«Εν εκείνω τω καιρώ αποκριθείς ο Ιησούς είπε· Δοξάζω σε, Πάτερ, κύριε του ουρανού και της γης, ότι απέκρυψας ταύτα από σοφών και συνετών και απεκάλυψας αυτά εις νήπια· ναι, ω Πάτερ, διότι ούτως έγεινεν αρεστόν έμπροσθέν σου. Πάντα παρεδόθησαν εις εμέ από του Πατρός μου· και ουδείς γινώσκει τον Υιόν ει μη ο Πατήρ· ουδέ τον Πατέρα γινώσκει τις ειμή ο Υιός και εις όντινα θέλει ο Υιός να αποκαλύψη αυτόν. Έλθετε προς με, πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, και εγώ θέλω σας αναπαύσει. Άρατε τον ζυγόν μου εφ’ υμάς και μάθετε απ’ εμού, διότι πράος είμαι και ταπεινός την καρδίαν, και θέλετε ευρεί ανάπαυσιν εν ταις ψυχαίς υμών· διότι ο ζυγός μου είναι καλός και το φορτίον μου ελαφρόν.» (Ματθαίος 11:25-30)

Άρατε  τον ζυγό μου εφ’ υμάς. Όλη αυτή η ιστορία του κοσκινίσματος του Ευαγγελίου και του ξεχωρίσματος του περιεχομένου του σε δυο βασικές κατηγορίες, η μια με αυτά που λέγονται και η δεύτερη με αυτά που δεν λέγονται ή αποσιωπούνται, ξεκινά από καλοπροαίρετα, μα εντελώς ανθρώπινα ελατήρια και κίνητρα. Πιο αναλυτικά. Πιστέψαμε, και δυστυχώς η πλειοψηφία εξακολουθεί να πιστεύει, πως υπάρχουν μέρη της Αγίας Γραφής που απωθούν τους ανθρώπους μακριά από το Χριστό και το Ευαγγέλιό Του. Προκαλούν κακή εντύπωση. Δεν ελκύουν, όπως κάποια άλλα από μόνα τους τραβούν. Έτσι για να βοηθήσουμε τη διάδοση του Ευαγγελίου, προβάλλουμε τα πρώτα , τα ελκυστικά και κρύβουμε, κυριολεκτικά αποσιωπούμε, τα άλλα, που κατά τη γνώμη μας, αν και περιέχονται στο Ευαγγέλιο, εν τούτοις του κάνουν κακό. Είναι μια επέμβαση της δικής μας συλλογιστικής μέσα στην περιοχή του Ευαγγελίου. Και κάθε επέμβαση μέσα στην περιοχή των αγίων του Θεού είναι βέβηλη, άκαρπη και προκαλεί την οργή του Θεού. Και το θράσος φθάνει μέχρι του σημείου να παίρνουμε το μισό από ένα εδάφιο ή μια φρασούλα και να αφήνουμε το άλλο μισό στο σκοτάδι, γιατί δεν λέγεται, δεν συμφέρει, γιατί διώχνει αντί να ελκύει. Θα μπορούσα να αναφέρω πάρα πολλά παραδείγματα αυτής της χειρουργικής επέμβασης και του ακρωτηριασμού που κάνουν μερικοί, δυστυχώς, οι πολλοί, στην προσφορά του Ευαγγελίου. Με τον τρόπο αυτό γίνονται ανώτεροι κριτές του Λόγου του Θεού, δεχόμενοι ή απορρίπτοντας με ανθρώπινα ορθολογιστικά κριτήρια το τι πρέπει να λέγεται και το τι δεν πρέπει να λέγεται. Υπάρχουν Άγιες Γραφές στο εξωτερικό φτιαγμένες από ανθρώπους που δεν πιστεύουν στο υπερφυσικό και έχουν απογυμνώσει το Ευαγγέλιο από κάθε παρόμοια παρουσίαση θαυμάτων. Το ίδιο περίπου γίνεται με το χειρισμό από εργάτες του Ευαγγελίου, που προβάλλουν τα κατά τη γνώμη τους αρεστά και τα άλλα τα αφήνουν «θαμμένα» στο «άλλο ευαγγέλιο». Στο πρώτο Ευαγγέλιο το γνωστό και προβαλλόμενο «έλθετε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι και εγώ θέλω σας αναπαύσει», αναφέρεται συχνά. Μα αυτό είναι θαυμάσιο και άξιο να λεχθεί και να προβληθεί. Σήμερα είναι τόσοι πολλοί οι κουρασμένοι, οι φορτωμένοι, οι τσακισμένοι, που αξίζει πάρα πολύ να τους πούμε αυτή την αλήθεια, που είναι σπουδαία και τραβάει. Όλα καλά με την ανθρώπινη συλλογιστική. Μα αυτή είναι η μισή αλήθεια. Δεν είναι όλη. Ο Κύριος δεν λέει μόνο πως θα τους αναπαύσει, μα λέει ακόμα και τον τρόπο με τον οποίο θα τους αναπαύσει, που είναι άρρηκτα δεμένος με την προσφορά Του. Τον αναφέρει στο εδάφιο 29. «Άρατε τον ζυγόν μου εφ’ υμάς». Α, αυτό λένε, δεν μπορούμε να το πούμε. Πώς να μιλήσουμε στους ανθρώπους, και μάλιστα στους ανθρώπους της εποχής μας, για «ζυγό», όποιος κι αν είναι αυτός. Δεν βλέπεις πόσοι αγώνες γίνονται για αποτίναξη των ζυγών; Δεν βλέπεις πόσο αρνητικά είναι φορτισμένη αυτή η λέξη; Δεν βλέπεις ότι και μόνο στο άκουσμά της οι άνθρωποι, όχι μόνο δυσφορούν, μα και κλωτσούν; Όλα τα ξέρω και όλα τα βλέπω. Και ακόμα ξέρω πως αυτά δεν είναι τωρινά, αλλά ήταν πάντα έτσι. Τι να κάνουμε λοιπόν; Να παρέμβουμε στα λόγια του Κυρίου; Να ακρωτηριάσουμε τα λόγια Του κρατώντας ένα μέρος και θάβοντας το άλλο; Να τους πούμε ότι ο Χριστός τους δίνει ανάπαυση, μας χωρίς να τους πούμε πως αυτό γίνεται αναλαμβάνοντας και μπαίνοντας κάτω από το ζυγό του Κυρίου; Μα αν δεν τους πούμε αυτή την μεγάλη αλήθεια, δεν τους λέμε την σωστή αλήθεια και μάλλον τους παραπλανούμε. Θα περιμένουμε να έλθει η ανάπαυση  του Κυρίου ζώντας με την ανυπακοή και στο τρεχαλητό των επιθυμιών. Και η κατάληξη θα είναι τραγική. Σε κάποιον που ανέφερα αυτό το φόβο μου, μου είπε πως αυτά θα τα βρούμε μόνοι μας, διαβάζοντας την Αγία Γραφή. Όταν εμείς δεν τους πούμε την πλήρη αλήθεια και δεν τους τονίσουμε την απόλυτη ανάγκη της υπαγωγής τους υπό τον ζυγό του Χριστού, είμαστε ένοχοι απέναντι στο Θεό και τον άνθρωπο. Δυστυχώς η εποχή μας χαρακτηρίζεται από τέτοιες ασάφειες και ακρωτηριασμένα εδάφια. Αντί της Βιβλικής αλήθειας χρησιμοποιούμε αόριστες δικές μας εκφράσεις , όπως, «πάρε το Χριστό». «δέξου το Χριστό», «πήγαινε στο Χριστό», χωρίς να τονίζουμε το περιεχόμενο της αμαρτίας, της μετάνοιας, της πραγματικής πίστης. Ναι, το πιστεύω, πως τότε παραπλανούμε τις ψυχές και δεν τις οδηγούμε πουθενά, παρά μόνο στη σύγχυση. Κύριέ μου. Υπάρχει ένας θανάσιμος, μα και τρομερός κίνδυνος. Ο μη σεβασμός στο πλήρες Ευαγγέλιο. Πολύ εύκολα πέφτει κάποιος σ’ αυτόν. Τώρα καταλαβαίνω, και ευχαριστώ γι’ αυτό, την ανάγκη που ένοιωθε ο Παύλος, ο οποίος ζητούσε προσευχές για τον εαυτό του «να λαλήσω τον λόγο τον δικό Σου καθώς πρέπει». Αυτή η ανάγκη, αυτή η προσευχή, είναι επίκαιρη για όλους μας. Φύλαξέ μας μη παραπλανηθούμε και κηρύττουμε Ευαγγέλιο που θα έχει «πλατιά πύλη» αντί στενή (Ματθαίος 7:13-14) και «ευχάριστη» οδό αντί τεθλιμμένη. Και ζητούμε να μπουν όλοι, αντί των ολίγων που αναφέρεις. Και αυτό δυστυχώς γίνεται σε μεγάλη κλίμακα. Ναι, Κύριέ μου. Σ’ ευχαριστώ για τις διαβεβαιώσεις Σου.