«Έκτοτε πολλοί των μαθητών αυτού εστράφησαν εις τα οπίσω και δεν περιεπάτουν πλέον μετ’ αυτού. Είπε λοιπόν ο Ιησούς προς τους δώδεκα· Μήπως και σεις θέλετε να υπάγητε; Απεκρίθη λοιπόν προς αυτόν ο Σίμων Πέτρος· Κύριε, προς τίνα θέλομεν υπάγει; λόγους ζωής αιωνίου έχεις· και ημείς επιστεύσαμεν και εγνωρίσαμεν ότι συ είσαι ο Χριστός ο Υιός του Θεού του ζώντος.» (Ιωάννηυ 6:66-68)

Κύριε; Τι μας λες; «Προς τίνα θέλομεν υπάγει; Λόγους Ζωής αιωνίου έχεις». Ο άνθρωπος είναι φτωχός και αδύνατος. Είναι σαν τον κισσό. Γυρίζει και περιστρέφει τις έλικές του και ζητάει στήριγμα. Κάπου να πιαστεί. Να ακουμπήσει. Να στηριχτεί. Δεν είναι σαν την βελανιδιά, ή σαν το κυπαρίσσι. Ο άνθρωπος δεν αντέχει στους ανέμους, στα ξεροβόρια. Περιστρέφει τα χέρια του, το πνεύμα του, την ψυχή του και αναζητάει στήριγμα. Πάνω του να ακουμπήσει και να στηριχτεί. Γυρίζει τα μάτια του αριστερά και δεξιά και δεν βλέπει παρά μόνο ανθρώπους, σαν τον εαυτό του. Αδύνατους, ανήμπορους, κακομοίρηδες. Μα τι να τους κάνει τους ανθρώπους; Και αυτός είναι άνθρωπος. Αυτός έχει ανάγκη από στήριξη. Κοινωνική, πνευματική, υπαρξιακή. Και ποιος θα τους τα δώσει; Και πως θα τα βάλει μέσα στην καρδιά τους; Γι’ αυτό έχουν πέσει με μανία πάνω στα βιβλία. Μα τι μπορεί να βγει από τα βιβλία; Ο Κύριός μας θέλοντας κάποτε να δοκιμάσει τους μαθητές Του, τους προκάλεσε, βλέποντας τους άλλους να φεύγουν και τους λέει μήπως θέλετε κι εσείς να φύγετε; Την ώρα που οι άλλοι φεύγανε και αποχωρούσαν. Ο Κύριος έχει μείνει μόνος. Και ο Πέτρος, ο πάντοτε πρόθυμος, είπε το παραπάνω, τόσο ζωντανό, τόσο αληθινό, τόσο επίκαιρο. Κύριε, προς τίνα θέλομεν υπάγει; Αν είχαμε, αν ξέραμε, αν υπήρχε, αν μπορούσαμε να βρούμε, τότε, μα τότε θα ήτανε όλα τόσο διαφορετικά. Που μας στέλνεις να πάμε Κύριε; Έξω οι άνθρωποι είναι «λύκοι βαρείς μη φειδόμενοι του ποιμνίου». Και όπως εσύ μας είπες, «πάντες οι προ εμού ελθόντες, κλέφτες ήτανε και ληστές», πράγμα που το βλέπουμε κάθε μέρα γύρω μας και το διαβάζουμε και στις εφημερίδες. Τον εαυτό τους κοιτάζουν, για τον εαυτό τους κοιτάζουν, και τίποτα παραπάνω. Συ Κύριε, Συ, είσαι ο μόνος που μας ικανοποιείς και από Σένα περιμένουμε και μόνο. Οι άλλοι, οι καημένοι, έχουν τα δικά τους θέματα, προβλήματα, απορίες, αδιέξοδα. Μα δεν συμβαίνει το ίδιο και με μένα. Εγώ είμαι υπερήφανος για Σένα, Κύριε. Κάποτε, σε μια συμμελέτη, κάποιος που για πρώτη φορά βρέθηκε εκεί, μου είπε, με ένα τρόπο παράξενο. Πάνε σαράντα χρόνια από τότε και το θυμάμαι. Πως λέτε ότι βρήκατε, πήρατε την αλήθεια; Πρέπει να διαβάσει κανείς όλα τα βιβλία του κόσμου και μετά πάλι να κρίνει διστακτικός και συγκρίνοντας, και πάλι ερωτηματικά. Είχε δίκιο ο άνθρωπος αυτός. Έτσι οι άνθρωποι, οι έξω της πίστεως, σκέπτονται και ενεργούν. Μα εμείς είχαμε μια ανάγκη, που ακούγοντας τη φωνή του Χριστού καταφύγαμε σ’ Αυτόν και βρήκαμε. Βρήκαμε αυτό που ποθούσε η καρδιά μας και η ψυχή μας. Τώρα πια δεν ψάχνουμε. Προσκολλόμαστε όλο και περισσότερο στο Χριστό και Αυτός μας φτάνει και μας περισσεύει. Έξω από το Χριστό, την αγάπη Του, το θέλημά Του, είναι λύκοι βαρείς μη φειδόμενοι του ποιμνίου. Έξω από το Χριστό είναι άνθρωποι υποκριτές, άρπαγες, και ο Λόγος του Θεού λέει ότι «θεός αυτών είναι η κοιλία». Μόνο γι’ αυτήν νοιάζονται και μ’ αυτήν ασχολούνται. Δεν μπορούν να δώσουν τίποτα. Δεν έχουν για να δώσουν. Ψάχνουν και αυτοί. Είναι άνθρωποι φτωχοί, γεμάτοι από ανάγκες. Προς τίνα θέλομεν υπάγει Κύριε; Εάν πάμε σ’ αυτούς τους ανθρώπους, ξέρουμε πολύ καλά ότι θα απογοητευτούμε. Εάν πάμε σ’ αυτούς σ’ αυτούς τους ανθρώπους, ξέρουμε πως θα γυρίσουμε πίσω και θα χάσουμε. Μια ζωή ολόκληρη περάσαμε κοντά Σου και ξέρουμε ότι κοντά Σου μπορούμε να μιλούμε και να ευφραινόμεθα, και έτσι με τον τρόπο αυτό ανανεώνεται η καρδιά μας και το πνεύμα μας. Οι άνθρωποι αυτοί και θέλουν να δώσουν, δεν έχουν τίποτα να δώσουν. Είναι, οι άνθρωποι αυτοί, σε μοίρα πολύ χειρότερη  από τη δική μας. Κύριε είσαι η απάντηση του Ουρανού εδώ στη γη. Είσαι η προσφορά του Θεού, στις ανάγκες και στη δίψα των ανθρώπων. Δεν συγκρίνεσαι με τίποτα. Όλοι οι άλλοι είναι ψεύτες και ληστές. Και υποκριτές. Ούτε είχαν, ούτε έχουν να προσφέρουν κάτι. Σε ευγνωμονούμε, σε ευχαριστούμε.