Ο σταυρός σου

0
78

«Έλεγε δε προς πάντας· Εάν τις θέλη να έλθη οπίσω μου, ας απαρνηθή εαυτόν και ας σηκώση τον σταυρόν αυτού καθ” ημέραν και ας με ακολουθή. Διότι όστις θέλει να σώση την ζωήν αυτού, θέλει απολέσει αυτήν· και όστις απολέση την ζωήν αυτού ένεκεν ομού, ούτος θέλει σώσει αυτήν. Επειδή τι ωφελείται ο άνθρωπος, εάν κερδήση τον κόσμον όλον, εαυτόν δε απολέση ή ζημιωθή;» (Λουκάς 9:23-25)

Ξέρεις ποιος είναι ο σταυρός σου; Δεν σου το είπε κανένας; Δεν σου το έδειξε κανείς; Δεν άκουσες ποτέ τίποτα γι’ αυτόν; Οι άμβωνες δεν μιλούν ποτέ γι’ αυτόν. Φροντίζουν βέβαια να βρίσκουν ευχάριστα θέματα, εύληπτα και ευκολοχώνευτα. Μα πώς να το κάνουμε; Μπορούμε με ελαφριά τη συνείδηση να κάνουμε κηρύγματα και να αποσιωπούμε λόγια του Κυρίου μας; Μπορούμε να κάνουμε λογοκρισία στο Ευαγγέλιο; Φοβούμαι πως και μόνο γι΄ αυτό θα πέσει φωτιά να μας κάψει. Και όμως, μιλάει καθαρά για το σταυρό μου, για το σταυρό σου. «Ας σηκώνει τον σταυρόν αυτού καθ’ ημέραν». Είναι ένας σταυρός αυτός. Και είναι δικός σου σταυρός! Δεν είναι ο σταυρός του Κυρίου. Και φυσικά δεν είναι του αδελφού σου. Ανεξάρτητα αν έχεις ακούσει ή δεν έχεις ακούσει, αν σε ενδιαφέρει το θάμα ή δεν σε ενδιαφέρει, εάν του δίνεις την πρέπουσα σημασία ή όχι, έχεις, δεν γίνεται διαφορετικά, έναν σταυρό. Τον οποίο θα σηκώνεις κάθε μέρα, έτσι λέγει, για να μπορείς να ακολουθείς το Χριστό. Το θέμα θα ήταν πολύ μπερδεμένο, αν δεν είχαμε το σταυρό του Χριστού. Αυτός μας διαφωτίζει. Ο σταυρός είναι ένα μέσο εκτελέσεως, ένα μέσο θανάτου. Έτσι ήταν ο σταυρός του Κυρίου μας, έτσι είναι και ο δικός μας σταυρός. Ο Παύλος λέει ότι, «ένεκεν Σου θανατούμεθα κάθε ημέρα». Ναι, αλλά που θανατούμεθα; Μα πάνω στο σταυρό του ο καθένας και μάλιστα κάθε μέρα. Στο σταυρό που διάλεξε γι’ αυτόν ο Κύριος. Τι μπορεί να είναι ο σταυρός αυτός; Τα πάντα. Ό,τι μπορείς να φανταστείς. Συνάντησα μια γυναίκα. Ο Θεός, μου είπε, μου άφησε την πεθερά μου κατάκοιτη δέκα εννιάμιση χρόνια να με βρίζει από το κρεβάτι και να με καταριέται. Ήταν ο σταυρός μου. Τον σήκωσα μέχρι τέλους. Σε άλλους, ο σταυρός τους είναι ένα ανώμαλο παιδί, που μεγαλώνει και μεγαλώνουν και τα προβλήματά τους. Και πάνω σ’ αυτό το άρρωστο παιδί απαλλασσόμαστε από τον εαυτό μας και ταυτιζόμαστε με το Χριστό. Σε άλλους ο σταυρός είναι ένας στριμμένος εργοδότης. Πάνω του τροχίζεται και καθαρίζεται ο εαυτός μας, για να είναι ευχάριστος στα χέρια του Κυρίου για τις υποθέσεις Του. Ρώτησαν κάποτε ένα χριστιανό για τον ήπιο και πράο χαρακτήρα του. Πως τον απέκτησε. Και είπε για το σταυρό που ο Χριστός του χάρισε και χρησιμοποίησε, για να τον κάνει αυτόν που είναι τώρα. Μη ζητάς με προσευχή από το Θεό να σε απαλλάξει από το σταυρό που σου χάρισε. Μάταιος κόπος. Σ’ αγαπά και δεν θα το κάνει. Ο παλιός μας εαυτός πρέπει να πεθάνει. Εάν είμαστε του Κυρίου, θα πεθάνει οπωσδήποτε.  Μα θα πεθάνει πάνω στο σταυρό που κουβαλάμε κάθε μέρα. Το σταυρό μας. Όχι, η ζωή της πίστεως δεν είναι όμορφη και ευχάριστη. «Τεθλιμμένη ο οδός και ολίγοι οι ευρίσκοντες αυτήν». Θέλεις να είσαι με τους «λίγους και εκλεκτούς»;

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΚακώς ζητείτε
Επόμενο άρθροΚλαδεύει…

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ