«Και πας όστις έχει την ελπίδα ταύτην επ’ αυτόν καθαρίζει εαυτόν, καθώς εκείνος είναι καθαρός. Πας όστις πράττει την αμαρτίαν πράττει και την ανομίαν, διότι η αμαρτία είναι η ανομία. Και εξεύρετε ότι εκείνος εφανερώθη διά να σηκώση τας αμαρτίας ημών, και αμαρτία εν αυτώ δεν υπάρχει. Πας όστις μένει εν αυτώ δεν αμαρτάνει· πας ο αμαρτάνων δεν είδεν αυτόν ουδέ εγνώρισεν αυτόν. Τεκνία, ας μη σας πλανά μηδείς· όστις πράττει την δικαιοσύνην είναι δίκαιος, καθώς εκείνος είναι δίκαιος· όστις πράττει την αμαρτίαν είναι εκ του διαβόλου, διότι απ’ αρχής ο διάβολος αμαρτάνει. Διά τούτο εφανερώθη ο Υιός του Θεού, διά να καταστρέψη τα έργα του διαβόλου. Πας όστις εγεννήθη εκ του Θεού αμαρτίαν δεν πράττει, διότι σπέρμα αυτού μένει εν αυτώ· και δεν δύναται να αμαρτάνη, διότι εγεννήθη εκ του Θεού. Εν τούτω γνωρίζονται τα τέκνα του Θεού και τα τέκνα του διαβόλου. Πας όστις δεν πράττει δικαιοσύνην δεν είναι εκ του Θεού, ουδέ όστις δεν αγαπά τον αδελφόν αυτού.» (1 Ιωάννη 3:3-10)

Συνήθως ο Ουρανός, η χαρά και η ελπίδα του Ουρανού, η προσδοκία της έλευσης του Κυρίου είναι έννοιες που αντιμετωπίζονται από τους πιστούς του Χριστού με μια ασυνήθιστη ιδιαιτερότητα. Κάποτε συγκρατημένοι, κάποτε τρομοκρατημένοι, κάποτε απορημένοι, οι πιστοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν το ενδεχόμενο της συνάντησης, την ώρα του καλέσματός τους για να σμίξουν με τον Κύριο στα Ουράνια. Και τούτη η διάθεση έρχεται σε πλήρη αντίθεση μ’ αυτό που ο Λόγος του Θεού αποκαλεί «μακάρια ελπίδα» και που στην πραγματικότητα είναι ώρα δόξας, ώρα απόλαυσης, ώρα μεγαλείου και χαράς ανείπωτης για τους πιστούς του Χριστού που έζησαν τόσα χρόνια, έχοντας στερηθεί την γλυκιά παρουσία Του. Ο Ουρανός για πολλούς είναι για τα γεράματα, για το τέλος της ζωής, τότε που δεν μπορείς, ούτε έχεις να κάνεις τίποτα άλλο, παρά να περιμένεις τον Κύριο. Ο Ουρανός είναι ακόμα για τους παροπλισμένους χριστιανούς – σκέφτονται κάποιοι άλλοι – που δεν έχουν παρά να κάτσουν στην ακρίτσα και να ετοιμάζονται για τον ερχομό του Κυρίου. Μάλλον για τους φτασμένους πνευματικά είναι ο Ουρανός, ίσως συλλογίζονται μερικοί, και το αντιμετωπίζουν σαν κάτι μακρινό και αταίριαστο γι’ αυτούς, για το επίπεδό τους. Το αρκετά συνηθισμένο φαινόμενο είναι να αντιμετωπίζουμε την πραγματικότητα του Ουρανού με κάποια φοβία και διάθεση φυγής. Τη σπρώχνομε στην άκρη, αναβάλλουμε να ασχοληθούμε μαζί της, κι αυτό μας προσφέρει μια πρόσκαιρη ανακούφιση. Υπάρχει όμως κι άλλος δρόμος «διαφυγής», όταν πλέον η πραγματικότητα της συνάντησής μας με τον Κύριο στα Ουράνια γίνεται πιεστική, επίμονη και απειλητική καταδίωξη, αντί για χαρούμενη προσδοκία. Και ο δρόμος αυτός της υποκατάστασης είναι μια μορφή μέθης. Υπάρχει εγκέφαλος πίσω από αυτό το παιχνίδι, ο αρχιμάστορας της πλάνης, που μας σπρώχνει σε άλλες περιοχές, οι οποίες έχουν κάποιες αλήθειες μέσα τους, έχουν στοιχεία Χριστού, δεν έχουν όμως Ουρανό, δεν έχουν ελπίδα συνάντησης, δεν έχουν προετοιμασία καθαρισμού για τη δόξα του Ουρανού. Έχουν δράση, έχουν έργο, έχουν οραματισμό για να προστεθούν ψυχές, έχουν εκκλησίες και κηρύγματα με μεγάλα ακροατήρια. Και μέσα στο τρεχαλητό και το μεθύσι για το πιάσιμο κάποιων στόχων, ξεχνάμε τον Ουρανό και αποκοβόμαστε από την ομορφιά που έχει μέσα της η ετοιμασία της συνάντησης. Ο εχθρός της ψυχής μας ξέρει και δουλεύει πολύ αποτελεσματικά. Η ελπίδα και η χαρά της Ουράνιας συνάντησης στη ζωή του πιστού ανθρώπου δεν αποτελεί ούτε ξεχωριστό, ούτε απομονωμένο κομμάτι της πνευματικής ζωής. Δεν υπάρχει δυνατότητα επιλογής, δεν είναι προαιρετικό επίπεδο για λίγους, για κάποιους… για φτασμένους. Αντίθετα με όσα αναφέραμε πιο πάνω είναι αναπόσπαστο κομμάτι της λυτρωμένης ζωής. Η «μακάρια ελπίδα» της έλευσης του Κυρίου μας. Το πρόβλημα εδώ είναι ένα πολύ καλοστημένο σχέδιο πλάνης, που έχει δυστυχώς πολυάριθμα θύματα. Τα ονομάζω «ο τεμαχισμένος Χριστός». Πρόκειται για ένα Χριστό, όχι βεβαίως τον αναστημένο Κύριο του Ευαγγελίου, αλλά για ένα Χριστό κουτσουρεμένο, ψαλιδισμένο. Το έργο του Ιησού Χριστού, η προσφορά της αγάπης Του στον αμαρτωλό άνθρωπο δεν είναι μονάχα ο σταυρικός Του θάνατος, δεν περιορίζεται μονάχα στη συγχώρηση των αμαρτιών με το πολύτιμο αίμα Του, δεν είναι τα θαύματα, οι παραβολές, η διδασκαλία της αγάπης. Μέσα στην προσφορά του Ιησού συμπεριλαμβάνεται και το άδειο μνήμα, οι δυνάμεις της ανάστασης, ακόμα η άγια ζωή που έζησε εκτελώντας καθημερινά το θέλημα του Πατέρα. Αναπόσπαστο κομμάτι αυτού του έργου της αγάπης του Κυρίου μας είναι το «πάλιν έρχομαι και θέλω σας παραλάβει δια να είσθε και εσείς όπου είμαι εγώ». Δίπλα στην άγια ζωή Του, δίπλα στο Σταυρό και το άδειο μνήμα υπάρχει για τον πιστό Του και ο ερχομός Του, η μακάρια ελπίδα της συνάντησης. Ο Ουρανός είναι ο μεγάλος απών από ανάμεσά μας. Δεν έχουν Ουρανό οι μέρες μας, οι ψυχές μας, τα κηρύγματά μας. Μας έκρυψε την «καρδιά» της πνευματικής ζωής, μας έκλεψε την ψίχα της λυτρωμένης ζωής, που είναι ο Ουρανός. Όπως δεν νοείται λύτρωση χωρίς το αίμα, όπως δεν μπορεί να υπάρχει σωτηρία χωρίς πίστη, ούτε νέος άνθρωπος χωρίς τη δύναμη της αναστημένης ζωής , άλλο τόσο δεν νοείται λυτρωμένη ζωή χωρίς την προσδοκία και τη χαρά του Ουρανού. ΑΝ βγάλεις τούτη τη δύναμη από τη ζωή του πιστού, αλήθεια τι μένει; Γιατί ο σταυρός, γιατί η συγχώρηση, γιατί ο αγιασμός, η υπακοή,…; Κάτι λείπει, κάτι χάθηκε στην πορεία… Ο Ουρανός, η συνάντηση, η ζωντανή ελπίδα. Ο Ιησούς Χριστός προσφέρεται ολόκληρος, εργάζεται πάνω μας ολόκληρος., αποκτιέται και απολαμβάνεται από τον άνθρωπο, πλήρης. Είναι: 1)Ο υποταγμένος στο θέλημα του Πατέρα Ιησούς. 2)Ο σταυρωμένος Ιησούς. 3)Ο αναστημένος Ιησούς. 4)Ο ερχόμενος Ιησούς. Δεν μπορείς να επιλέξεις, ούτε να αμελήσεις κάποια πλευρά της αγάπης Του και να την αφήσεις εν αχρηστία. Και εδώ είναι το πολύ επικίνδυνο σημείο. Να μείνουμε με ένα Χριστό στην ψυχή που έχει αγάπη, χάρη, έλεος, που συγχωρεί, που ευλογεί, που βοηθάει, που εξασφαλίζει, χωρίς όμως Ουρανό, δηλαδή χωρίς αξία, χωρίς λάμψη, χωρίς αντίκρισμα. Ένας Χριστός που κάτι του λείπει πολύ σοβαρό, ένα σχέδιο σωτηρίας χωρίς να καταλήγει σε μεγαλείο και δόξα.