Ο Ουρανός κι εμείς

0
48

«Σας λέγω ότι ούτω θέλει είσθαι χαρά εν τω ουρανώ διά ένα αμαρτωλόν μετανοούντα μάλλον παρά διά ενενήκοντα εννέα δικαίους, οίτινες δεν έχουσι χρείαν μετανοίας.» (Λουκάς 15:7)

«Πας λοιπόν όστις με ομολογήση έμπροσθεν των ανθρώπων, θέλω ομολογήσει και εγώ αυτόν έμπροσθεν του Πατρός μου του εν ουρανοίς. Όστις δε με αρνηθή έμπροσθεν των ανθρώπων, θέλω αρνηθή αυτόν και εγώ έμπροσθεν του Πατρός μου του εν ουρανοίς.» (Ματθαίος 10:32-33)

Δεν έχουμε πάρα πολύ να κουραστούμε προσπαθώντας να δώσουμε το περίγραμμα του ανθρώπου μετά το θάνατο. Αρκεί να κοιτάξουμε και να μελετήσουμε τον αναστημένο Κύριό μας και να συμπληρώσουμε τις γνώσεις μας  με κάποιες παρατηρήσεις του αποστόλου Παύλου. Με τον Κύριο ταυτιζόμαστε απόλυτα και μετέχουμε της δικής Του ζωής. Αυτό είναι ξεκάθαρο. «Συνεσταυρώθημεν»  και θα συναναστηθούμε κατά την ομοιότητα Αυτού. Ο αναστημένος Ιησούς είχε πολλές ομοιότητες με τον προ της σταύρωσης Ιησού Χριστό, μα είχε και πολλές διαφορές, ουσιώδεις και καθοριστικές, που αν τις προσέξουμε θα έχουμε μια πλήρη και σωστή εικόνα. 1)Ο Κύριος μετά την Ανάστασή Του είχε σώμα, μα άλλο σώμα, άλλης τάξεως, που πρέπει πολύ να προσέξουμε. Είχε πολλές παρουσιάσεις, κυρίως στους δικούς Του, και πάντοτε ήταν αναγνωρίσιμος, εκτός από κάποιες περιπτώσεις που πολύ συζητιούνται. Όταν Τον είδαν, αμέσως Τον αναγνώρισαν και ανέκραξαν, «Ο Κύριος, είδομεν τον Κύριον». Είχε λοιπόν σώμα, και μάλιστα, θα μπορούσαμε να πούμε, το ίδιο σώμα που είχε και στην προηγούμενη ζωή Του. Είχε τις ίδιες διαστάσεις και τα ίδια χαρακτηριστικά, γι’ αυτό ήταν αναγνωρίσιμος. Οι μαθητές Του και οι άλλοι, συνέκριναν την παλιά εικόνα Του και αυτή που είχαν μπροστά τους και διαπίστωναν πως ήταν η ίδια. 2)Ο Κύριός μας μετά την Ανάστασή Του είχε αισθητήρια και με αυτά επικοινωνούσε με τους μαθητές Του. Τους έβλεπε και τον έβλεπαν, τους μιλούσε και Του μιλούσαν. Τον άκουγαν και ακόμα τους καλούσε, σαν το Θωμά, να Τον πιάσουν και να Τον ψηλαφήσουν. Εάν ο Θωμάς προχωρούσε στην έρευνά του θα έπιανε το σώμα του Κυρίου, τις πληγές Του, τα σημάδια του Σταυρού και της θυσίας Του για μας. Ας μην ξεχνούμε πως και στην Αποκάλυψη αναφέρεται με αυτά τα σημάδια, ως «αρνίον εφαγμένον». 3)Ο Κύριός μας μετά την Ανάστασή Του είχε ένα σώμα που δεν είχε ανάγκες φυσικές. Αν και αναφέρεται πως έφαγε, αυτό δεν σημαίνει πως είχε ανάγκη από τροφή για να κρατηθεί στη ζωή. Έφαγε για να τους δείξει πως ήταν ο Ίδιος ,με το σώμα Του, μα δεν είχε ανάγκη από τροφή. Είναι ανάγκη να πούμε μερικά πράγματα για την τροφή και τις άλλες ανάγκες. Η αμαρτία, όταν μπήκε μέσα στη ζωή μας, μας υπέταξε στο θάνατο και στην φθορά. Τρώμε για να αναπληρώσουμε την φθορά. Μα ο Κύριος, μετά την Ανάστασή Του, το σώμα αυτό που είχε και που θα έχουμε, ήταν απαλλαγμένο από το θάνατο και την φθορά. Στις ανάγκες αυτές, εκτός από την τροφή, αναφέρονται και όλες οι φυσικές ανάγκες του υλικού σώματος, όπως της αναπνοής, του γάμου κ.λ.π. Γι’ αυτό το τελευταίο, ο Κύριος το τόνισε  όσο ζούσε, λέγοντας, πως στην αιώνια ζωή οι άνθρωποι είναι «ισάγγελοι». Δηλαδή έχουν ένα σώμα που δεν υφίσταται αλλοιώσεις και φθορές, αλλά παραμένει αμετάβλητο πάντοτε. 4)Το σώμα του Κυρίου μετά την ανάσταση ήτανε ακόμα δέσμιο του τόπου και του χρόνου. Δεν είχε μια πανταχού παρουσία. Ήταν με τους μαθητές Του πριν και μετά δεν ήταν μ’ αυτούς. Ήταν κάποτε με την Μαρία και μετά δεν ήταν. 5)Το σώμα του Κυρίου μετά την Ανάσταση είχε μια άλλη σύνθεση. Ο απόστολος Παύλος μιλάει για το σώμα της ζωής αυτής και το λέει «χωϊκό», χωματένιο, από τα 130 στοιχεία που αποτελείται η ύλη. Το άλλο το σώμα, σώμα και αυτό, το ίδιο με το δικό μας σώμα, μετασχηματισμένο το λέει «εξ Ουρανού», με στοιχεία, όχι χωϊκά, αλλά άλλης τάξεως, και πρέπει να είναι πολύ ανώτερο. Μιας διαφορετικής τάξεως, ώστε να μπορεί να διαπερνά τις πόρτες και τους τοίχους. Εκτός από τα παραπάνω στοιχεία, τα οποία αντλούμε από τον αναστημένο Κύριο, ότι θα έχουμε σώμα και ζωή σαν Εκείνον, ένα πλήθος άλλων ερωτηματικών προβάλλονται μπροστά μας. Με τι θα ασχολούμεθα εκεί επάνω; Εδώ στη γη έχουμε μάθει να εργαζόμαστε και τούτο είναι μέσα στη φύση μας. Μα εκεί επάνω τι θα κάνουμε; Το θέμα της εργασίας είναι πολύ συζητήσιμο, και κατά κάποιο τρόπο μπορούμε να πούμε, πως οπωσδήποτε θα εργαζόμαστε, μα με μια άλλη εργασία, διαφορετική. Η εργασία μας εδώ κάτω είναι αναμειγμένη με την αμαρτία και την κόπωση, που ταλαιπωρεί το σώμα, είναι μια τέτοια συνέπεια. Μα εργασία υπήρχε και στους πρωτόπλαστους στην Εδέμ, μέσα στον Παράδεισο. Τους έβαλε να εργάζονται και να φυλάττουν τον Παράδεισο. Μα ακόμα κι ο Θεός- Πατέρας εργάζεται, μας πληροφόρησε ο Υιός Του ο Ιησούς Χριστός. Η εργασία είναι ένας νόμος ζωής. Είναι Δημιουργός. Όχι ήτανε Δημιουργός, αλλά αδιάκοπα δημιουργεί και εμείς θα είμαστε κοντά Του, μαζί Του, ψάλλοντας και δημιουργώντας, όπου Αυτός μας κατευθύνει. Μήπως και τώρα, δε δουλεύουμε γι’ Αυτόν(1 Θεσσαλονικείς 1:9) και μέσα στις υποθέσεις Του δεν είμαστε συνεργοί Του;(2 Κορινθίους 6:1, 1 Κορινθίους 3:9). Θα έχουμε λοιπόν δουλειά. Μα τα πράγματα δεν θα είναι όπως εδώ. Υπάρχουν λόγια του Κυρίου μας με υπόσχεση. «Εις τα ολίγα εστάθης πιστός, επί πολλών θέλω σε καταστήσει». Εκεί η κατάστασή μας θα είναι ανάλογη με την πιστότητα που δείξαμε εδώ κάτω, «στα ολίγα». Βέβαια μπορεί ο Δαβίδ να αρκείται στα λίγα, θυρωρός εις τον οίκον του Κυρίου, μα θα υπάρχουν μεγάλες διαφορές, πάντα ανάλογα με την πιστότητα της ζωής. Μια άλλη απασχόληση θα είναι η μάθηση. Και αυτό αναφέρεται στο Ευαγγέλιο. Όταν θα πάμε στον Ουρανό, θα έχουμε περιορισμένη γνώση και θα έχουμε να μάθουμε πάρα πολλά σε καθημερινή παρατήρηση και άσκηση. Και θα είναι μια ευχάριστη απασχόληση. Ο Θεός είναι για πάντα μια ακένωτη πηγή σοφίας. Η γνώση συνδέεται με τη λατρεία. Όσο μαθαίνουμε, τόσο περισσότερο θα λατρεύουμε, όπως ακριβώς συμβαίνει εδώ κάτω στη γη. Ο Θεός δοξάζεται με τα έργα Του. Και έχουμε να μάθουμε πάρα πολλά. Και τέλος θα έχουμε υμνωδία και λατρεία αδιάκοπη συνέχεια. Όλοι, καλόφωνοι, κακόφωνοι, θα ψάλλουν. Μια εσωτερική ανάγκη που θα βρει την ικανοποίησή της. Θα είναι μια πηγή ευφροσύνης θα είναι η μνήμη. Θα τα θυμόμαστε. Όλα όσα ζήσαμε εδώ κάτω στη γη. Και αυτό θα είναι μια πηγή χαράς και λατρείας στο Θεό. «Εσφάγης και μας ηγόρασες εκ πάσης φυλής, και έθνους και λαού». Και φυσικά αφηγήσεις. Ποιοι είμαστε και πως βρεθήκαμε εκεί. «Πολύ πλέον καλύτερον» λέει ο απόστολος Παύλος (Φιλιππησίους 1:23). Θαύμα λοιπόν εκεί επάνω. Λίγη υπομονή. Αυτά θα είναι για τους πιστούς. Μα για τους άλλους; Δεν ξέρουμε πολλά πράγματα. Εκεί θα είναι ο κλαυθμός και ο τριγμός των οδόντων. Απόδοση δικαιοσύνης. «Ηθέλησα και δεν ηθελήσατε». «Δικό σας δρόμο ακολουθήσατε». Μια τραγική κατάσταση, που αρχίζει αμέσως από τη νύχτα του θανάτου. «Είπε δε προς αυτόν ο Θεός· Άφρον, ταύτην την νύκτα την ψυχήν σου απαιτούσιν από σού· όσα δε ητοίμασας, τίνος θέλουσιν είσθαι;» (Λουκάς 12:20). Θα είναι με αυτούς που διάλεξαν. Όλα αυτά που αναφέραμε εξάγονται άμεσα ή συμπερασματικά από τα Βιβλικά κείμενα. Έχουν ένα μεγάλο και αδιαμφισβήτητο κύρος.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ