Οι πιστοί των εσχάτων καιρών

0
189

«Διότι θέλει ελθεί καιρός ότε δεν θέλουσιν υποφέρει την υγιαίνουσαν διδασκαλίαν, αλλά θέλουσιν επισωρεύσει εις εαυτούς διδασκάλους κατά τας ιδίας αυτών επιθυμίας, γαργαλιζόμενοι την ακοήν, και από μεν της αληθείας θέλουσιν αποστρέψει την ακοήν αυτών, εις δε τους μύθους θέλουσιν εκτραπή. Συ δε αγρύπνει εις πάντα, κακοπάθησον, εργάσθητι έργον ευαγγελιστού, την διακονίαν σου κάμε πλήρη. Διότι εγώ γίνομαι ήδη σπονδή και ο καιρός της αναχωρήσεώς μου έφθασε. Τον αγώνα τον καλόν ηγωνίσθην, τον δρόμον ετελείωσα, την πίστιν διετήρησα· του λοιπού μένει εις εμέ ο της δικαιοσύνης στέφανος, τον οποίον ο Κύριος θέλει μοι αποδώσει εν εκείνη τη ημέρα, ο δίκαιος κριτής, και ου μόνον εις εμέ, αλλά και εις πάντας όσοι επιποθούσι την επιφάνειαν αυτού.» (2 Τιμοθέου 4:1-8)

Ποια η κατάσταση των πιστών; Ποια η συμπεριφορά αυτών που πηγαίνουν στις εκκλησίες; Ποια η διάθεση αυτών, που δεν είναι κυριολεκτικά άπιστοι, που λένε πως πιστεύουν στο Θεό, ψάλλουν ύμνους, αρέσκονται στις χριστιανικές συντροφιές και φαντάζονται, πως ίσως κάποτε θα πάνε στον Ουρανό; Πως θα περνούνε τον καιρό τους οι απομείναντες πιστοί του Τέλους, και κυρίως οι νέοι; Το τρίτο και το τέταρτο κεφάλαιο της προς Τιμόθεο δεύτερης επιστολής είναι αφιερωμένο σε αυτό το θέμα. Μια πλήρης εικόνα της κατάστασης των εκκλησιών των εσχάτων καιρών, των καιρών που περνούμε. Δεν ήτανε πάντοτε έτσι οι χριστιανοί Δεν ήταν τέτοια η πολιτεία τους. Δεν κολυμπούσανε σε αυτήν την τραγική συμπεριφορά. Μα ο διάβολος διατήρησε μερικά εξωτερικά χαρακτηριστικά της εκκλησίας, απλώς για να δυσφημίσει την εκκλησία. Μα ο διάβολος διατήρησε κάποιες λέξεις από την πνευματική ορολογία για να ρεζιλέψει το Χριστό, το Ευαγγέλιο, τη ζωή της πίστεως. Μα ο διάβολος παρουσίασε ένα δικό του κατασκεύασμα, ένα «άλλο» ευαγγέλιο, ανάμικτο, γεμάτο από κόσμο, «σάρκα», απολαύσεις και ηδονές και από πάνω φρασεολογία, γραμμές που να εξαπατούν και να παγιδεύουν. Ο τρόπος που είναι γραμμένα τα λόγια αυτά είναι απότομος, κοφτός, κατηγορηματικός. «Από της αληθείας θέλουσι αποστρέψει το πρόσωπο!». Αποστρέφω θα πει γυρίζω από την άλλη μεριά για να μη βλέπω και αποτροπιάζω. Συνήθως αυτό γίνεται όταν υπάρχει στην άκρη του πεζοδρομίου το ψοφίμι σκουληκιασμένο, που όσο λιγότερο το κοιτάζεις, τόσο καλύτερα. Κάνεις μια στροφή της κεφαλής και δεν ξαναγυρίζεις να δεις τι θα απογίνει. Αποστροφή από την αλήθεια! Αποστροφή από τα κηρύγματα που κάποιος ακόμα επιμένει να κηρύττει την άγια ζωή, τον αγιασμό(1 Θεσσαλονικείς 4:3, 1 Πέτρου 1:15-16). Αποστροφή από τα κηρύγματα που μιλούν για σταυρωμένη ζωή, για συσταύρωση με το Χριστό. Αποστροφή από τα κηρύγματα που μιλούν ακόμα για πνευματική τελείωση, όπως και του Χριστού, με καθαρότητα. «Από της αληθείας θέλουσιν αποστρέψει το πρόσωπον». Τα γνήσια κηρύγματα δεν είναι αρεστά, δεν είναι επιθυμητά, δεν είναι του γούστου τους. Ζητούν κηρύγματα «κατά τας επιθυμίας των». Ζητούν πράγματα ευχάριστα, ωραία γαργαλιστικά. Με μουσικές, με ρυθμούς, με τύμπανα, δήθεν υμνωδίας, που περιέχουν μέσα ερεθισμό του νευρικού συστήματος. «Την υγιαίνουσαν διδασκαλίαν ουκ ανέξονται» (2 Τιμοθέου 4:3). Αυτά συμβαίνουν σε εκκλησίες. Αυτά προσφέρονται σε κατασκηνώσεις. Αυτά αποτελούν μόνιμο καθεστώς. Μιλάμε για τους έσχατους καιρούς. Μιλάμε για τους καιρούς του Τέλους. Μιλάμε για τους καιρούς που περνάμε. Ναι. Μην απορείς, αδελφέ μου, για τα όσα συμβαίνουν γύρω σου, κοντά σου, εκεί που κάτω από άλλες συνθήκες θα έπρεπε να υπάρχει αγιότητα και ευσέβεια. Αυτά ξέγραψέ τα πια. Ψάξε όμως και ίσως βρεις, δεν μπορώ να στο πω με βεβαιότητα, κάποιους, αν υπάρχουν, αυτούς που κατά τον Τιμόθεο εξακολουθούν να αγαπούν την αλήθεια και να λατρεύουν τον Κύριο με καθαρή καρδιά. Και ευχαρίστησε το Θεό. Βέβαια το ερώτημα είναι σε ποιον θα αρέσουμε; Στο Θεό ή στον εαυτό μας; Μα και αυτό δεν το λύσαμε. Αρέσουμε στον εαυτό μας και οι κήρυκες μιλάνε για να αρέσουν, να τραβήξουν κόσμο. Για να έχουν μεγάλο ακροατήριο. Αυτό τους πονά. Επί μύθους εκτραπήσονται. Όχι την αλήθεια, ανεπιθύμητη. Όχι την υγιαίνουσα διδασκαλία. Όχι την άγια ζωή. Μα οι εκκλησίες θα λειτουργούν. Οι συνάξεις θα γίνονται. Οι άνθρωποι κάτι θέλουν ν’ ακούσουν. Κάτι υποκατάστατο της αλήθειας, και η απάντηση είναι μύθοι. Όλοι ξέρουμε πως οι μύθοι είναι ανυπόστατοι. Όλοι ξέρουμε πως οι μύθοι είναι ψέματα. Θα πηγαίνουν εκεί που μιλούν και διηγούνται μύθους. Σας φαίνεται περίεργο, πως είναι δυνατόν να προσφέρονται μύθοι. Ο διάβολος θα κάνει καλά τη δουλειά του τους έσχατους καιρούς μέσα στις εκκλησίες. Και αυτό δεν θα ‘ναι μεμονωμένο φαινόμενο κάποιων εκκλησιών. Θα είναι γενική κατάσταση. Ένα πνεύμα που θα επικρατήσει παντού.

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΆγιοι γίνεσθε
Επόμενο άρθροΖωή πίστης

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ