Η καύχηση

0
101

«Ούτω λέγει Κύριος· Ας μη καυχάται ο σοφός εις την σοφίαν αυτού, και ας μη καυχάται ο δυνατός εις την δύναμιν αυτού, ας μη καυχάται ο πλούσιος εις τον πλούτον αυτού· αλλ” ο καυχώμενος ας καυχάται εις τούτο, ότι εννοεί και γνωρίζει εμέ, ότι εγώ είμαι ο Κύριος, ο ποιών έλεος, κρίσιν και δικαιοσύνην επί της γής· επειδή εις ταύτα ευαρεστούμαι, λέγει Κύριος.» (Ιερεμίας 9:23-24)

«Εις εμέ δε μη γένοιτο να καυχώμαι ειμή εις τον σταυρόν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, διά του οποίου ο κόσμος εσταυρώθη ως προς εμέ και εγώ ως προς τον κόσμον.» (Γαλάτας 6:14)

Η καύχηση είναι μια ανάγκη στον άνθρωπο. Η καύχηση είναι μια φυσική πνευματική λειτουργία. Η καύχηση είναι μια εκδήλωση αγάπης και θαυμασμού μέσα στη ζωή μας. Καυχιέμαι για μια επιτυχία. Καυχιέμαι για μια απόκτηση. Καυχιέμαι για μια διάκριση. Ακριβώς αυτή η καύχηση, αυτή η διάκριση φανερώνει και αποκαλύπτει τον εσωτερικό μας κόσμο και την ποιότητα της ζωής μας. Αλήθεια, τι είναι αυτό για το οποίο καυχιέσαι; Είναι ένα καινούριο σπίτι που έφτιαξες σύμφωνα με τα όνειρά σου; Είναι ένα εργοστάσιο που κουράστηκες τόσο να το αποκτήσεις; Είναι ένα παιδί, το καμάρι σου, που πάνω του υπάρχουν ενσωματωμένα τα όνειρά σου; Μια κοπέλα είχε για καύχημά της μια συλλογή γραμματοσήμων, που άφηνε τους άλλους αδιάφορους. Μπορεί να είναι μια συλλογή πινάκων ή άλλων έργων τέχνης. Αυτό προβάλλεται, επιδεικνύεται αποζητώντας θαυμασμό και επαίνους, που από το αντικείμενο της καύχησης αντανακλούν στο πρόσωπό του κτήτορα και δίνουν ικανοποίηση. Αυτή συνοδεύεται από ένα χαμόγελο, μια εσωτερική υπερηφάνεια και από ένα ανάλογο ύφος. Το θεωρούμε σαν μια προέκταση του εγώ μας. Δεν έχω τίποτ’ άλλο πάνω από αυτό. Γι’ αυτό είπαμε στην αρχή ότι το καύχημά μας αποκαλύπτει τη στάθμη μας, την ποιότητά μας. Η καύχηση είναι ένα εργαλείο με το οποίο μπορούμε να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Αυτή θα μας αποκαλύψει το υπέρτατο αγαθό μας. Είναι μια ευκαιρία και μιλάμε για αυτοέλεγχο σε βάθος. Συνήθως ζητάμε την ευκαιρία και μιλάμε για το καύχημά μας, σε σημείο που οι άλλοι αμέσως να αντιλαμβάνονται με τι άνθρωπο έχουν να κάνουν. Εμείς έχουμε αντικείμενο καυχήσεως το Θεό. Είναι δικός μας. Του ανήκουμε και μας ανήκει. Του μιλάμε με προσευχή και μας μιλάει με το Λόγο Του. Μας μιλάει στην καρδιά με τις εμπνεύσεις Του. Μου λέει για τα αισθήματά μου. Μου λέει για τις προσευχές μου. Αυτός διαφεντεύει τη καθημερινή ζωή μου. Μου δείχνει τους κινδύνους από τους οποίους πρέπει να φυλαχτώ. Κινδύνους έξω από μένα και κινδύνους μέσα από μένα, από τον παλιό εαυτό μου, από τον «σαρκικό εαυτό μου». Και προπαντός μου χαρίζει πολλά, πάρα πολλά. Τον γνωρίζω πολύ καλά(1 Ιωάννη 2:13-14, Ιωάννη 17:3, Γαλάτας 4:8-9) και Τον καταλαβαίνω. Γνωρίζω τι Τον ευχαριστεί και προσπαθώ να μένω σ’ αυτό και τι Τον εξοργίζει και πάλι προσπαθώ να το αποφεύγω. Γνωρίζω τους τρόπους που συμπεριφέρεται και τους τρόπους που ενεργεί ή θα ενεργήσει. Μπορώ να ερμηνεύσω τις ενέργειές Του σύμφωνα με το Λόγο Του. Η γνώση αυτή του Θεού, των ενεργειών Του και Του χαρακτήρα Του, είναι υπέρτατη για μένα και με γεμίζει από χαρά και αγαλλίαση. Βέβαια, αποκτήθηκε σιγά-σιγά. Αποκτήθηκε με μελέτη μέσα από τον αιώνιο Λόγο Του στη διάρκεια μιας ζωής. Αποκτήθηκε, προπαντός αυτό, με την υπακοή και υποταγή στο θέλημά Του. Αποκτήθηκε με προσευχή και με λαχτάρα από την καρδιά μου. Αποκτήθηκε σαν δωρεά που μου χάρισε ο Κύριος. Γνωρίζω τα σχέδιά Του για τον άνθρωπο, για τη ζωή, για το παρόν και το μέλλον. Γνωρίζω τον Ουρανό. Γνωρίζω τις αντιδράσεις Του στο κάθε τι μέσα στη ζωή, μέσα στη ζωή μου. Και για όλα αυτά και για πολλά άλλα καυχιέμαι και χαίρομαι. Δεν ξέρω αν ο Θεός καυχιέται για μένα. Για τον Δαβίδ καυχιότανε. «Βρήκα άντρα κατά την καρδιά μου». Αλήθεια, τι άλλο έχω που θα μπορούσα να καυχηθώ; Ο Κύριος γεμίζει την ύπαρξή μου με χαρά και γίνομαι υπερήφανος γι΄ Αυτόν. Με αγαπά και ενδιαφέρεται προσωπικά. Ασχολείται και ενδιαφέρεται για μένα. Έχει μεγάλα και απίθανα σχέδια για μένα(1 Κορινθίους 2:9). Πέρασα μια ζωή κοντά Του. Περάσαμε μαζί μπόρες, θύελλες. Κλάψαμε μαζί σε μοναξιές….

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ