Ανθρωποκεντρικοί

0
97

«Το αυτό δε φρόνημα έστω εν υμίν, το οποίον ήτο και εν τω Χριστώ Ιησού, όστις εν μορφή Θεού υπάρχων, δεν ενόμισεν αρπαγήν το να ήναι ίσα με τον Θεόν, αλλ” εαυτόν εκένωσε λαβών δούλου μορφήν, γενόμενος όμοιος με τους ανθρώπους, και ευρεθείς κατά το σχήμα ως άνθρωπος, εταπείνωσεν εαυτόν γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού. Διά τούτο και ο Θεός υπερύψωσεν αυτόν και εχάρισεν εις αυτόν όνομα το υπέρ παν όνομα, διά να κλίνη εις το όνομα του Ιησού παν γόνυ επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων, και πάσα γλώσσα να ομολογήση ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Κύριος εις δόξαν Θεού Πατρός. Ώστε, αγαπητοί μου, καθώς πάντοτε υπηκούσατε, ουχί ως εν τη παρουσία μου μόνον, αλλά τώρα πολύ περισσότερον εν τη απουσία μου, μετά φόβου και τρόμου εργάζεσθε την εαυτών σωτηρίαν· διότι ο Θεός είναι ο ενεργών εν υμίν και το θέλειν και το ενεργείν κατά την ευδοκίαν αυτού. Πράττετε τα πάντα χωρίς γογγυσμών και αμφισβητήσεων, διά να γίνησθε άμεμπτοι και ακέραιοι, τέκνα Θεού αμώμητα εν μέσω γενεάς σκολιάς και διεστραμμένης, μεταξύ των οποίων λάμπετε ως φωστήρες εν τω κόσμω» (Φιλιππησίους 2:5-15)

Στην παλιά μας ζωή, τη ζωή της αμαρτίας, της δουλείας μας στη «σάρκα», η αγάπη για τον εαυτό μας ήταν ο κεντρικός άξονας της ύπαρξής μας ολόκληρης. Λέγαμε, ή σκεφτόμαστε: να έχω, να είμαι, να μπορώ, να φαίνομαι, ν’ απολαμβάνω, να περνάω καλά. Μ’ αυτό το σκεπτικό και μ’ αυτές τις προηγούμενες εμπειρίες ο αμαρτωλός άνθρωπος συναντά και δέχεται τον Ιησού Χριστό. Τα πράγματα αλλάζουν τρομακτικά. Τι θα πει ο Ιησούς Χριστός, τι θα πει να γίνω δικός Του, λυτρωμένος Του, πολίτης του Ουρανού; Ίσως πρέπει να το πούμε από τώρα, πολύ καθαρά. Μας απόσπασε η αγάπη Του από το κράτος από την εξουσία της αμαρτίας(Ρωμαίους 6:18,22, 7:24-25), για τον εαυτό Του για τη δόξα Του, δηλαδή να μας χαρίσει τον εαυτό Του στη θέση Του, για να μας κάνει δόξα Του, να πάψουμε να ζούμε για τον εαυτό μας, αλλά να ζούμε για Κείνον. Αν υπάρχει σύγχυση και επικίνδυνη πλάνη στο σημείο αυτό, έχουμε κι εμείς μερίδιο ευθύνης και μάλιστα φοβερά μεγάλο. Τονίσαμε υπερβολικά την αξία του ανθρώπου και ατονήσαμε την αξία του Θεού. Ο άνθρωπος έχει θέληση, ο Θεός δεν έχει; Ο άνθρωπος έχει το δικαίωμα να δεχτεί ή ν’ απορρίψει, ο Θεός γιατί δεν το έχει; Ο άνθρωπος κρατάει την πόρτα της καρδιά του κλειστή, όμως ο Θεός γιατί ‘νάναι υποχρεωμένος να μπει και να ευλογήσει μια καρδιά με συμβιβασμούς και χλιαρότητα, μια ζωή που αγαπάει τα είδωλα και τον κόσμο; Άλλωστε πως ερμηνεύεται το εδάφιο  «όσοι δε εδέχθησαν Αυτόν, εις αυτούς έδωσε εξουσία να γίνουσι τέκνα Θεού, εις τους πιστεύοντας εις το όνομα Αυτού» (Ιωάννη 1:12). Δηλαδή υποβαθμίσαμε το ρόλο του Θεού, την αγιότητά Του, το ρόλο της χάρης Του, της πολύτιμης πραγματικά μακροθυμίας Του. Και ας προσέξουμε τούτο. Δεν είναι το μόνο εδάφιο του Λόγου του Θεού που μας εκθέτει. Εμβαθύναμε στο ασύλληπτο σε βάθος και συνέπειες «τιμής ηγοράσθητε» του Λόγου του Θεού; Ξέρουμε τι θα πει «αγορασμένος» από το Θεό,… ποια είναι η τιμή εξαγοράς μας που καταβλήθηκε…, τι θα πει «σκεύος»; Το κήρυγμά μας είναι επικίνδυνα προσανατολισμένο προς τον άνθρωπο. Δίνουμε όλες τις εξουσίες στον άνθρωπο τον αμαρτωλό. Αυτός θα αποφασίσει, θα πει το ναι, θ8α κάνει το πρώτο βήμα. Ο Θεός μόνο δέχεται, μόνο ανέχεται, μόνο περιμένει, μόνο ιδροκοπάει με αγωνία να μας κρατήσει στη Χάρη Του. Είναι λάθος, είναι παιχνίδι που μας έπαιξε ο εχθρός σκληρό και πονηρό. Αντίθετα με όσα λέμε, το Ευαγγέλιο μας παρουσιάζει αλλιώς τα πράγματα. Και ο Θεός έχει δικαίωμα να δεχτεί, να απορρίψει. Και ο Θεός, που δεν θα αφήσει καλάμι τσακισμένο αλλά θα το φροντίσει (Ματθαίος 12:20), ο ίδιος κάποτε «εκκόπτει» και ρίχνει στη φωτιά(Ιωάννη 15:6). Ας πούμε τις αλήθειες του Ευαγγελίου με το όνομά τους. Δεν μπορεί η ψυχή να πάει στο Χριστό, «αν δεν ελκύσει αυτήν ο Πατήρ». Και ούτε δέχεται άλλους, μα δέχεται τους γνήσιους, τους ειλικρινείς, τους ταπεινούς. Υπάρχουν όροι και προϋποθέσεις σε μια συνθήκη που γίνεται από κοινού αποδεκτή, ώστε να ενεργήσει το θαύμα της λύτρωσης του Ιησού Χριστού μέσα μας. Ας το συνειδητοποιήσουμε. ΑΝ ο καλός Σαμαρείτης δεν ζυγώσει τον πληγωμένο, τον ληστεμένο, τον καταστραμμένο αμαρτωλό στην άκρη του δρόμου, δεν μπορεί να γίνει έργο σωτηρίας και λύτρωσης. Ο άνθρωπος της αμαρτίας είναι άχρηστο μηδενικό για τον Θεό. Γι’ αυτό τον κάνει «νέο κτίσμα» (2 Κορινθίους 5:17, Εφεσίους 4:24, Κολοσσαείς 3:10), γιατί αυτό που παραλαμβάνει ο Θεός από την αμαρτία είναι χωρίς αξία, χωρίς δύναμη, χωρίς ζωή(Εφεσίους 2:1).

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ