«Ταύτα ελάλησα προς εσάς, διά να έχητε ειρήνην εν εμοί. Εν τω κόσμω θέλετε έχει θλίψιν· αλλά θαρσείτε, εγώ ενίκησα τον κόσμον.» (Ιωάννη 16:33)

«Έλθετε προς με, πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, και εγώ θέλω σας αναπαύσει. Άρατε τον ζυγόν μου εφ’ υμάς και μάθετε απ’ εμού, διότι πράος είμαι και ταπεινός την καρδίαν, και θέλετε ευρεί ανάπαυσιν εν ταις ψυχαίς υμών· διότι ο ζυγός μου είναι καλός και το φορτίον μου ελαφρόν.» (Ματθαίος 11:28-30)

Για όσους μελετούν την Βίβλο και αγαπούν τα πράγματα του Θεού είναι πολύ χρήσιμη η παρακολούθηση της πορείας της Εκκλησίας μέσα στο χρόνο. Ξεκίνημα των πιστών του Χριστού περιγράφεται με λέξεις που προκαλούν θαυμασμό και απορία συνάμα. Ζηλεύουμε εκείνο το «ενέμενον ομοθυμαδόν», θαυμάζουμε εκείνο το «ουδείς ετόλμα να προσκολληθεί εις αυτούς», απορούμε με τη δύναμη του «είχον τα πάντα κοινά», όπως περιγράφεται η ζωή των πρώτων χριστιανών στις Πράξεις των Αποστόλων. Περιστατικά του ύψους της τιμωρίας του Ανανία και της Σαπφείρας αποτελούν τρανταχτή μαρτυρία ζωντανής παρουσίας και δύναμης Θεού. Είναι σφραγίδα γνησιότητας αγιασμού και καθαρότητας ζωής. Κοιτάμε γύρω μας σαστισμένοι. Και οι άλλοι κοιτούν εμάς… Λέει αλήθεια ο Λόγος του Θεού για τότε, όμως εμείς δεν το ‘χουμε. Δεν απολαμβάνουμε ούτε δύναμη, ούτε γνησιότητα, ούτε αναγνώριση, όπως τότε. Η φθορά άρχισε να ενεργείται σιγά-σιγά. Η εικόνα η ζηλευτή ξεφλούδισε, στις ακρίτσες πρώτα και μετά άρχισε η παραμόρφωση. Έχασε την γυαλάδα της η αγιότητα εκείνων των ημερών. Στην εποχή μας μιλάμε με διαγράμματα. Καρό χαρτί, άξονας των «χ», άξονας των «ψ», σκόρπισμα στοιχείων, ανάλυση, καμπύλες και η εικόνα της πορείας φαίνεται τόσο καθαρή. Έτσι συνεννοούνται οι ειδικοί στις μέρες μας. Καμπύλη φθίνουσα. Επαλήθευση της προφητεία του Ιησού «άραγε θα βρω την πίστη επί της γης;». Από κάποιο σημείο κι έπειτα η καμπύλη βυθίζεται στο τέλμα του συμβιβασμού, στο θάνατο. Στην ίδια εκκλησία θα πει το Πνεύμα του Θεού, «έτι σαρκικοί είσθε», «αρχίσατε με το Πνεύμα, τελειώνετε με την σάρκα», και θα αναγκαστεί να καυτηριάσει καταστάσεις αμαρτωλής ζωής που «ουδέ μεταξύ των εθνών ονομάζεται». Καμπύλη θανάτου. Η αμαρτία θα αγκαλιάσει τα πάντα. Το διαβρωτικό της πέρασμα γκρεμίζει δηλητηριάζει. Το άγιο υποχωρεί και μαραίνεται. Αυτό το «πιστό υπόλοιπο», οι λίγες απλές ψυχούλες που θα μείνουν με την ελπίδα τους ακουμπισμένη αποκλειστικά στον Κύριο του Ουρανού τις σημαδεμένες αυτές ημέρες του Τέλους, θα υποφέρουν. Όλοι όσοι αγαπούμε τον Θεό ξέρουμε την ομορφιά και το μεγαλείο που ετοιμάζει για τους δικούς Του(1 Κορινθίους 2:9, 2 Πέτρου 3:13) λυτρωμένους στον Ουρανό! Όμως μέχρι να έρθει εκείνη η ώρα, στον κόσμο αυτό θα έχουμε θλίψεις. Και είναι πολύ φυσικό, φυσιολογικό. Ο κόσμος το λέει πόλωση. Μοίρασμα ανθρώπων, καρδιών. Ο Ουρανός είναι ο ένας πόλος και το χώμα ο άλλος. Και η απόσταση ανάμεσά τους τεράστια. Τόση μεγάλη ώστε οι θέλοντες να ζώσιν ευσεβώς θα διωχθούν(2 Τιμοθέου 3:12). Διώχνουμε το ενοχλητικό, το επικίνδυνο, απομακρύνουμε αυτό που στέκει εμπόδιο στα σχέδιά μας, στις προθέσεις μας. Οι θέλοντες, είναι μια ξεχωριστή τάξη ανθρώπων. Κάποτε βγήκαν απ’ το συνωστισμένο πλήθος, προχώρησαν ένα βήμα μπροστά, εθελοντικά. Ξεχώρισαν από το «σαρκικό» φρόνημα του κόσμου. Και το έκαναν με την συνείδηση του κόστους και των συνεπειών. Ο Θεός κοιτάει τις καρδιές, ζυγώνει τις ψυχές και ρωτάει, θέλεις να γίνεις υγιής; Όχι τα χείλη, όχι τα συναισθήματα, αλλά την καρδιά. Στην καρδιά που είναι διεφθαρμένη(Μάρκος 7:21-23). Είναι αυτοί που ζήλεψαν και διάλεξαν την όμορφη ζωή της ολοκληρωτικής παράδοσης στον Κύριο. Η Βίβλος έχει μια σωστή λέξη γι’ αυτούς, «πρόκριναν» το δρόμο του Θεού(Εβραίους 11:25). Ο σεβασμός, η ευσέβεια έχουν μέσα τους το στοιχείο του φόβου και της απόδοσης τιμής. Διάθεση συμμόρφωσης με το νόμο του Θεού. Έλεγχος του κάθε βήματος, της κάθε μέρας, της κάθε αντίδρασης. Όχι αυτοί που μπαινοβγαίνουν με τις «λάσπες» στα άγια του Θεού χωρίς διάθεση σεβασμού. Όχι αυτοί που παραμορφώνουν την πνευματική ζωή, με ανθρώπινους  ανόητους αυτοσχεδιασμούς χωρίς να λογαριάζουν. Έχει νόμους η πνευματική ζωή, έχει αρχές. Μωυσή, μην πλησιάσεις εδώ, λύσον τα υποδήματά σου εκ των ποδών σου… Αυτοί οι άνθρωποι που έχουν πνευματικές αρχές είναι ενοχλητικοί και ανεπιθύμητοι. Η ζωή τους φωτίζει, όμως το φως ενοχλεί και όσο περνάει ο καιρός οι άνθρωποι επιδιώκουν να βυθίζονται σε βαθύτερο πνευματικό σκοτάδι(Ιωάννη 3:19-20, 2 Τιμοθέου 3:1-5). Ακριβοπληρώνουν για να εξασφαλίσουν σκοτάδι στη ζωή τους. Οι μπίζνες τους, οι σχέσεις τους, οι διαθέσεις τους στο πυκνό σκοτάδι. Δεν θέλουν ούτε να βλέπουν , ούτε να τους βλέπουν οι άλλοι. Το φως αποκαλύπτει, γι’ αυτό πονάει, γι’ αυτό είναι ανεπιθύμητο. Οι θέλοντες να ζώσιν ευσεβώς, είναι πρόσκομμα στα αμαρτωλά σχέδια, στην προβολή της «σάρκας». Με τη ζωή τους τονίζουν την αντίθεση κι αυτό ενοχλεί. Θέλουν να ξεχάσουν οι άνθρωποι, να μη τους καταδιώκει ο έλεγχος του Θεού, αγωνίστηκαν να δραπετεύσουν απ’ Αυτόν. Ο Απόστολος Παύλος το λέει πολύ όμορφα με τη φράση του «οσμή θανάτου προς θάνατον» (2 Κορινθίους 2:16). Τους θυμίζει το θάνατο που ζουν, την καταδίκη που κρέμεται πάνω από το κεφάλι τους, την κόλαση που θα καταλήξουν. Είπαμε πως είναι φυσική συνέπεια να έρθουν και διωγμοί. Ο χριστιανός ο γνήσιος είναι δύναμη που αναστατώνει. Το αμαρτωλό περιβάλλον αισθάνεται το παιδί του Θεού σαν ξένο σώμα και κλωτσάει. Το απομονώνει και το απορρίπτει, όπως γίνεται στις μεταμοσχεύσεις. Όταν είναι γνήσιος ο χριστιανός, είναι επικίνδυνος και ενοχλητικός. Όμως και ανάμεσα στους πιστούς του Χριστού, στις μέρες του Τέλους δεν θα ‘χει καλύτερη μεταχείριση. Θα φτάσουν στο σημείο να μην υποφέρουν την υγιαίνουσα διδασκαλία, θα απορριφτούν από δραστηριότητες. Όταν θα δηλητηριαστούν από τον συμβιβασμό με την «σάρκα», φυσικό είναι ο χριστιανός να τους προκαλεί δυσφορία και η παρουσία του να ελέγχει, αν φυσικά έχει μείνει τίποτα με ζωή που αισθάνεται πόνο και ανησυχία. Οι πιστοί του Χριστού είναι απροσάρμοστοι στα καλούπια της εποχής, στο κοσμικό πνεύμα των ημερών. Είναι μια διαφωνία και μάλιστα κουραστική διαφωνάι, γιατί δεν τους γυρίζει το κεφάλι με τίποτα. Και ο μάστορας των ημερών του Τέλους, δηλαδή ο διάβολος, δεν ανέχεται τέτοιες ασύμφορες παραφωνίες και θα τους πολεμήσει. Αυτοί οι θέλοντες να ζώσιν ευσεβώς, είναι οι οπισθοδρομικοί, όλοι αυτοί «οι του αγιασμού και της καθαρότητας καρδιάς», όπως χαρακτηριστικά τους αποκαλούν. Εμποδίζουν την εξέλιξη και την πρόοδο που ονειρεύονται μερικοί για να κάνουν το δρόμο του Θεού φαρδύ και πιο ευχάριστο για τους πολλούς, ενώ ούτε πρόοδος, ούτε εκσυγχρονισμός δεν φαίνεται πουθενά στις σελίδες της Βίβλου. Είπαμε ανεπιθύμητοι, που σημαίνει κλειστές πόρτες ή «άφησέ μας ήσυχους, αν γίνεται μην ξαναπατήσεις, δεν σε θέλουμε…». Και είναι η πιο ήπια αντίδραση αυτή. Ίσως είναι το πρώτο σκαλοπάτι. Γιατί εκείνο το «διωχθεί» χωράει πολλά μέσα. Υπάρχουν και λιοντάρια και τίγρεις. Σήμερα τα λιοντάρια είναι στους δρόμους. Φοράνε ρούχα, παπούτσια, εργάζονται σε υπηρεσίες, πηγαίνουν στην εκκλησία. Διακινούσα μια βασανισμένη ομάδα απλών ανθρώπων στην επαρχία, ενώ παράλληλα ήμουν στρατιώτης. Δυο φορές με κάλεσε σε ανάκριση ο Ταξίαρχος και κινδύνεψα να μετατεθώ σε τάγμα ανεπιθύμητων στα σύνορα, αφήνοντας πίσω μου τη γυναίκα μου έγκυο μόνη σε ξένο τόπο. Κι όλα αυτά από καταγγελίες κάποιου που ομολογούσε Χριστό, με ζήλο και αγάπη για την εκκλησία, όμως «ναυάγιο περί την πίστιν». Αυτό το γεγονός στήριξε μέσα μου, πεποίθηση πλέον κι όχι υποθέσεις, πως τους ζούμε τους τελευταίους κακούς καιρούς, την έκρηξη της αμαρτίας, όπως ακριβώς την περιγράφει η Βίβλος. Και μια που θυμηθήκαμε το στρατό, αυτό το «διωχθεί» είναι μεγάλο παράσημο, είναι τιμητική διάκριση. Είναι αλάθευτη σφραγίδα γνησιότητας. Τους δοξάζοντές με θέλω δοξάσει, ξεκαθαρίζει ο Κύριος. Σ’ αυτούς που αναπαύεται η καρδιά Μου. Και δοξάζει το Θεό μόνο όποιος έχει το νόμο του Θεού πολύ ψηλά στην καρδιά του σε σεβασμό και φόβο Θεού πραγματικό. Αυτοί οι ανεπιθύμητοι όμως είναι πρόβατα κι έχουν ποιμένα. Δεν είναι μόνο ανάμεσα στους λύκους. Θα ζουν τις μέρες τους εδώ κάτω και θα γίνονται πιο άγιοι, πιο καθαροί, πιο ξένοι ως προς το πνεύμα το «σαρκικό» του κόσμου. Θα μείνουν μόνοι με τον Κύριό τους. Κανένας φόβος δεν υπάρχει. Ο χριστιανός πάντα κερδισμένος βγαίνει ό,τι κι αν παρουσιαστεί στο δρόμο του, γιατί έχει τον Θεό που τα μετατρέπει για το αγαθό του. Ο διωγμός θα τον κάνει πιο Ουράνιο, πιο δυνατό, το άρωμά του σωστή μοσχοβολιά. Τι θ’ απογίνουν αυτοί οι ανεπιθύμητοι; Έχει και γωνίτσες. Ευλογημένο πράγμα η γωνίτσα. Φρέσκος, χαρούμενος πάντα, γλυκός στα λόγια και στις αντιδράσεις, θα σκορπά το άρωμα του Χριστού από τη γωνίτσα του. Χωρίς μάχες και διαμαρτυρίες. Θα φωτίζει, θα αναβλύζει «πηγή ύδατος εις ζωήν αιώνιον». Και οι γύρω θα βλέπουν, θα περιτριγυρίζουν. Θα ρωτούν, θα ενδιαφέρονται, θα κερδίζουν. Ο ίδιος θα φέρει πιο πολύ Ιησού στις πράξεις του, στα λόγια του, στις ενέργειές του. Και τελικά θα φτάσει στο σημείο να απολαμβάνει τη μόνωσή του. Όπως μαθαίνουν και οι πρόσκοποι, στη φωτιά ρίχνει χώμα….