιάζονται με άλλη όψη και άλλη εικόνα, μα αυτός Τον ευχαριστεί, γιατί έχει μέσα του δια του Πνεύματος(1 Κορινθίους 3:16-17, 6:19, 2 Κορινθίους 6:16, Ρωμαίους 8:9,11,15, Εφεσίους 1:13-14) την επιβεβαίωση και την επισφράγιση πως είναι από Αυτόν, και μόνο αυτό είναι αρκετό να γεμίσει την καρδιά του από χαρά και ευχαριστία. Κάπως έτσι σκεπτόταν ο Παύλος, κάτω από δύσκολες και αντίξοες περιστάσεις να λέει «γνωρίζω σε ποιόν πίστεψα». Και μου φτάνει ότι αυτό είναι του Κυρίου, έστω κι αν είναι αντίθετο από τις προσδοκίες μου και αρνητικό. Είναι φορές που δεν ξέρω πώς να φερθώ καιτο απλούστερο και φυσικότερο είναι να λέω συνέχεια στον Κύριό μου «ευχαριστώ». Αυτό μπορεί να λέγεται με λόγια, μα μπορεί να είναι και σιωπηλό. Να είναι μόνο με την καρδιά και να εκφράζεται με μια ευχαριστία, που έχει την έκφραση του χαμόγελου. Ένα χαμόγελο ευγνωμοσύνης και ευχαριστίας. Και νιώθεις μέσα σου να σε πλημμυρίζει μια περίσσεια αγάπη και χαρά προς όλες τις κατευθύνσεις. Και τότε είσαι σε μια κατάσταση λατρείας και ευχαριστίας και Τον ευχαριστείς γι’ αυτό που είναι, χωρίς να πάρεις τίποτα και χωρίς να προσδοκάς τίποτα. Δεν είναι δυνατόν να υπάρξει αληθινή προσευχή, δηλαδή επικοινωνία με το Θεό, χωρίς ευχαριστία. Τον ευχαριστούμε γι’ αυτά, και για τα όσα θα μας αποκαλυφθούν.