«Διά τούτο κάμπτω τα γόνατά μου προς τον Πατέρα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, εκ του οποίου πάσα πατριά εν ουρανοίς και επί γης ονομάζεται, διά να δώση εις εσάς κατά τον πλούτον της δόξης αυτού, να κραταιωθήτε εν δυνάμει διά του Πνεύματος αυτού εις τον εσωτερικόν άνθρωπον, διά να κατοικήση ο Χριστός διά της πίστεως εν ταις καρδίαις υμών, ώστε να δυνηθήτε, ερριζωμένοι και τεθεμελιωμένοι εν αγάπη, να καταλάβητε μετά πάντων των αγίων τι το πλάτος και μήκος και βάθος και ύψος, και να γνωρίσητε την αγάπην του Χριστού την υπερβαίνουσαν πάσαν γνώσιν, διά να πληρωθήτε με όλον το πλήρωμα του Θεού.» (Εφεσίους 3:14-19)

«Και αυτός έδωκεν άλλους μεν αποστόλους, άλλους δε προφήτας, άλλους δε ευαγγελιστάς, άλλους δε ποιμένας και διδασκάλους, προς την τελειοποίησιν των αγίων, διά το έργον της διακονίας, διά την οικοδομήν του σώματος του Χριστού, εωσού καταντήσωμεν πάντες εις την ενότητα της πίστεως και της επιγνώσεως του Υιού του Θεού, εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πλήρωματος του Χριστού, διά να μη ήμεθα πλέον νήπιοι, κυματιζόμενοι και περιφερόμενοι με πάντα άνεμον της διδασκαλίας, διά της δολιότητος των ανθρώπων, διά της πανουργίας εις το μεθοδεύεσθαι την πλάνην, αλλά αληθεύοντες εις την αγάπην να αυξήσωμεν εις αυτόν κατά πάντα, όστις είναι η κεφαλή, ο Χριστός» (Εφεσίους 4:11-15)

«…να πληρωθείτε με όλο το πλήρωμα του Θεού». Είναι αλήθεια άξιο απορίας, η τεράστια απόσταση που υπάρχει ανάμεσα στην κοινή αντίληψη των πολλών για τις χορηγίες και τις δωρεές του Θεού προς τον άνθρωπο, και στα όσα αναφέρονται για το ίδιο πράγμα μέσα στον άγιο Λόγο του Θεού. Θεωρούμε ύψιστο και τεράστιο αγαθό τη συγχώρηση των παλιών μας αμαρτιών, ενώ με αυτό και πέραν από αυτό μας προσφέρονται αγαθά τόσο μεγάλα, που, όπως ο ίδιος ο Λόγος του Θεού λέγει, «επί καρδίαν ανθρώπου δεν ανέβηκαν». Εδώ υπάρχει πράγματι ένα μυστήριο. Όλα αυτά, τα μεγάλα και ασύλληπτα, είναι γραμμένα μέσα στο Λόγο του Θεού, τον οποίο κρατούν μέσα στα χέρια τους και υποτίθεται ότι διαβάζουν, δεν αποκλείεται και να διαβάζουν, μα ποτέ δεν μπορούν να δουν και να διακρίνουν τις μεγάλες αυτές αλήθειες, λες και κάποιο κάλυμμα υπάρχει μπροστά στα μάτια τους, από το Θεό βέβαια. Βέβαια, στο θέμα αυτό, δυστυχώς, βοηθούν  και οι άμβωνες που ποτέ δεν ασχολούνται ούτε θίγουν τα θέματα αυτά, και τούτο γιατί είτε και αυτοί δεν τα γνωρίζουν, είτε πιστεύουν πως κανένας δεν πρόκειται να τα δεχτεί και να τα καταλάβει, πολλώ μάλλον να τα πιστέψει. Αυτής της κατηγορίας, επαγγελίες, είναι αμέτρητες. Όπως, «κοινωνοί θείας φύσεως» (2 Πέτρου 1:4), «θέλετε ζητεί ό,τι αν θέλητε και θέλει γίνει εις εσάς» (Ιωάννη 15:7), «σύμμορφοι της εικόνος του Υιού αυτού» (Ρωμαίους 8:29). Αυτής της κατηγορίας είναι και το εδάφιό μας, «να πληρωθείτε με όλο το πλήρωμα του Θεού». Αλλά είναι κάποια πρόσωπα, κάποιοι πιστοί, σε κάποιες στιγμές, που ο Κύριος βλέπει πως έχουν τη διάθεση και την εκζήτηση να προχωρήσουν πιο πέρα, και σ’ αυτούς αποκαλύπτει όλα τα μεγαλεία Του και τα θαυμάσιά Του, που μένουν κατάπληκτοι και απορημένοι, που τόσο καιρό, μια ζωή ολόκληρη, δεν τα διέκριναν. Μα αυτά δίδοντα οι από τον Κύριο και αποκαλύπτονται «στους εκλεκτούς» πρώτα και πάνω από τη ζωή τους. Πριν προχωρήσουμε στην ανάπτυξη του εδαφίου μας, πρέπει να πούμε δυο λόγια για τη λέξη «πλήρωμα». Πλήρωμα είναι το περιεχόμενο, αυτό που πληροί, που κάνει να είναι γεμάτο ένα δοχείο, ένα σκεύος, ή και ένα πρόσωπο, αν μεταφορικά θεωρήσουμε την καρδιά του σαν ένα τέτοιο σκεύος, που χωρίς το πλήρωμά της είναι άδεια, μα το πλήρωμα την κάνει να είναι γεμάτη. Έτσι έχουμε το πλήρωμα ενός ποτηριού, το πλήρωμα ενός πλοίου, το πλήρωμα ενός δοχείου. Μα «το πλήρωμα του Θεού»; Θα ρωτήσει κανείς. Βέβαια εδώ μπλέκουμε με την θεολογία, και προσκρούουμε σε διάφορα εμπόδια. Ο Θεός είναι άπειρος, και είναι όποιος αυτός θέλει να είναι. Μα κατ’ οικονομίαν για τον άνθρωπο παρουσιάζεται έχων «φύσιν», έχων «πλήρωμα», έχων «ιδιότητες». Φαντάζεστε βέβαια, πάντα από ηθικής πλευράς, «το πλήρωμα του Θεού», τι άπειρο μπορεί να είναι; Και, όλα αυτά, τα θεωρούμε φυσικά, όταν αφορούν τον Θεό. Μα εγώ, ένας άνθρωπος φτωχός, πεπερασμένος και αδύνατος, να πληρωθώ με το πλήρωμα του Θεού; Είναι αδιανόητο. Μα είναι γραμμένο, και άρα πραγματικό και αληθινό. Και, το ακόμη σπουδαιότερο, δεν λέγει κάποια σημεία, κάποιες γραμμές, κάποιες ιδιότητες, από το άπειρο πλήρωμα του Θεού. Μα λέει «με όλο» το πλήρωμα του Θεού. Είναι αλήθεια άπειρο και ιλιγγιώδες. Εδώ μπορούμε να ανακαλέσουμε στη μνήμη μας, ότι ο άνθρωπος πλάστηκε «κατ’ εικόνα και ομοίωση του Θεού», και ότι κάπου αλλού υπόσχεται, με το στόμα του Κυρίου μας, ότι «εν αυτώ», δηλαδή τον άνθρωπο, «ελευσόμεθα μονήν εν αυτώ ποιήσωμεν». Δηλαδή, με απλά λόγια, είμαστε πλασμένοι να δεχτούμε και να χωρέσουμε όλο τον Θεό. Νομίζω δε, πως αυτό πρέπει να είναι και το νόημα του όρου «όμοιοι αυτώ εσόμεθα». Τότε πραγματοποιείται αυτό που οι παλιοί θεολόγοι το λέγανε «ενθέωση» του ανθρώπου. Του ανθρώπου που μπορεί να υπήρξε αμαρτωλός, ένοχος, εχθρός του Θεού, μα τώρα μπορεί να είναι, και είναι «ναός» του Θεού(1 Κορινθίους 3:16-17, 6:19, 2 Κορινθίους 6:16, Εφεσίους 1:13-14, Πράξεις 2:38, Ρωμαίους 8:9,11,15). Και «κατοικητήριο». Δεν θα πρέπει όμως να μας διαφεύγει, πως αυτό που λέει ο απόστολος Παύλος, είναι το τελευταίο όριο μιας σειράς τεσσάρων σημείων, για τα οποία προσευχόταν για τους Εφεσίους. Δηλαδή, θα προηγηθούν όλα τα άλλα και αυτά είναι η εσχατιά που τελικά μπορούν να φτάσουν, με την πληρότητα του Θεού μέσα στη ζωή τους. Στη ζωή τους στον κόσμο τούτο και όχι στην αιωνιότητα. Και αρχίζει «να κραταιωθείτε εν δυνάμει δια του Πνεύματος εις τον εσωτερικό άνθρωπο». Συνεχίζει με το «να κατοικήσει ο Χριστός εν ταις καρδίαις υμών». Προχωρεί «να καταλάβετε… την αγάπη του Θεού». Και τελειώνει «να πληρωθείτε με όλο το πλήρωμα». Δηλαδή προϋποθέτει την ύπαρξη όλων των άλλων σημείων-σταθμών της πνευματικής ζωής. Και τελειώνοντας κάνουμε την παρατήρηση, πως ανάμεσά μας θα υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι, που θα έχουν στον εσωτερικό άνθρωπο «όλο το πλήρωμα του Θεού». Οι άνθρωποι αυτοί, δεν ξέρω αν έχουν συνείδηση αυτής τους της κατάστασης, πράγμα όχι απίθανο, και τότε θα μπορούν να επαναλάβουν τα λόγια του Κυρίου: «Αυτός που είδε εμέ είδε και τον Πατέρα».