«Μετά δε τους λόγους τούτους παρήλθον έως οκτώ ημέραι, και παραλαβών τον Πέτρον και Ιωάννην και Ιάκωβον, ανέβη εις το όρος διά να προσευχηθή. Και ενώ προσηύχετο, ηλλοιώθη η όψις του προσώπου αυτού και τα ιμάτια αυτού έγειναν λευκά εξαστράπτοντα. και ιδού, άνδρες δύο συνελάλουν μετ’ αυτού, οίτινες ήσαν Μωϋσής και Ηλίας,  οίτινες φανέντες εν δόξη, έλεγον τον θάνατον αυτού, τον οποίον έμελλε να εκπληρώση εν Ιερουσαλήμ. Ο δε Πέτρος και οι μετ’ αυτού ήσαν βεβαρημένοι υπό του ύπνου· και ότε εξύπνησαν, είδον την δόξαν αυτού και τους δύο άνδρας τους ισταμένους μετ’ αυτού. Και ενώ αυτοί εχωρίζοντο απ’ αυτού, είπεν ο Πέτρος προς τον Ιησούν· Επιστάτα, καλόν είναι να ήμεθα εδώ· και ας κάμωμεν τρεις σκηνάς, μίαν διά σε και διά τον Μωϋσήν μίαν και μίαν διά τον Ηλίαν, μη εξεύρων τι λέγει. Ενώ δε αυτός έλεγε ταύτα, ήλθε νεφέλη και επεσκίασεν αυτούς· και εφοβήθησαν ότε εισήλθον εις την νεφέλην· και έγεινε φωνή εκ της νεφέλης, λέγουσα· Ούτος είναι ο Υιός μου ο αγαπητός· αυτού ακούετε.» (Λουκάς 9:28-35)

Μπροστά στα ανυποψίαστα μάτια μας, χωρίς να το υπολογίζουμε, γίνεται ένας σκληρός και επικίνδυνος αγώνας. Ο εχθρός της ψυχής μας συνεχώς αγωνίζεται να μας σπρώξει στην καταστροφή, να μας απομακρύνει από τον Θεό. Και γίνεται αυτή η δουλειά μεθοδικά, συστηματικά, χωρίς βιασύνη, χωρίς σπασμωδικές κινήσεις. Η αμαρτία είναι ο πιο σίγουρος και αποτελεσματικός τρόπος να μας αποχωρήσει από τον αληθινό και ζωντανό Θεό και να μας οδηγήσει στο θάνατο. Λέμε συχνά τη λέξη αμαρτία, όμως είναι αναμφίβολο πόσο εννοούμε τη σκληρή αυτή πραγματικότητα, πόσο καταλαβαίνουμε τις τραγικές συνέπειες της αμαρτίας στη ζωή μας(Ρωμαίους 6:23). Γνωρίζει ο εχθρός της ψυχής μας πως όταν είμαστε μέσα στην αμαρτία ο Κύριος απομακρύνεται, αποσύρεται και υψώνεται ένας ψηλός τοίχος(Ησαΐας 59:2, Ιερεμίας 5:25) που «δένει τα χέρια Του» και, ενώ θέλει, δεν μπορεί να ενεργήσει τα θαυμάσιά Του μέσα στη ζωή μας. Ο Λόγος του Θεού είναι πολύ καθαρός στην περιοχή αυτή. «Εάν περιπατώμεν εν τω φωτί…, πας όστις μένει εν αυτώ δεν αμαρτάνει» (1 Ιωάννη 1:7,3:6). Έξω από το φως, έξω από την καθορισμένη περιοχή με τα πολύ σαφή όρια που λέγεται Ιησούς Χριστός, όλα και όλοι είναι αμαρτία. Και αμαρτία σημαίνει αποκοπή από τη Ζωή, απομάκρυνση από το Θεό και θάνατος. Θάνατος ατγός, καθημερινός και αιώνιος. Ίσως εδώ είναι κατάλληλο το σημείονα θυμηθούμε εκείνο το «εξελκόμενος και δελεαζόμενος» (Ιάκωβος 1:14). Ο εχθρός της ψυχής μας έχει ένα μοναδικό σκοπό, την απομάκρυνσή μας από το Θεό, να μείνουμε μόνοι εκτεθειμένοι, χωρίς δύναμη, χωρίς εξουσία. Μας παρασύρει έξω, με ψέματα, έξω από την προστασία της αγάπης και της σοφίας του Ουράνιου Πατέρα μας. Και όλο αυτό το δράμα ξεκινά και προοδεύει δια μέσου της αμαρτίας, αμαρτίας που συλλαμβάνεται και γεννιέται από τη δική μας επιθυμία(Ιάκωβος 1:13-16). Όταν λέμε αμαρτία συνήθως το μυαλό μας πάει σε κάτι που χτυπάει στο μάτι, κάτι χοντρό, κάτι βαρύ. Ναι, έχει κι αυτή τη μορφή η αμαρτία. Όμως δεν είναι υποχρεωτικά πάντα αυτό το πρόσωπο της αμαρτίας. Υπάρχει και η λεπτά δουλεμένη, η προσεκτικά κεντημένη αμαρτία, που παρασύρει και αποκοιμίζει τόσο εύκολα και τόσο αποτελεσματικά(Εβραίους 12:1). Ο εχθρός μας αποχρωματίζει την αμαρτία για να μη χτυπάει στο μάτι. Μεγάλες ποσότητες «ασετόν» με ψέμα και απάτη, ώστε να πέφτεις στην παγίδα χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι. Παράλληλα ο ίδιος ο πρωτομάστορας της πλάνης κρύβεται καλά μέσα στην προσφορά του. Να μην φαίνεται, να μην ενοχοποιεί με την παρουσία του. Κρύβεται πίσω από μια ευγενική φωνή, μια αθώα αδελφική εμφάνιση, πίσω από το πρόσωπο κάποιου αδελφού, πίσω από διαστρεβλωμένα εδάφια. Ποτέ αυτό που παρουσιάζει εκ πρώτης όψεως δεν φαίνεται αμαρτία. Έχει την αμαρτία μέσα του. Καλά κρυμμένη. Απ’ έξω υπάρχει αρχιτεκτονικά περασμένη μια πνευματική επίστρωση, για να ξεγελάει. Τίποτα το μεμπτό, τίποτα το αξιοκατάκριτο. Η δουλειά του είναι αργή, μεθοδική, χωρίς να δίνει στόχο. Εκμεταλλεύεται πάντα κομμάτια της ζωντανής μας «σάρκας» π.χ τον εγωισμό μας, την πλεονεξία μας, την άγνοιά μας κ.λ.π δουλεύει μέσα από τις επιθυμίες μας, τα είδωλά μας, τα σαρκικά μας όνειρα, την «παλιά ζύμη» που διατηρούμε ακαταδίκαστη. Τι είναι αμαρτία; Σπουδαίο τούτο το ερώτημα. Ο,τιδήποτε είναι έξω και χωρίς τον Ιησού Χριστό. Για τον Θεό ό,τι είναι χωρίς Τον Ιησού Χριστό, είναι άνθρωπος φυσικός, είναι σάρκα, είναι αμαρτία που καταλήγει στο θάνατο. Στις μέρες μας τις δύσκολες και κακές του Τέλους που περνάμε η αμαρτία της καλοπέρασης είναι από τις πιο γνωστές, με τα περισσότερα θύματα και με προεκτάσεις κυριολεκτικά ασύλληπτες. Είναι μια αμαρτία πολύ πλατιά διαδεδομένη, με πολύ διάβολο μέσα της. Και δυστυχώς κερδίζει συνεχώς έδαφος ανάμεσα στους «πιστούς», στις εκκλησίες, στις οικογένειες. Η αμαρτία της καλοπέρασης, έστω και της πνευματικής καλοπέρασης είναι ύπουλη, αχρηστεύει τον πιστό του Χριστού σιγά-σιγά χωρίς να το αντιλαμβάνεται, αλλά πολύ αποτελεσματικά. Η άγνωστη αυτή αμαρτία, που διαβρώνει τις ρίζες της πνευματική ζωής ατόμων, οικογενειών, εκκλησιών. Να περνάμε καλά, να απολαμβάνουμε την ησυχία μας, να μη μας ενοχλεί κανείς, να έχουμε αυτά που θέλουμε, αυτούς που συμπαθούμε, και άφησε τους υπόλοιπους να πάνε στην απώλεια. Ο καημένος ο Πέτρος στα εδάφιά μας, για άλλη μια φορά σαρκικός και επιπόλαιος, γίνεται όργανο του σατανά. Τη μια φορά ο Κύριος του το είπε καθαρά: «ύπαγε πίσω μου σατανά» (Ματθαίος 16:23). Αυτή τη φορά το Πνεύμα του Θεού συμπληρώνει στη διήγηση: «μη εξεύρων τη λέγει». Και αυτό γιατί στην πραγματικότητα ο χριστιανός που υπηρετεί τον εαυτό του, την καλοπέρασή του με κάθε τρόπο, χωρίς καν να διανοηθεί πως ο σκοπός μας εδώ σ’ αυτή τη γη είναι μονάχα ένας: Να ζήσουμε με το θέλημα του Θεού και για τη δόξα Του, αφού πεθάνει κάθε τι δικό μας, αφού απαρνηθούμε τον παλαιό εαυτό μας και τα δικά μας.