Η αλλιώτικη ζωή της πίστης

0
129

«Επειδή η αγάπη του Χριστού συσφίγγει ημάς, διότι κρίνομεν τούτο, ότι εάν εις απέθανεν υπέρ πάντων, άρα οι πάντες απέθανον· και απέθανεν υπέρ πάντων, διά να μη ζώσι πλέον δι” εαυτούς οι ζώντες, αλλά διά τον αποθανόντα και αναστάντα υπέρ αυτών. Ώστε ημείς από του νυν δεν γνωρίζομεν ουδένα κατά σάρκα· αν δε και εγνωρίσαμεν κατά σάρκα τον Χριστόν, αλλά τώρα πλέον δεν γνωρίζομεν. Όθεν εάν τις ήναι εν Χριστώ είναι νέον κτίσμα· τα αρχαία παρήλθον, ιδού, τα πάντα έγειναν νέα.» (2 Κορινθίους 5:14-17)

Αν θα θέλαμε να τα περπατήσουμε από την αρχή τους τα πράγματα, θα πρέπει να θυμίσουμε ότι ο Θεός, βλέποντας τον άνθρωπο να επιλέγει τον εγωισμό του, να λατρεύει τον εαυτό του και να αρνείται την υποταγή στο νόμο Του, γνώριζε την κατάληξη αυτής του της επιλογής, της στροφής του ανθρώπου μακριά από Κείνον. Προσπάθησε πολλές φορές να περιστείλει το κακό που ταχύρρυθμα το’ βλεπε να απλώνει και να αγκαλιάζει τα πάντα. Ο κατακλυσμός του Νώε ήταν μια απ’ αυτές τις προσπάθειές Του ώστε το κακό να σταματήσει, η αμαρτία να καθυστερήσει  το θανατερό της πέρασμα. Η αμαρτία όμως σαν σπέρμα υπήρχε και δούλευε μέσα μας, ανοίγοντάς μας το δρόμο προς τον αιώνιο θάνατο. Κάθε τόσο ξανάβγαινε στην επιφάνεια, σκληρή, απαιτητική δύναμη(Ρωμαίους 7:14-24), έτοιμη να δουλέψει τη φθορά πάνω μας. Χρειάζεται μια πιο ριζική αντιμετώπιση. Χρειαζόταν η δύναμη της αμαρτίας να ξεριζωθεί, να νικηθεί.  Ο Έσχατος Αδάμ ήταν αυτή η απάντηση στη δουλεία της αμαρτίας. Ο Υιός του Θεού, ο Ιησούς Χριστός «με ομοίωμα σαρκός αμαρτίας, και περί αμαρτίας, κατέκρινε την αμαρτία εν τη σαρκί» (Ρωμαίους 8:3). Αυτός ήταν η απάντηση, το δώρο, η δύναμη ανατροπής της αμαρτίας(Ρωμαίους 7:25). Στην βραδινή τους εκείνη συζήτηση, ο Κύριός μας το ξεκαθάρισε στο Νικόδημο, αλλά και σε μας μετέπειτα. «Το γεγεννημένον εκ της σαρκός είναι σαρξ». Δεν βελτιώνεται, δεν αλλάζει, δεν καλυτερεύει. Μονάχα φεύγει από τη μέση, αχρηστεύεται και στη θέση του χτίζεται το καινούριο, το άγιο, το καθαρό, το δοξασμένο(Εφεσίους 4:24, Κολοσσαείς 3:10). Γιατί «σαρξ και αίμα βασιλεία Θεού δεν πρόκειται να δουν», επειδή σάρκα σημαίνει αμαρτία, σημαίνει θάνατος αιώνιος. Το δώρο του ζωντανού Θεού στον αμαρτωλό άνθρωπο που δέχεται δια πίστεως να ταπεινωθεί για να ζήσει, εκφράζεται με μια συγκεκριμένη κίνηση αγάπης, που είναι ταυτόχρονα ένα θαύμα, ένα μυστήριο. Γέννηση ξανά, γέννηση άνωθεν, αναγέννηση(Ιωάννη 3:3-8, 1:13, 1 Ιωάννη 4:7, 5:1,18, 1 Πέτρου 1:23). Είναι το πιο αποφασιστικό χτύπημα της αμαρτίας, είναι το χτύπημα του κακού στη ρίζα του. Ο αμαρτωλός άνθρωπος ούτε καλύτερος γίνεται, ούτε διορθώνεται, ούτε βελτιώνεται. Αλλά γεννιέται ξανά, γεννιέται από την αρχή, γεννιέται από πάνω. Η απάντηση του Ουρανού στην αμαρτία είναι ο θαυμαστός «νέος άνθρωπος», το νέο κτίσμα, η νέα ζωή. Το παλιό πρέπει να φύγει από τη μέση, να ξεριζωθεί, να καταστραφεί, και να χτιστεί το νέο, το άγιο, το καθαρό. Εδώ ακριβώς υπάρχει η ανάγκη να εξηγήσουμε κάτι απλό, αλλά τόσο θεμελιακό για το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Τι είναι ο Ιησούς Χριστός; Εϊναι η ζωή η αληθινή. Αυτό και μόνο σημαίνει πως χωρίς το Χριστό, έξω από το Χριστό ο αμαρτωλός άνθρωπος δε ζει, ή αυτό που ζει είναι θάνατος καθημερινός και αιώνιος. Ο αμαρτωλός άνθρωπος δεν έχει ανάγκη από καλοπέραση, δεν έχει ανάγκη από συγχώρηση των αμαρτιών του μόνο, αλλά κάτι πολύ βαθύτερο, να αποκτήσει τη ζωή που είναι έξω απ’ αυτόν, μακριά του, αφού ζει την άρνηση του Ιησού, στην απιστία, στην ασέβεια. Ο Λόγος του Θεού μας το δίνει απλά και με ευθύτητα. «Όστις έχει τον Υιόν, έχει την ζωήν».  Και είναι μεγάλη τούτη η αλήθεια, γιατί άλλο είναι να λες πιστεύω, αποδέχομαι8, συμφωνώ, ευχαριστιέμαι, ν’ ακούω και άλλο, τελείως διαφορετικό να μπορείς να πεις έχω, κατέχω, είναι δικό μου. Ζωή για τον άνθρωπο είναι μονάχα μια κατάσταση, το να κατέχει τον Ιησού Χριστό(Ιωάννη 1:12), ο Ιησούς μέσα μας δια της πίστεως(Εφεσίους 3:17). Και είναι αυτή ζωή αιώνια ζωή γνήσια, αληθινή. Περίεργο και τολμηρό ίσως, όμως μέσα στο Λόγο του Θεού υπάρχει ο ορισμός της ζωής, της πραγματικής ζωής, κάτι που δεν κατάφεραν οι επιστήμονες ν’ ανακαλύψουν, γιατί ψάχνουν σε λάθος κατεύθυνση. «Μείνατε εν εμοί και εγώ εν υμίν», Αυτό είναι ζωή. Η ένωσή μας μαζί Του, η ταύτισή μας με τον Ιησού, η κατάσταση εκείνη κατά την οποία δεν πια για τον εαυτό μας, αλλά ζούμε γι’ Αυτόν, ζούμε «εν αυτώ». Όμως σαρκικά ζωντανοί δεν μπορούν ν’ αποκτήσουν αυτή τη ζωή… Οι ζωντανοί δεν μπορεί να ζήσουν! Γιατί μονάχα πεθαμένοι ως προς τον κόσμο και την αμαρτία, μπορούν να ζήσουν! Γιατί μονάχα πεθαμένοι ως προς την αμαρτία μπορούν να αποκτήσουν τον Ιησού Χριστό, να ζήσουν γι’ Αυτόν. Μονάχα σταυρωμένοι αμαρτωλοί μπορούν να ζήσουν. Μονάχα αμαρτωλοί που καταδίκασαν τον αμαρτωλό εαυτό τους μπορούν ταπεινωμένοι και γνήσιοι να πάρουν τον Ιησού, να Τον ζήσουν, να αποκτήσουν την αιώνια ζωή! «Εάν συναπεθάνομεν, θέλομεν και συζήσει». Ο αμαρτωλός δεν έχει ζωή μέσα του, μπορε3ί όμως να πάρει τη ζωή, όταν ταπεινωθεί και αναγνωρίσει το δράμα του και ζητήσει με πίστη και γνησιότητα το έλεος του Θεού. Η στάση αυτή θα φέρει μέσα στην ψυχή του τον ζωντανό Ιησού Χριστό, που σκοπό Του έχει να αναπαράγει τον εαυτό Του πάνω μας, να «καταποθή το θνητόν υπό της ζωής» και να ζούμε πλέον για Κείνον και να ‘ναι Αυτός η ζωή μας, το περιεχόμενο της ψυχής μας. Λέμε αλήθεια πως ζούμε, όμως ποια ζωή ζούμε; Είναι η ζωή του θανάτου και είναι και η αιώνια ζωή. Το πρώτο είναι θάνατος καθημερινός, θάνατος ισόβιος και αιώνιος. Χωρίς Θεό, χωρίς Χριστό, χωρίς ελπίδα. Το δεύτερο είναι η ζωή η αληθινή, η εν Χριστώ αιώνια ζωή. Ζωντανός με ζωή αιώνια είναι ο λυτρωμένος άνθρωπος. Λυτρωμένος από την αμαρτία του, λυτρωμένος από τον εαυτό του, γιατί είναι κατάρα πραγματική να σέρνεσαι και να ζεις για τον εαυτό σου. Ζωντανός άνθρωπος είναι αυτός που έχει τη ζωή μέσα του, ο Ιησούς μορφώνεται πάνω του. Ζωντανός με αιώνια, αληθινή, ζωή είναι μονάχα όποιος ζει για τον «αποθανόντα και αναστάντα Ιησού Χριστό» και δεν ζει για τον εαυτό του. Γιατί το να ζεις για τον εαυτό σου, μέσα στον εγωισμό, την φιλαυτία, αυτό είναι αμαρτία που οδηγεί στην αποκοπή μας από το Θεό, την απομάκρυνση, με κατάληξη τον αιώνιο θάνατο. Ο απόστολος Παύλος το ομολογεί με χαρά και καμάρι «δεν ζω πλέον εγώ», γιατί το ξέρει ότι αυτή είναι η αληθινή ζωή. Ζωή είναι να ζει μέσα σου ο Χριστός δυνατός, αναστημένος, Αυτός να φαίνεται, να εκδηλώνεται, να μορφώνεται πάνω μου(Γαλάτας 4:19, 2 Κορινθίους 5:17), να είναι αναγνωρίσιμος απ’ όλους. Αυτή η ζωή είναι ζωή δόξας, είναι ζωή μεγαλείου, αυτός ο άνθρωπος της πίστης και της αγάπης στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού είναι ένα μόνιμο ζωντανό θαύμα. Όμως αυτή τη ζωή δεν την καταλαβαίνουν οι άνθρωποι. Κάτι κλωτσάει μέσα τους. «Να μη ζω εγώ…; Να ζω για τον Ιησού…; Και πως θα γίνει αυτό…; Και γιατί;» ρωτιέται ο φυσικός άνθρωπος και του φαίνεται  παράλογο και ακατανόητο να αρνηθείς τον εαυτό σου και να ζεις υποταγμένος στο Θεό. Αυτή είναι ακριβώς η αιτία που πολλοί είναι εκείνοι που αρνούνται τελικά την προσφορά αγάπης του Θεού και προκρίνουν την «φαρδιά πύλη και την ευρύχωρη οδό». Για να αποκτήσει ο Χριστός μια ψυχή χρειάζεται ταπείνωση και πίστη, διάθεση υποταγής στο Θεό(Ιάκωβος 4:7), διάθεση πειθαρχίας στο Θεό(Πράξεις 5:29-32), διάθεση της αναγνώρισης της αποτυχίας και παράδοση στο θέλημά Του. Όταν αυτά υπάρχουν, ένα θαύμα ολόκληρο αρχίζει να πλάθεται, ένας άνθρωπος καινούριος αρχίζει να ζει στην καθαρότητα, στην ομορφιά, στη δόξα, στο μεγαλείο.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ