Κακώς ζητείτε

0
115

«Πόθεν προέρχονται πόλεμοι και μάχαι μεταξύ σας; ουχί εντεύθεν, εκ των ηδονών σας, αίτινες στρατεύονται εντός των μελών σας; Επιθυμείτε και δεν έχετε· φονεύετε και φθονείτε, και δεν δύνασθε να επιτύχητε· μάχεσθε και πολεμείτε· αλλά δεν έχετε, επειδή δεν ζητείτε· ζητείτε και δεν λαμβάνετε, διότι κακώς ζητείτε, διά να δαπανήσητε εις τας ηδονάς σας. Μοιχοί και μοιχαλίδες, δεν εξεύρετε ότι η φιλία του κόσμου είναι έχθρα του Θεού; όστις λοιπόν θελήση να ήναι φίλος του κόσμου, εχθρός του Θεού καθίσταται.» (Ιάκωβος 4:1-4)

Γνωρίζουμε πόσο σπουδαίο ρόλο παίζει στη ζωή του πιστού ανθρώπου η προσευχή. Γνωρίζουμε ακόμα πόση δύναμη έχει η προσευχή του λυτρωμένου ανθρώπου, πόσο μεγάλη σημασία και βαρύτητα έχει για τον Θεό. Γνωρίζουμε ότι είναι απεριόριστη σε δυνατότητες και άφταστη σε αξία. Γνωρίζουμε πόσο λεπτή και ευαίσθητη υπόθεση είναι για τον Κύριο αλλά και για τον πιστό η υπόθεση της προσευχής. Γνωρίζουμε ίσως ότι η προσευχή του πιστού ανθρώπου τιμά και δοξάζει το Θεό στα μάτια του προσωπικού εχθρού Του, του διαβόλου. Εκείνο όμως που πιθανώς μας διαφεύγει πολλές φορές είναι ότι η προσευχή για να είναι σωστή και αποτελεσματική χρειάζεται να συμφωνεί με έναν ορισμένο από το Πνεύμα το Άγιο του Θεού τρόπο, με μια σειρά από όρους και προδιαγραφές, που όταν δεν τις έχουμε υπόψη μας μάλλον ματαιοπονούμε και οι προσευχές μας είναι της κατηγορίας του «κακώς ζητείτε». Το πρώτο και ίσως το ουσιαστικότερο που χρειάζεται να γνωρίζει ο προσευχόμενος στον Κύριο είναι ότι η προσευχή δεν αποτελεί κάποιο ανεξάρτητο ή αποκομμένο κομμάτι από την υπόλοιπη πνευματική ζωή. Μεγάλο λάθος αυτό και το κάνουν πολλοί. Σταυρώνουν τα χέρια, στρέφουν το κεφάλι στον Ουρανό, ανοίγουν το στόμα και αραδιάζουν αιτήματα και ευχαριστίες, ενώ πίσω τους ακριβώς εκκρεμεί μια ζωή γεμάτη συμβιβασμό, σαρκικότητες και υποκρισία. Που πας… Τι λες.. σε ποιον το λες…; Η μέρα τους, τα λόγια τους, οι επιλογές τους δεν έχουν Χριστό, η προσευχή τους όμως έχει. Έτσι λοιπόν αποκόβουν την προσευχή τους όμως έχει. Έτσι λοιπόν αποκόβουν την προσευχή τους από την υπόλοιπη ζωή τους, την οποία προτιμούν να μη θυμούνται καν και ξεκινούν με την ελπίδα ότι θα πάρουν και θα τους απαντηθεί η προσευχή αυτή. Όχι, κακώς ζητείτε, λέει ο Λόγος του Θεού και είναι απόλυτος στο σημείο αυτό. Η μέρα μας δεν έχει είδωλα ακαταδίκαστα, η καρδιά μας δεν έχει ταπείνωση, ούτε διάθεση υποταγής. Που πάμε; Τι λέμε στην προσευχή μας και πως ελπίζουμε να πάρουμε κάτι; Κακώς ζητείτε. Ο Ιησούς Χριστός δεν ήρθε εδώ στον κόσμο μας για να τα φτιάξει αναστενάρηδες, ούτε να μας μάθει να ικετεύουμε απελπισμένα και Εκείνος εξουσιαστικά να δέχεται άλλοτε να μας ελεήσει και άλλοτε να φαίνεται πως αδιαφορεί. Αντίθετα ήρθε να φτιάξει ανθρώπους πίστεως, ανθρώπους γονάτων, ανθρώπους εξουσίας και δόξας κι αυτοί είμαστε εμείς, τα παιδιά Του, οι λυτρωμένοι Του, οι αγιασμένοι Του. Επομένως μια εξήγηση υπάρχει για τις δεκάδες αναπάντητες προσευχές μας και για τα άλυτα συσσωρευμένα προβλήματά μας, το κακώς ζητείτε του Λόγου του Θεού. Υπάρχουν δυο πολύ σοβαρά εδάφια πάνω στο θέμα αυτό(1 Ιωάννη 3:21-22, 5:14-15). Είναι πολύ καθαρό μέσα στο Λόγο του Θεού. Ο Κύριος ασχολείται μονάχα με καρδιές που αγαπούν το θέλημά Του, που δεν κατακρίνουν, που έχουν παρρησία μπροστά Του και τις προσευχές τους ακούει, δέχεται ευχαρίστως και απαντάει. Σοβαρό σημείο για μας, για την προσευχή μας, τη ζωή μας ολόκληρη είναι τούτο: Φυλάττομεν τας εντολάς αυτού και πράττομεν τα αρεστά ενώπιον αυτού(1 Ιωάννη 3:22). Χωρίς αυτά τα δυο δεν γίνεται τίποτα. Ας μη γελιόμαστε. Ο Ιησούς Χριστός ήρθε να χαρίζει ζωή στον άνθρωπο και όχι στιγμές. Ζωή με όλες της τις εκδηλώσεις. Ήρθε να γίνει Αυτός η ζωή μας, να γίνει Αυτός ο νέος μας εαυτός. ΑΝ τώρα εμείς ζούμε τα δικά μας, τα σαρκικά και συμβιβασμένα και θέλουμε κι από πάνω να μας ευλογεί και να μας ακούει στην προσευχή, μάλλον λάθος δρόμο έχουμε πάρει και είμαστε δικαιολογημένα στην περίπτωση του «ζητείτε και δεν λαμβάνετε». Αφού η ζωή μας έχει ασέβεια προς το Θεό και αγάπη για τον εαυτό μας και τον κόσμο. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η προσευχή είναι προέκταση της ζωής που ζούμε. Είναι από το ίδιο υλικό φτιαγμένη. Είναι αδύνατο να ξεχωρίσουν αυτά τα δυο. Όποιοι είμαστε για το Θεό στη ζωή μας, στη μέρα μας, στην πορεία μας, τέτοιοι ακριβώς είμαστε και στην προσευχή μας. Και ο Θεός δεν ανέχεται ούτε τον συμβιβασμό ούτε την πονηρή καρδιά μπροστά Του.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΔεν θέλησαν
Επόμενο άρθροΟ σταυρός σου

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ