«επειδή έτι σαρκικοί είσθε. Διότι ενώ είναι μεταξύ σας φθόνος και έρις και διχόνοιαι, δεν είσθε σαρκικοί και περιπατείτε κατά άνθρωπον; Διότι όταν λέγη τις, Εγώ μεν είμαι του Παύλου, άλλος δε, Εγώ του Απολλώ· δεν είσθε σαρκικοί;» (1 Κορινθίους 3:3-4)

«διότι οι ζώντες κατά την σάρκα τα της σαρκός φρονούσιν, οι δε κατά το πνεύμα τα του πνεύματος. Επειδή το φρόνημα της σαρκός είναι θάνατος, το δε φρόνημα του πνεύματος ζωή και ειρήνη· διότι το φρόνημα της σαρκός είναι έχθρα εις τον Θεόν· επειδή εις τον νόμον του Θεού δεν υποτάσσεται· αλλ’ ουδέ δύναται· όσοι δε είναι της σαρκός δεν δύνανται να αρέσωσιν εις τον Θεόν. Σεις όμως δεν είσθε της σαρκός, αλλά του πνεύματος, εάν το Πνεύμα του Θεού κατοική εν υμίν. Αλλ’ εάν τις δεν έχη το Πνεύμα του Χριστού, ούτος δεν είναι αυτού. Εάν δε ο Χριστός ήναι εν υμίν, το μεν σώμα είναι νεκρόν διά την αμαρτίαν, το δε πνεύμα ζωή διά την δικαιοσύνην. Εάν δε κατοική εν υμίν το Πνεύμα του αναστήσαντος τον Ιησούν εκ νεκρών, ο αναστήσας τον Χριστόν εκ νεκρών θέλει ζωοποιήσει και τα θνητά σώματα υμών διά του Πνεύματος αυτού του κατοικούντος εν υμίν. Άρα λοιπόν, αδελφοί, είμεθα χρεώσται ουχί εις την σάρκα, ώστε να ζώμεν κατά σάρκα·» (Ρωμαίους 8:5-12)

Υπάρχουν δυο καθορισμένες, ξεχωρισμένες απόλυτα περιοχές. Είναι δυο καλά οριοθετημένα στρατόπεδα. Η περιοχή της «σάρκας» και ο κόσμος του Πνεύματος του Θεού. 1)Επειδή η ζωή του Χριστού, η πνευματική ζωή έρχεται πάντα δεύτερη, γιατί προηγείται η ζωή της αμαρτίας. 2)Επειδή και μετά την αναγέννησή του (1 Πέτρου 1:23, Ιωάννη 1:13,3:3-8, 1 Ιωάννη 4:7, 5:1,18) ο άνθρωπος συνεχίζει να ζει εδώ κάτω στη γη που είναι ο κόσμος της αμαρτίας και του θανάτου. 3)Επειδή ο παλαιός άνθρωπος(Ρωμαίους 6:6), ο φυσικός όπως αναφέρεται στο Λόγο του Θεού(1 Κορινθίους 2:14), καταργείται σταδιακά, όπως σταδιακά κερδίζει έδαφος στην ψυχή μας δια του Αγίου Πνεύματος του Θεού ο νέος άνθρωπος(Εφεσίους 4:24, Κολοσσαείς 3:10). 4)Επειδή η λυτρωμένη ζωή, η ζωή του Πνεύματος απευθύνεται σε ανθρώπους με μακροχρόνια και σκληρή θητεία στην αμαρτία, κάτω από την εξουσία της «σάρκας»(Ρωμαίους 7:14-24, 6:18,22) και έχουν δημιουργηθεί μέσα μας ροπές, συμφύσεις που τραβούν την ψυχή μακριά από την περιοχή της αγάπης του Θεού, για όλα αυτά είναι ανάγκη να ξεκαθαρίσουμε όσο γίνεται πιο νωρίς και να συνειδητοποιήσουμε αυτόν τον πολύ σημαντικό διαχωρισμό, που οι προεκτάσεις του είναι πολύ βαθιές και οι συνέπειές του αιώνιες. Δεν υπάρχει, δεν μπορεί να υπάρξει κανένα κοινό σημείο ανάμεσα στις δυο αυτές περιοχές. Υπάρχει περπάτημα «κατά την σάρκα»(Ρωμαίους 8:5,13) και «περπάτημα κατά το Πνεύμα»(Γαλάτας 5:16,Ρωμαίους 8:14). Καμία συγγένεια, κανένα σημείο επαφής. Δυο αντίποδες για τους οποίους ο Λόγος του Θεού σχολιάζει συμπληρωματικά «ταύτα αντίκεινται προς άλληλα» (Γαλάτας 5:17). Όλα όσα περιέχει το στρατόπεδο της σάρκας είναι όχι μόνο ξένα προς το Πνεύμα του Θεού, αλλά και εχθρικά. «Η σαρξ επιθυμεί εναντία του Πνεύματος». Γίνεται εύκολα κατανοητό πως επιλέγοντας ο άνθρωπος υλικό και περιεχόμενο της ζωής του από τον κόσμο της σάρκας και των επιθυμιών γίνεται αυτόματα εχθρός του Θεού(Ιάκωβος 4:4) και πολέμιος της αγάπης Του. Μερικοί επαναστατούν με την αλήθεια αυτή. Για να πολεμήσεις το Θεό δεν χρειάζεται παρά να συμφωνήσεις και να συμμορφωθείς με το «περπάτημα κατά την σάρκα». Κάποιοι, κάποτε θα μεταχειριστούν τα εργαλεία της σάρκας για τη δόξα του Θεού, έτσι τουλάχιστον θα νομίζουν. Είναι φανερό. Πολεμάς το Θεό, εναντιώνεσαι στα σχέδιά Του, όταν προκρίνεις τις προσφορές της σάρκας για τον εαυτό σου. Κάποιος πολύ όμορφα σχολίαζε «μπορείς να πολεμήσεις το Θεό υπηρετώντας Τον, όχι όπως Εκείνος υπαγορεύει, αλλά όπως νομίζεις ή θέλεις εσύ». Πολύ αληθινό πράγματι. Ουδέτερη θέση, ή θέση αδιαφορίας και προς τη μια και προς την άλλη κατεύθυνση, αν και βολική, εν τούτοις δεν υπάρχει. Θα συνέφερε πολλούς που θέλουν να ασχοληθούν απερίσπαστοι με την επιστήμη τους, την πολιτική, το αντικείμενο της αγάπης τους να υπήρχε μια τέτοια ουδέτερη και αδιάφορη κατάσταση ώστε να μην τους βαραίνει η κατηγορία του εχθρού του Θεού. Όμως αυτός που αγαπάει το σύστημα που λέγεται «κόσμος», αυτός που έταξε τη ζωή του να υπηρετεί την «σάρκα», τον εαυτό του, είναι εχθρός του Θεού με τα λόγια και με τα έργα και με τις επιλογές του. Και όπως είναι φυσικό αποκλείεται το πάντρεμα. Δυο διαφορετικές και απομακρυσμένες περιοχές, δυο διαφορετικοί κύριοι(Ματθαίος 6:24). Αποκλείεται να καταφέρεις να χρησιμοποιείς υλικό κι από τις δυο περιοχές, αποκλείεται να καταφέρεις να ταιριάξεις και τους δυο κυρίους μέσα στην ψυχή σου. Ή θα ανήκεις στο Πνεύμα ή θα είσαι υπόδουλος στη «σάρκα». Και η διάθεση μόνο να προσπαθείς να τα παντρέψεις, να πετύχεις να κερδίσεις το ένα χωρίς να χάσεις το άλλο, φανερώνει ότι έμεινες ακόμα «σαρκικός», προκρίνεις το «περπάτημα κατά την σάρκα», είσαι ακόμα στον θάνατο!