«Εγώ είμαι η άμπελος η αληθινή, και ο Πατήρ μου είναι ο γεωργός. Παν κλήμα εν εμοί μη φέρον καρπόν, εκκόπτει αυτό, και παν το φέρον καρπόν, καθαρίζει αυτό, διά να φέρη πλειότερον καρπόν. Τώρα σεις είσθε καθαροί διά τον λόγον τον οποίον ελάλησα προς εσάς. Μείνατε εν εμοί, και εγώ εν υμίν. Καθώς το κλήμα δεν δύναται να φέρη καρπόν αφ’ εαυτού, εάν δεν μείνη εν τη αμπέλω, ούτως ουδέ σεις, εάν δεν μείνητε εν εμοί. Εγώ είμαι η άμπελος, σεις τα κλήματα. Ο μένων εν εμοί και εγώ εν αυτώ, ούτος φέρει καρπόν πολύν, διότι χωρίς εμού δεν δύνασθε να κάμητε ουδέν. Εάν τις δεν μείνη εν εμοί, ρίπτεται έξω ως το κλήμα και ξηραίνεται, και συνάγουσιν αυτά και ρίπτουσιν εις το πυρ, και καίονται. Εάν μείνητε εν εμοί και οι λόγοι μου μείνωσιν εν υμίν, θέλετε ζητεί ό,τι αν θέλητε, και θέλει γείνει εις εσάς. Εν τούτω δοξάζεται ο Πατήρ μου, εις το να φέρητε καρπόν πολύν· και ούτω θέλετε είσθαι μαθηταί μου.» (Ιωάννη 15:1-8)

Για να το πούμε καθαρά, πρόκειται για δουλειά που κάνει ένα κλαδευτήρι. Πρόκειται για εκείνο το ατσάλινο, οδοντωτό εργαλείο, που είναι τρομερά κοφτερό. Εδώ μπορούμε να πούμε πως η λέξη αυτή έχει και μια προηγούμενη. «Αίρει… καθαίρει». Ο γεωργός κοιτάζει και ψάχνει μέσα στις φυλλωσιές του κλήματος. Και παρατηρεί και σημειώνει. Εάν όλη η βέργα, δηλαδή το κλήμα, είναι άκαρπη, τότε την κόβει από τη βάση, ολόκληρη την «αίρει». Τι την κάνει; Μα την πετά στον κλίβανο και καίγεται. Όταν όμως έχει καρπό σε κάποιο σημείο, τότε πάλι την κόβει, μα λίγο παρά πάνω από τον καρπό. Και πάλι το κομμένο το ρίχνει στον κλίβανο. Και αφήνει το λίγο μέρος του κλήματος με τον καρπό, για να δέσει. Ή να κάνει «πλειότερο καρπό». Όπως αντιλαμβάνεσαι, το πράγμα είναι απλό. Πρέπει το κλήμα, ο χριστιανός, εγώ και εσύ, να φέρουμε καρπό. Οπωσδήποτε. Συναισθηματικές ταλαντεύσεις δεν υπάρχουν. Παραγωγή και παραγωγικότητα. Δεν επιτρέπεται, δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν κλήματα ή μέρη κλημάτων χωρίς καρπό. Ο καρπός είναι λόγος υπάρξεως. Έτσι και δεν υπάρχει καρπός, τότε κλαδευτήρι, κόψιμο, πέταμα, φωτιά. Είτε όλο, είτε μέρος. Με αυτά τα δεδομένα κοιτάζουμε τη ζωή μας. Θα βρούμε τέτοια κοψίματα. Είναι στην Τρίτη περίπτωση του σπορέως. Αίτια: βιοτικά, μέριμνες, η απάτη του πλούτου. Το αποτέλεσμα: στειρότητα και πέταμα. Και φωτιά. Θα το καταλάβουμε. Συμφέρει, για να αποφύγουμε το «καθαίρει», να το καταλάβουμε ότι θα ζούμε για το Θεό, για την καρποφορία. Τα άλλα είναι φθηνοί συναισθηματισμοί για μας. Στο Θεό δεν υπάρχουν. «Παραδώσατε τον τοιούτον προς όλεθρον της σαρκός». Κατάλαβες;