«Ίδετε οποίαν αγάπην έδωκεν εις ημάς ο Πατήρ, ώστε να ονομασθώμεν τέκνα Θεού. Διά τούτο ο κόσμος δεν γνωρίζει ημάς, διότι δεν εγνώρισεν αυτόν. Αγαπητοί, τώρα είμεθα τέκνα Θεού, και έτι δεν εφανερώθη τι θέλομεν είσθαι· εξεύρομεν όμως ότι όταν φανερωθή, θέλομεν είσθαι όμοιοι με αυτόν, διότι θέλομεν ιδεί αυτόν καθώς είναι. Και πας όστις έχει την ελπίδα ταύτην επ’ αυτόν καθαρίζει εαυτόν, καθώς εκείνος είναι καθαρός. Πας όστις πράττει την αμαρτίαν πράττει και την ανομίαν, διότι η αμαρτία είναι η ανομία. Και εξεύρετε ότι εκείνος εφανερώθη διά να σηκώση τας αμαρτίας ημών, και αμαρτία εν αυτώ δεν υπάρχει. Πας όστις μένει εν αυτώ δεν αμαρτάνει· πας ο αμαρτάνων δεν είδεν αυτόν ουδέ εγνώρισεν αυτόν. Τεκνία, ας μη σας πλανά μηδείς· όστις πράττει την δικαιοσύνην είναι δίκαιος, καθώς εκείνος είναι δίκαιος· όστις πράττει την αμαρτίαν είναι εκ του διαβόλου, διότι απ’ αρχής ο διάβολος αμαρτάνει. Διά τούτο εφανερώθη ο Υιός του Θεού, διά να καταστρέψη τα έργα του διαβόλου. Πας όστις εγεννήθη εκ του Θεού αμαρτίαν δεν πράττει, διότι σπέρμα αυτού μένει εν αυτώ· και δεν δύναται να αμαρτάνη, διότι εγεννήθη εκ του Θεού. Εν τούτω γνωρίζονται τα τέκνα του Θεού και τα τέκνα του διαβόλου.» (1 Ιωάννη 3:1-10)

Ξεκινάμε από ένα σταθερό σημείο. Όλα όσα έζησε ο Κύριός μας εδώ κάτω στον κόσμο μας τα έζησε για μας, για να γίνουν δικά μας, για να τα ζήσουμε εμείς. Και ο σταυρός Του θα γίνει νόμος σταυρωμένης ως προς την αμαρτία ζωή μας και η ανάστασή Του, δύναμη ανάστασης πάνω μας και η αγία Του ζωή, ζωή υπακοής, ζωή εξάρτησης από το θέλημά του Πατέρα Θεού για μας. Ας το πούμε όσο πιο καθαρά γίνεται. Στον Ουρανό του Κυρίου μας, στη Βασιλεία του Θεού δεν θα πάνε απλώς συγχωρημένοι αμαρτωλοί, αλλά μεταμορφωμένοι άγιοι(2 Κορινθίους 5:17, Γαλάτας 4:19). Πολλοί διαλέγουν τον εύκολο δρόμο της τακτοποίησης των αμαρτιών τους και δεν αφήνουν τον Θεό να κάνει βήμα πιο πέρα στη ζωή τους, γιατί δεν μίσησαν τον κόσμο, την «σάρκα» τους και την αμαρτία μέσα τους. Ο Λόγος του Θεού απαντά σε όσους ρωτιούνται, αν και κατά πόσο είναι υποχρεωτική τούτη η μεταμόρφωση. «Μη συμμορφώνεστε με τον αιώνα τούτο, αλλά μεταμορφώνεστε» (Ρωμαίους 12:2). Δεν υπάρχουν πολλές δυνατές λύσεις ή θέσεις. Η συμμόρφωση με το σχήμα του κόσμου τούτου, η μεταμόρφωση, δηλαδή άλαλος, νέος κόσμος ζωής Χριστού μέσα μας και πάνω μας. Η μεταμόρφωσή μας ώστε να γίνουμε «σύμμορφοι της εικόνος του Υιού αυτού» είναι όχι μόνο απαραίτητη, αλλά ο μοναδικός δρόμος να «είναι αυτός πρωτότοκος μεταξύ πολλών αδελφών» και αυτοί οι αδελφοί να είσαι εσύ κι εγώ, όμοιοι με Αυτόν, αφού θα έχει μορφωθεί μέσα μας, θα κατοικεί «εν ημίν». Η αληθινή πίστη είναι ενεργητική, όχι παθητική. Δεν είναι η αποδοχή μόνο μερικών αληθειών και μερικών γενικοτήτων θρησκευτικών. Η πίστη, όταν είναι γνήσια και δυνατή, επιτελεί αυτή ακριβώς τη μεταμόρφωση. Αλλάζει από τα θεμέλια τη ζωή μας ολόκληρη, τη μετατοπίζει από το να είναι ζωή φυσικού, σαρκικού ανθρώπου την κάνει ζωή Χριστού. Φέρνει το Χριστό μέσα μας κι εμάς μέσα σ’ Αυτόν. Μας ταυτίζει μαζί Του, μας ενώνει, ώστε ο Χριστός να περάσει μέσα μας, να εκτοπίσει το παλιό και να μεταγγίσει τον εαυτό Του, το χαρακτήρα Του, τον τρόπο Του, τη ζωή Του πάνω μας. Το αποτέλεσμα είναι να ζούμε μια ζωή «καθώς Εκείνος περιεπάτησε(1 Πέτρου 2:21), να Του μοιάσουμε, να μορφωθεί πάνω μας. Ας μην το λησμονούμε. Εμείς δεν πιστεύουμε σε ανθρώπινες διδασκαλίες, ούτε σε ανθρώπινα δόγματα. Πιστεύουμε στον ζωντανό Ιησού Χριστό. Όταν αφήσουμε αυτή τη γνήσια πίστη να κυριαρχήσει πάνω μας, τότε ολόκληρη η ζωή μας μεταμορφώνεται «εις την αυτήν εικόνα από δόξης εις δόξαν», μια μεταμόρφωση που ξαπλώνεται πραγματικά και αγκαλιάζει τον εαυτό μας ολόκληρο, χαρίζοντάς μας έναν νέο, τον Ιησού Χριστό. Αυτός είναι ο νέος μας εαυτός, αλλά και ο νέος άνθρωπος(Εφεσίους 4:24, Κολοσσαείς 3:10) που οι άλλοι γύρω αναγνωρίζουν, διακρίνουν, «μυρίζουν» και «διαβάζουν» πάνω μας. Όποιον άλλο δρόμο θελήσουμε να ακολουθήσουμε, ώστε να απολαύσουμε μεν τα αγαθά της μεταμόρφωσης, αλλά με προσπάθειες, με αγώνες, με καλές προθέσεις, με συναισθήματα, χωρίς την ενέργεια της πίστης στο Χριστό πάνω μας, θα οδηγηθούμε σε τραγική αποτυχία.  Δεν φτάνουμε στο σημείο να ζούμε Χριστό με υποσχέσεις, ούτε με προσπάθειες, ούτε με τις δυνάμεις μας. Το Πνεύμα του Θεού, αν αφεθούμε, θα δουλέψει πάνω μας το θαύμα της μεταμόρφωσης, ώστε να μη ζούμε πλέον εμείς, να μη ζούμε για τους εαυτούς μας οι ζώντες, αλλά να ζει Αυτός μέσα μας. Φυσικά αυτή η μεταμόρφωση δεν θα γίνει ποτέ με το να καθόμαστε με τις ώρες μπροστά στην τηλεόραση, ή με το να παρακολουθούμε λαίμαργα τις εξελίξεις της μόδας ή με το να ξεροσταλιάζουμε στις βιτρίνες της κοσμικότητας, για να μη μείνουμε πίσω απ’ τους άλλους στ μόδα». Όλα αυτά συντελούν στη συμμόρφωσή μας με τον αιώνα τούτο και όχι στην μεταμόρφωσή μας. Γιατί η μεταμόρφωση έρχεται μονάχα όταν με πίστη: «Βλέπουμε με ανακεκαλυμμένο πρόσωπο ως εν κατόπτρω την δόξα του Κυρίου» (2 Κορινθίους 3:18). Οι άλλοι γύρω, οι άνθρωποι της φυσικής μονάχα γέννησης, δεν μπορούν να καταλάβουν τους αναγεννημένους(1 Πέτρου 1:23, Ιωάννη 1:13, 3:3-8, 1 Ιωάννη 4:7,5:1,18), που ο Θεός ενεργεί μέσα τους. Σήμερα χιλιάδες χρόνια μετά – μην το λησμονείς – ο «Κάιν» συνεχίζει να μισεί τον «Άβελ» για τη ζωή του, ο «Ησαύ» εχθρεύεται τον «Ιακώβ» για την εύνοια του Θεού πάνω του. Είναι γεγονός ότι ο άνθρωπος που μισεί την αμαρτία τόσο πολύ, ώστε να λυτρωθεί από την παρουσία και την δύναμή της(Ρωμαίους 7:14-24), επικοινωνεί πολύ δύσκολα με τον άνθρωπο που αγαπά την αμαρτία και την ακολουθεί. Αυτοί οι δύο βρίσκονται πολύ μακριά, σε άλλους κόσμους, και συχνά το αμαρτωλό μισεί και εχθρεύεται το άγιο, ενώ ταυτόχρονα το φοβάται. Η μεταμόρφωσή μας θα φανεί πολύ σύντομα και σε άλλες περιοχές. Στο τι διαβάζουμε, τι ακούμε, σε τι τόπους πηγαίνουμε, τι κουβέντες λέμε, με τι φίλους κάνουμε παρέες, πως γεμίζουμε το χρόνο μας, πως διαθέτουμε τα χρήματά μας, που ξοδεύουμε την υγεία μας. Στην πραγματικότητα η δια της πίστεως μεταμόρφωσή μας δεν θα αφήσει καμιά πτυχή της ζωής μας ανεπηρέαστη, αμετάβλητη. Σε όλες τις περιοχές ποθεί να εισχωρήσει ο Ιησούς Χριστός και να φέρει τον εαυτό του να τον αφήσει μέσα σ’ αυτές, ώστε αυτό που θα ζούμε τελικά να είναι Ιησούς Χριστός . Όλα όσα φάνταζαν να έχουν κάποια αξία, κάποια επιρροή πάνω μας, όλ’ αυτά που μας τραβούσαν, τώρα πέφτουν, αδυνατίζουν, ματαιώνονται, εξαφανίζονται: και η αγάπη μας ολόκληρη, ακέραια, αλώβητη αγκαλιάζει τον Ιησού Χριστό: «Πλην εκείνα τα οποία ήσαν εις εμέ κέρδη, ταύτα ενόμισα ζημίαν δια τον Χριστόν» (Φιλιππησίους 3:7-8). Λυπάμαι όλους όσους προσπαθούν, αντί να πιστεύουν στο Χριστό, έχουν μια στείρα ζωή. Αντί να μεταμορφωθούν προσπαθούν να γίνουν καλύτεροι. Μεγάλη απάτη. Λυπάμαι όσους αντί για μεταμόρφωση η ζωή τους έχει ηθική, καλές πράξεις, καλές προθέσεις, έχει μια θέση μέλους σε μια τοπική εκκλησία και κάποιο τυπικό βάπτισμα. Δεν έχουν, δεν απολαμβάνουν και ακόμα δεν ζουν το θαύμα της λυτρωμένης ζωής. Γιατί αν η συγχώρηση των αμαρτιών μας δεν οδηγεί σε πλήρη μεταμόρφωσή μας και σε μόρφωση Χριστού μέσα μας(Γαλάτας 4:19), τότε δεν οδηγεί πουθενά και απλώς ξεγελιόμαστε.