« Όσοι θέλουσι να αρέσκωσι κατά την σάρκα, ούτοι σας αναγκάζουσι να περιτέμνησθε, μόνον διά να μη διώκωνται διά τον σταυρόν του Χριστού. Διότι ουδέ οι περιτεμνόμενοι αυτοί φυλάττουσι τον νόμον· αλλά θέλουσι να περιτέμνησθε σεις, διά να έχωσι καύχησιν εις την σάρκα σας. Εις εμέ δε μη γένοιτο να καυχώμαι ειμή εις τον σταυρόν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, διά του οποίου ο κόσμος εσταυρώθη ως προς εμέ και εγώ ως προς τον κόσμον. Διότι εν Χριστώ Ιησού ούτε περιτομή ισχύει τι ούτε ακροβυστία, αλλά νέα κτίσις.» (Γαλάτας 6:12-15)

Είναι ξεκάθαρο σε όλους μας πως οι μέρες μας είναι μέρες περίεργες, μέρες επικίνδυνες, μέρες σημαντικές, γιατί είναι οι μέρες του Τέλους. Και οι χριστιανοί των ημερών μας είναι χριστιανοί του Τέλους και οι εκκλησίες των ημερών μας είναι εκκλησίες στο δύσκολο και επικίνδυνο αστερισμό των τελευταίων ημερών. Και δεν θα τα λέγαμε όλ’ αυτά αν δεν είχαν τις προεκτάσεις και τις συνέπειές τους πάνω μας, στα παιδιά μας, στα σπίτια μας. Αποκαρδιωτικό χαρακτηριστικό των χριστιανών των ημερών μας είναι η ξέφρενη και η επίμονη αναζήτησή τους να ακολουθήσουν ένα Χριστό χωρίς κόστος, χωρίς θυσίες, χωρίς πόνο. Πιστοί ενός εύκολου Χριστού., πιστοί ενός εύκολου Ευαγγελίου. Δεν θέλουν να τους κοστίζει ο Χριστός που ακολουθούν, δεν θέλουν να θυσιάσουν τίποτα απ’ όσα αγαπούν για το Ευαγγέλιο που πιστεύουν. Όταν διασταυρωθούν οι δρόμοι τους με μια εκκλησία, με ένα μήνυμα που κηρύττει το γνήσιο Ευαγγέλιο της συσταύρωσης μαζί με τον Ιησού Χριστό, της απάρνησης του εαυτού μας, της απόρριψης του κόσμου(Ρωμαίους 12:2), τότε γυρίζουν το κουμπί. Ψάχνουν για τον εύκολο Χριστό με το φαρδύ το δρόμο χωρίς απαιτήσεις και θυσίες. Παρατηρώ τους νέους μας, τα παιδιά μας. Θα έλεγε κανείς είναι η νέα γενιά πιστών ανθρώπων που έρχεται. Αυτό δεν το γνωρίζω, είναι υπόθεση του Κυρίου. Η ποιότητα όμως της ζωής τους, της πίστης τους με προβληματίζει. Ζωή Χριστού χωρίς φωτιά δεν γίνεται. Ζωή Χριστού χωρίς 100% παράδοση στον Κύριο, δεν περπατάει. Ζωή Χριστού χωρίς «όλα για τον Κύριο», δε βγάζει την ανηφόρα, όπως λέμε. Νομίζω ότι στη ρίζα αυτής της θλιβερής εικόνας βρίσκεται μια συγκεκριμένη αρρώστια, «αγαπούν τον κόσμο». Τους λέει πολλά ο κόσμος, το σύστημα αυτό το γυαλιστερό της αμαρτίας που εξαπατά τις ψυχές. Λεφτά θέλουν, ανέσεις θέλουν, γι’ αυτούς καλός είναι, αλλά δεν αξίζει να θυσιάσεις όλα για να Τον αποκτήσεις. Προσπαθούν να κάνουν συνδυασμούς. Και τον κόσμο και τον Χριστό. Δεν μετανόησαν, δεν απόρριψαν την «Αίγυπτο», τη γη της δουλείας, της ασέβειας, της ειδωλολατρίας, δεν απαρνήθηκαν τον αμαρτωλό εαυτό τους. Προσπαθούν να φτιάξουν – και το ‘χουν καταφέρει – ένα δικό τους Χριστό. Να έχει και τη συγχώρηση των αμαρτιών, και ζωή στον Ουρανό, αλλά και καλοπέραση ειδωλολατρική με λεφτά, ανέσεις, αποκτήματα, κοσμικά αγαθά. Ποιος όμως κατάφερε να ξεφύγει από τις στερεές και αιώνιες δομές του Λόγου του Θεού; Χλιαροί καταντούν(Αποκάλυψη 3:15-16), εμετικοί για το Θεό. Επειδή δεν απόρριψαν οι ίδιοι τα έργα της «σάρκας»(Γαλάτας 5:19-21), τα δαιμονικά επιτεύγματα των εθνών, τους απορρίπτει ο Κύριος, τους κάνει εμετό, ενώ εκείνοι νομίζουν ότι πάνε καλά. Μια άλλη σοβαρή περιοχή είναι η περιοχή του σταυρού. Δεν κατάλαβαν ποτέ ότι ο σταυρός του Ιησού Χριστού σημαίνει και δική τους σταύρωση(2 Κορινθίους 4:10, Κολοσσαείς 3:5, Γαλάτας 5:24), συσταύρωση μαζί με το Χριστό δια της πίστεως. Και όμως είναι τόσο ξεκάθαρα δοσμένο μέσα στον Άγιο Λόγο του Κυρίου(2 Κορινθίους 5:14-15, Ρωμαίους 6:5). Θέλησαν και κράτησαν μόνο το σκέλος του σταυρού, το σταυρό του Χριστού, το σταυρό της συγχώρησης, της δικαίωσης, της απαλλαγής μας από το χρέος των αμαρτιών μας. Δεν θέλησαν όμως να καταλάβουν πως υπάρχει και ο δικός τους σταυρός(Λουκάς 9:23), το άλλο σκέλος του σταυρού, ο σταυρός τους που πάνω του θα σταυρωθούν «οι ίδιοι ως προς τον κόσμο και ο κόσμος ως προς αυτούς»(Γαλάτας 6:14).  Πίστη στο σταυρό του Χριστού σημαίνει αποδοχή, ταύτιση, ένωση μαζί Του. Κράτησαν την πλευρά του σταυρού που δεν κοστίζει, ούτε απαιτεί θυσίες. «Ο σταυρός είναι για τον Χριστό, για να μας συγχωρεί, για να μας απαλλάξει από τις ενοχές», έτσι λένε. Μ’ αυτό το σκεπτικό ο δρόμος προς τον Ουρανό φαρδαίνει εύκολα και απροβλημάτιστα. Χωράει πολλά και ζητάει λίγα… σχεδόν τίποτα. Χριστιανοί χωρίς διάθεση θυσίας μαζί με τον Χριστό, είναι χριστιανοί που ποτέ δεν συναναστήθηκαν μαζί Του. Ακόμα είναι «σαρκικοί». Δεν έγιναν παιδιά Θεού(Ιωάννη 1:12-13, 3:3-8, Εφεσίους 1:5, 2:19), κοινωνοί θείας φύσεως(2 Πέτρου 1:4). Πόσοι και πόσοι δεν έκαναν πίσω, δεν εγκατέλειψαν το Χριστό μόλις ένοιωσαν το προσωπικό κόστος να τους αγγίζει, πως πρέπει να θυσιάσουν τα αγαπημένα τους είδωλα και πιστεύω τους για χάρη Του. Και χάθηκαν, έσβησαν, «ναυάγησαν στην πίστη». Η αναγέννηση που χαρίζει ο Κύριος έρχεται από ένα δικός της συγκεκριμένο δρόμο. Μετάνοια(Πράξεις 17:30, 2:38, 3:19, Λουκάς 13:3), απόρριψη του αμαρτωλού εαυτού μας και παράδοση με αγάπη και ταπείνωση στην κυριότητα του Σωτήρα μας άνευ όρων. Όπου δεν συναντά ο Κύριος αυτή τη διάθεση καρδιάς, έργο αναγέννησης δεν εμπιστεύεται(1 Πέτρου 1:23, Ιωάννη 1:13, 3:3-8, 1 Ιωάννη 4:7, 5:1,18). Μια εκκλησία να καθησυχάσουμε την αναστατωμένη μας συνείδηση όλο και κάπου θα βρεθεί, υπάρχει μεγάλη ποικιλία, μεγάλη προσφορά. Όμως για να πάρεις τον Ιησού Χριστό, πρέπει πρώτα να Τον εκτιμήσεις, να Τον λαχταρίσεις, να Τον θελήσεις τόσο πολύ, τόσο δυνατά, τόσο έτοιμος για όλα, που ο Πατέρας-Θεός να καταλάβει και να νοιώσει ό,τι ακριβώς ένιωσε και με κείνον τον έμπορο στην παραβολή που μόλις βρήκε εκείνο το μοναδικό μαργαρίτη «επώλησεν άπαντα» (Ματθαίος 13:45-46).