«Λοιπόν και ημείς, περικυκλωμένοι όντες υπό τοσούτου νέφους μαρτύρων, ας απορρίψωμεν παν βάρος και την ευκόλως εμπεριπλέκουσαν ημάς αμαρτίαν, και ας τρέχωμεν μεθ’ υπομονής τον προκείμενον εις ημάς αγώνα, αποβλέποντες εις τον Ιησούν, τον αρχηγόν και τελειωτήν της πίστεως, όστις υπέρ της χαράς της προκειμένης εις αυτόν υπέφερε σταυρόν, καταφρονήσας την αισχύνην, και εκάθησεν εν δεξιά του θρόνου του Θεού. Διότι συλλογίσθητε τον υπομείναντα υπό των αμαρτωλών τοιαύτην αντιλογίαν εις εαυτόν, διά να μη αποκάμητε χαυνούμενοι κατά τας ψυχάς σας. Δεν αντεστάθητε έτι μέχρις αίματος αγωνιζόμενοι κατά της αμαρτίας, και ελησμονήσατε την νουθεσίαν, ήτις λαλεί προς εσάς ως προς υιούς, λέγουσα· Υιέ μου, μη καταφρονής την παιδείαν του Κυρίου, μηδέ αθυμής ελεγχόμενος υπ’ αυτού. Διότι όντινα αγαπά Κύριος παιδεύει και μαστιγόνει πάντα υιόν, τον οποίον παραδέχεται. Εάν υπομένητε την παιδείαν, ο Θεός φέρεται προς εσάς ως προς υιούς· διότι τις υιός είναι, τον οποίον δεν παιδεύει ο πατήρ; Εάν όμως ήσθε χωρίς παιδείαν, της οποίας έγειναν μέτοχοι πάντες, άρα είσθε νόθοι και ουχί υιοί» (Εβραίους 12:1-8)

Μιλάμε άνετα και εύκολα για τον Ουρανό που μας περιμένει, για την αιώνια δόξα, για την αμοιβή της πίστης και της πιστότητας που πλούσια θα μας χαρίσει ο Κύριός μας. Και είναι φυσικό, έτσι το βλέπουμε τουλάχιστον. Αφού ο Κύριος μας χαρίζει αυτό το δώρο πληρωμένο με το Αίμα Του, γιατί να μην το πάρουμε με χαρά και ευγνωμοσύνη. Υπάρχει όμως πάντα ένας μεγάλος κίνδυνος. Ο κίνδυνος της μισής αλήθειας, που είναι τόσο φαρμακερή, όσο και το ψέμα. Ο Λόγος του Θεού μας καλεί «να τρέχουμε με υπομονή τον προκείμενο σε μας αγώνα» (Εβραίους 12:1-3). Είναι αγώνας ο δρόμος της σωτηρίας, έχει δοκιμασίες, έχει ζυγό, το ζυγό του Χριστού, έχει διωγμούς και μάλιστα όταν θελήσουμε να ζήσουμε με ευσέβεια στον αιώνα της αποστασίας και του συμβιβασμού. Δεν θα πω περισσότερα. Θα αρκεσθώ μόνο να αντιγράψω μερικά ιστορικά γεγονότα από τη ζωή και κυρίως από τις δοκιμασίες του τέλους αγίων, πιστών μαθητών Του Ιησού Χριστού. Οι πληροφορίες είναι παρμένες από έγκυρες πηγές, που εγώ προσωπικά δεν μπορώ να τις επιβεβαιώσω. Ταιριάζουν όμως με το γράμμα και το πνεύμα του Λόγου του Θεού. Ας τα προσέξουμε, δεν είναι μόνο πεθαμένη ιστορία του παρελθόντος. Αφορά όλους μας η κάθε μια περίπτωση, με αιώνιες προεκτάσεις για τη ζωή μας. – Ο απόστολος Πέτρος σταυρώθηκε στη Ρώμη με το κεφάλι ανάποδα το 64 μ.χ. κατά τον μεγάλο διωγμό του Νέρωνα. – Ο απόστολος Παύλος μετά από βασανισμούς και διωγμούς τελικά αποκεφαλίστηκε στη Ρώμη κατά τον διωγμό του Νέρωνα. – Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος υπέφερε μαρτύρια και τελικά τον σκότωσαν με ξίφος στη μακρινή Αιθιοπία. – Ο Ευαγγελιστής Μάρκος πέθανε στην Αλεξάνδρεια αφού τον έσυραν ώρες πολλές στους δρόμους φανατισμένοι, εξαγριωμένοι Ιουδαίοι. – Ο Ευαγγελιστής Λουκάς λέγεται ότι μαρτύρησε στην Ελλάδα όταν ειδωλολάτρες τον κρέμασαν σε μια ελιά. – Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης ρίχτηκε σε καζάνι με καυτό λάδι και αφού γλύτωσε με θαυμαστό τρόπο εξορίστηκε από τον αυτοκράτορα Δομιτιανό το 96μ.χ. στην Πάτμο. – Ο Ιάκωβος, ο αδελφός του Κυρίου, ο επονομαζόμενος «αδελφόθεος» πέθανε μαρτυρικά όταν φανατισμένοι Ιουδαίοι τον γκρέμισαν από το πτερύγιο του ναού. – Ο Ιάκωβος ο αδελφός του Ιωάννη  αποκεφαλίστηκε από τον Ηρώδη στην Ιερουσαλήμ. – Ο Βαρθολομαίος κάηκε ζωντανός. – Ο απόστολος Ανδρέας σταυρώθηκε σε χιαστό σταυρό. –Ο Θωμάς θανατώθηκε αφού κατατρυπήθηκε με λόγχη σε όλο του το σώμα. – Ο Ιούδας(όχι ο Ισκαριώτης) θανατώθηκε με βέλη. – Ο Ματθίας λιθοβολήθηκε και μετά αποκεφαλίστηκε. – Ο Βαρνάβας λιθοβολήθηκε από εθνικούς έως θανάτου στη Θεσσαλονίκη. Και τώρα η δική μας σειρά. Καθόμαστε μπροστά στην τηλεόρασή μας, ή στο βίντεο, απολαμβάνουμε την οικογενειακή μας γαλήνη, η υγεία, η καριέρα, τα οικονομικά όλα στην καλύτερή τους κατάσταση και περιμένουμε μια μέρα να πάμε στον Ουρανό. Καθόμαστε ωραία στα αναπαυτικά μας καθίσματα της εκκλησίας, ακούμε τα ήδη γνωστά και πολυακουσμένα κηρύγματα, ψάλλομε «πάμε για τον Ουρανό τι λαμπρά» και νοιώθουμε τακτοποιημένοι… Ναι, αλλά ο Λόγος του Θεού λέει πως χωρίς κόστος, χωρίς θυσία δεν γίνεται τίποτα. Λέει πως χωρίς δοκιμασία της πίστεώς μας δεν θα τελειοποιηθούμε, χωρίς την παιδεία του Θεού. Η σωτηρία που χαρίζει ο Ιησούς Χριστός δεν είναι τσουλήθρα που με βγάζει κατ’ ευθείαν στον Παράδεισο την ώρα που εγώ καλοπερνάω, συμβιβάζομαι ή ψευτοζώ μια κακομοίρικη ζωή με το ένα πόδι στην αμαρτία. Για τα γνήσια παιδιά του Κυρίου ισχύουν άλλα, τελείως διαφορετικά κριτήρια, άλλες αρχές, άλλοι όροι, οι όροι της Καινής Διαθήκης. Υπάρχει κάτι πολύ σημαντικό στα παραπάνω εδάφια. Ας μην το προσπεράσουμε εύκολα, επιπόλαια. Ίσως κανέναν από εμάς δεν θα καλέσει ο Κύριος να αποκεφαλιστούμε για το όνομά Του, να μας σταυρώσουν χιαστί, ή ανάποδα, να μας λιθοβολήσουν, αν τίποτα δεν αποκλείεται στις μέρες του Τέλους που ζούμε. Μα αυτό είναι ακόμα πιο σοβαρό, γιατί το μόνο που μας ζητάει είναι: -να απορρίψουμε κάθε βάρος αμαρτωλό. – Να απορρίψουμε την αμαρτία που μας μπλέκει εύκολα. – Να τρέχουμε με υπομονή τον αγώνα της πίστης κι εμείς ούτε αυτό κάνουμε, ούτε τόσο δε δεχτήκαμε να θυσιάσουμε για τον αγαπημένο μας Κύριο, όπως Τον αποκαλούμε. πως ελπίζουμε να σταθούμε δίπλα στο νικητή Παύλο, στον πιστό Ιάκωβο, στον συσταυρωμένο Πέτρο, τον αγωνιστή Ιούδα; Πως περιμένουμε να ακούσουμε το «εύγε δούλε αγαθέ και πιστέ;» όταν ούτε δούλοι Του υπήρξαμε, ούτε αγαθοί, ούτε πιστοί και ούτε ποτέ απορρίψαμε την αμαρτία, ούτε μετανοήσαμε ειλικρινά απαρνούμενοι τον παλιό αμαρτωλό εαυτό μας; Ο απόστολος Παύλος θέλησε και το ζήτησε «να γνωρίσει Αυτόν και την δύναμιν της Αναστάσεως Αυτού, και την κοινωνία των παθημάτων Αυτού» (Φιλιππησίους 3:10). Αυτό είναι το πλήρες φάσμα της σωτηρίας του σταυρού και της ανάστασης. Δεν μπορεί να πάρει κάποιος δυο «φετίτσες σωτηρία», δυο γουλίτσες, ούτε να αρκεστεί σε 1-2 μεζεδάκια σωτηρίας. Σωτηρία είναι η ολόκληρη, η πλήρης, η καθημερινή ταύτιση μας με τον Ιησού Χριστό. Με χαρά και καμάρι δέχεται ο γνήσιος πιστός να γίνει κοινωνός των παθημάτων του Χριστού, γιατί αγαπάει τον Κύριό του, «ξέρει σε ποιόν πίστεψε» και χαίρεται με την ελπίδα του «αιωνίου βάρους δόξης» που τον περιμένει. Αυτές οι καρδιές δεν κολλάνε ούτε σε απομιμήσεις, ούτε σε συμβιβασμούς που υπάρχουν στον φαρδύ δρόμο της ζωής, γιατί ξέρουν πως αυτά δεν είναι γνήσια και οδηγούν στην απώλεια.