Ζωή πίστης

0
109

«Μη αγανάκτει διά τους πονηρευομένους, μηδέ ζήλευε τους εργάτας της ανομίας. Διότι ως χόρτος ταχέως θέλουσι κοπή, και ως χλωρά βοτάνη θέλουσι καταμαρανθή. Έλπιζε επί Κύριον και πράττε το αγαθόν· κατοίκει την γην και νέμου την αλήθειαν· και ευφραίνου εν Κυρίω, και θέλει σοι δώσει τα ζητήματα της καρδίας σου. Ανάθες εις τον Κύριον την οδόν σου και έλπιζε επ” αυτόν, και αυτός θέλει ενεργήσει· και θέλει εξάξει ως φως την δικαιοσύνην σου και την κρίσιν σου ως μεσημβρίαν. Αναπαύου επί τον Κύριον και πρόσμενε αυτόν· μη αγανάκτει διά τον κατευοδούμενον εν τη οδώ αυτού, διά άνθρωπον πράττοντα παρανομίας. Παύσον από θυμού και άφες την οργήν· μηδόλως αγανάκτει ώστε να πράττης πονηρά. Διότι οι πονηρευόμενοι θέλουσιν εξολοθρευθή· οι δε προσμένοντες τον Κύριον, ούτοι θέλουσι κληρονομήσει την γην. Διότι έτι μικρόν και ο ασεβής δεν θέλει υπάρχει· και θέλεις ζητήσει τον τόπον αυτού, και δεν θέλει ευρεθή· οι πραείς όμως θέλουσι κληρονομήσει την γήν· και θέλουσι κατατρυφά εν πολλή ειρήνη.» (Ψαλμός 37:1-11)

Ζεις το «μη αγανάκτει»; Ζεις το «Ανάθες»; Ζεις το «Αναπαύου»; Ζεις το «Παύσον»; Ζεις το «άφες»; Το καθένα από τα παραπάνω ασχολείται με κάποια πλευρά της ζωής μας. Το πιο μεγάλο, το πιο πλούσιο, το πιο ουσιαστικό, το πιο σημαντικό είναι το «πρόσμενε αυτόν». Ο καθένας μας μπορεί να είναι στην κατηγορία αυτή, εάν πιστεύει στο Χριστό, στα λόγια Του, στην παρουσία Του. Βέβαια ο καθένας μας μπορεί να ανήκει στην κατηγορία του «πρόσμενε» ή να μην ανήκει σ’ αυτήν καθόλου. Δηλαδή, να μην προσμένει, και τότε είναι αξιολύπητος. Δυστυχώς στην κατηγορία αυτή, την αρνητική, είναι οι περισσότεροι. Δηλαδή υπάρχουν άνθρωποι που δεν προσμένουν, και αυτοί φαντάζονται πως είναι χριστιανοί. Ο χριστιανός προσμένει αδιάκοπα από τον Κύριό του τα πάντα. Είναι μόνιμα σε μια κατάσταση προσμονής. Δεν τον ξαφνιάζουν τα όσα έρχονται. Είναι μέσα στις απεριόριστες δυνατότητες του Κυρίου του. Απλά, χαμογελά και ευχαριστεί και δοξάζει τον Κύριό του. Δεν είναι κάτι απλό. Αυτός που έχει μάθει να προσμένει τον Κύριο έχει ένα απέραντο θησαυροφυλάκιο από όλες τις προσευχές του και τις αιτήσεις του και είναι βέβαιος ότι ο Κύριός του, σύμφωνα με τον αιώνιο Λόγο Του, θα απαντήσει σε όλα όσα του ανέθεσε και προσμένει. Είναι πραγματικότητες που τις χαίρεται και τις απολαμβάνει, μη κάνοντας διάκριση αν, και πότε τις πήρε ή θα τις πάρει. Ο Κύριός του γνωρίζει καλύτερα τον κατάλληλο χρόνο που θα τα βάλλει στα χέρια του. Μα η προσμονή είναι ακόμη καλύτερη. Όταν τα πάρουμε στα χέρια μας, τελειώνει η δύναμή Του και παύει να έχει ελκτική δύναμη. Ξέρουμε πως εκείνη τη στιγμή τελειώνει η αποστολή αυτού που ζητούσαμε. Μα σαν προσμένουμε ανανεώνουμε μέσα μας τη χαρά της προσδοκίας. Είναι όλες οι απαντημένες προσευχές, που για κάποιους λόγους που εγώ δεν τους γνωρίζω, δε μου φανερώθηκαν ακόμα και είναι για μένα στην κατηγορία του «πρόσμενε». Αυτό που προσμένω και που ακόμη δεν έλαβα, θα πρέπει να το λάβω, αφού προηγηθούν άλλα που είναι περισσότερο απαραίτητα. Πρόσμενε λοιπόν. Είναι πράξη πίστεως και ικανοποιεί την αγάπη και τη δόξα του Πατέρα μας. Όχι ότι το κάνει επίτηδες και αργοπορεί τις απαντήσεις Του για να μας δοκιμάσει, αλλά γιατί η υπομονή και η εξάρτησή μας από τη σοφία Του είναι στοιχεία πίστεως, είναι γνωρίσματα γνήσια του δικού Του παιδιού που έχει το Πνεύμα το Άγιο του Θεού μέσα του και το διοικεί και μορφώνει καθημερινά τον Ιησού Χριστό μέσα του και πάνω του!

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ