«Δεν εφύλαξαν την διαθήκην του Θεού, και εν τω νόμω αυτού δεν ηθέλησαν να περιπατώσι·» (Ψαλμός 78:10)

«δεν ηθέλησαν τας συμβουλάς μου· κατεφρόνησαν πάντας τους ελέγχους μου·» (Παροιμίες 1:30)

«Κύριε, δεν επιβλέπουσιν οι οφθαλμοί σου επί την αλήθειαν; εμαστίγωσας αυτούς και δεν επόνεσαν· κατηνάλωσας αυτούς και δεν ηθέλησαν να δεχθώσι διόρθωσιν εσκλήρυναν τα πρόσωπα αυτών υπέρ τον βράχον· δεν ηθέλησαν να επιστρέψωσι.» (Ιερεμίας 5:3)

Ο άνθρωπος για τον Θεό είναι κάτι πολύ απλό. Είναι μια καρδιά, είναι ένα θέλω, είναι ένα ναι ή ένα όχι που μπορούμε να τα διαθέσουμε ελεύθερα προς την μια ή την άλλη κατεύθυνση και ν’ αγκαλιάσουμε αυτό που προκρίναμε, αυτό που θελήσαμε. Από το πρωί μέχρι το βράδυ ζούμε μ’ αυτόν τον τρόπο, σε τέτοια ατμόσφαιρα. Λέμε συνεχώς θέλω, μ’ αρέσει, νομίζω, με συμφέρει, αγαπώ, προκρίνω, με εξυπηρετεί… Κάνουμε τους συλλογισμούς μας και αποφασίζουμε τι δρόμο θ’ ακολουθήσουμε, που θα διαθέσουμε το ναι και το όχι της καρδιάς μας. Λέμε λέξεις που σίγουρα, αν και τις χρησιμοποιούμε πλατιά, δεν τις έχουμε καταλάβει, το βαθύτερο και ουσιαστικότερο νόημά τους, δεν το ‘χουμε κατανοήσει. Αμαρτία, τι είναι αμαρτία; Αμαρτία είναι αυτά ακριβώς τα «θέλω, μ’ αρέσει, νομίζω, μ’ ευχαριστεί, με συμφέρει» του φυσικού, του σαρκικού ανθρώπου, που για χάρη τους παραγκωνίζουμε το Θεό για να τα πετύχουμε, να τα κατακτήσουμε. Και εδώ ακριβώς είναι που απευθύνεται το θαύμα της αγάπης του Θεού με τη σωτηρία. Αλήθεια, τι είναι σωτηρία; Είναι η λύτρωση του ανθρώπου από το βρώμικο περιεχόμενο της καρδιάς του, της συνείδησής του(Μάρκος 7:21-23, Εβραίους 9:14). Να φτάσει να ζει από Κείνον για Κείνον απόλυτα, αποκλειστικά. Αυτό είναι το σχέδιο της αγάπης του Θεού και γι’ αυτό το σχέδιο της σωτηρίας μας χάρισε τον Ιησού Χριστό να γίνει ο νέος εαυτός μας, να κατοικήσει μέσα στην καρδιά μας δια της πίστεως, να μορφωθεί πάνω μας(Γαλάτας 4:19) εκτοπίζοντας τον παλιό σαρκικό άνθρωπο από μέσα μας. Η ανταπόκριση του αμαρτωλού κόσμου μας σ’ αυτή τη συγκεκριμένη εκδήλωση αγάπης του Θεού(Ιωάννη 3:16, Ρωμαίου; 5:8), δια του ζωντανού Ιησού Χριστού, υπήρξε αρνητική, απορριπτική, εχθρική(Κολοσσαείς 1:21). «Διότι γνωρίσαντες τον Θεόν, δεν εδόξασαν ως Θεόν, ουδέ ευχαρίστησαν, αλλ’ εματαιώθησαν εν τοις διαλογισμοίς αυτών» (Ρωμαίους 1:21-22). Από κει και πέρα τα πράγματα πήραν τον φυσιολογικό τους δρόμο. Ο Θεός του Ουρανού διωγμένος αποσύρεται και ο άνθρωπος αφιονισμένος παραδίδεται στις επιθυμίες της καρδιάς του(Ρωμαίους 1:24). Το ένα δηλαδή χειρότερο από το άλλο. Ό,τι πιο τραγικό θα μπορούσε να είχε συμβεί στον αμαρτωλό άνθρωπο, ό,τι πιο απελπιστικό. Να αποσυρθεί ο Θεός και να λατρέψει ο άνθρωπος τον εαυτό του, την ύλη, τις επιθυμίες του. «Ιδού ο οίκος σας αφήνεται έρημος». Και το γνωρίζουμε όλοι πολύ καλά πως όταν αποσύρεται ο Κύριος το κάνει πολύ γλυκά, πολύ απλά χωρίς φωνές, χωρίς διεκδικήσεις, χωρίς απειλές. Τα μαζεύει και αποσύρεται. Σχεδόν δεν παίρνεις χαμπάρι(Κριτές 16:20). Δεν υπάρχει πιο τραγικό, πιο απελπιστικό να αποσυρθεί ο Κύριος από μια ζωή, από μια οικογένεια, από μια κοινωνία, να φύγει διακριτικά, σιωπηλά και να παραδοθεί στις επιθυμίες της καρδιάς του ο άνθρωπος, σ’ αυτό που πρόκρινε, που αγαπά, που θέλει. Ερχόμαστε στις μέρες μας, στην απελπισία της εποχής μας. Οι γονείς κραυγάζουν «τα παιδιά μας, τα ναρκωτικά… η αποπλάνηση». Οι σκεπτόμενοι άνθρωποι του καιρού μας, όσοι απέμειναν, τάχουν χαμένα. Δεν ήταν έτοιμοι ν’ αντιμετωπίσουν τούτη την ατμόσφαιρα γηπέδου που συναντάς σε κάθε δρόμο, σε κάθε γωνιά, στο οικοδόμημα της επιπολαιότητας , της φιλαυτίας και του αυταρχισμού των ημερών μας. Τι γίνεται; Που πάμε; Γιατί; Τι γιατί μάλλον το αντιμετωπίσαμε . Προκρίναμε με την καρδιά μας, με τις επιλογές μας, με τα θέλω μας. Ήταν η περίοδος της σποράς. Δικαίωμά μας και ο σπόρος που επιλέξαμε και η σπορά που κάναμε. Οι μέρες μας αποτελούν την άλλη όψη, τον θερισμό. Δεν τόχαμε προβλέψει, δεν μας είχε απασχολήσει, μέχρι που μας χτύπησε απαιτητικά  την πόρτα. Το σκηνικό γνωστό, το αναφέραμε. Ο Θεός έχει αποκλειστεί. Αποσύρθηκε αφήνοντας «τον οίκο μας έρημο». Οι άνθρωποι «παραδόθηκαν στις επιθυμίες της καρδιάς τους» που τους οδήγησαν σε ακαθαρσία και δράματα. Και ανάμεσα στο Θεό και στον άνθρωπο έχθρα και πολεμική  αντιπαράθεση. Όποιος αγαπάει τον κόσμο είναι όχι απλώς αμαρτωλός, αλλά εχθρός του Θεού(Ιάκωβος 4:4). Πολύ σοβαρό αυτό και πολύ κρίσιμο.