«Και προσκαλέσας τον όχλον μετά των μαθητών αυτού, είπε προς αυτούς· Όστις θέλει να έλθη οπίσω μου, ας απαρνηθή εαυτόν και ας σηκώση τον σταυρόν αυτού, και ας με ακολουθή. Διότι όστις θέλει να σώση την ζωήν αυτού, θέλει απολέσει αυτήν· και όστις απολέση την ζωήν αυτού ένεκεν εμού και του ευαγγελίου, ούτος θέλει σώσει αυτήν. Επειδή τι θέλει ωφελήσει τον άνθρωπον, εάν κερδήση τον κόσμον όλον και ζημιωθή την ψυχήν αυτού; Η τι θέλει δώσει ο άνθρωπος εις ανταλλαγήν της ψυχής αυτού; Διότι όστις αισχυνθή δι’ εμέ και διά τους λόγους μου εν τη γενεά ταύτη τη μοιχαλίδι και αμαρτωλώ, και ο Υιός του ανθρώπου θέλει αισχυνθή δι’ αυτόν, όταν έλθη εν τη δόξη του Πατρός αυτού μετά των αγγέλων.» (Μάρκος 8:34-38)

Όποιος θέλει να περισώσει η ζωούλα του θα τη χάσει. Όποιος θέλει να κρατήσει και να έχει τη ζωή της ψυχής του, θα τη χάσει. Όποιος θέλει με κάθε τρόπο να κρατήσει και να κάνει η ζωούλα του εδώ στον κόσμο τον διεστραμμένο(Πράξεις 2:40, 1 Ιωάννη 2:15-17), όπως αυτή προσφέρεται και υπάρχει με «σαρκικό» φρόνημα, θα έρθει μια ώρα, αργά ή γρήγορα, που θα την χάσει. Και τότε το αποτέλεσμα θα είναι τραγικό. Επίκεντρο αυτών των εδαφίων είναι η λέξη «ψυχή». Ο άνθρωπος αποτελείται πάντα κατά τον Λόγο του Θεού, από τρία στοιχεία, σώμα, ψυχή, και πνεύμα(1 Θεσσαλονικείς 5:23). Σώμα είναι αυτό το σάρκινο περίβλημα του εσωτερικού εαυτού μας. Ψυχή είναι, το κέντρο της εσωτερικής μας υπόστασης, που ασχολείται και διερευνά με τα αισθητήρια, αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο τούτο. Πνεύμα είναι, το άλλο κέντρο, το ταγμένο για την επικοινωνία με τον Θεό και με τα πράγματα του Θεού και της Βασιλείας Του. Ψυχικός είναι ο άνθρωπος, που κυριαρχείται από την ψυχή, και μεταφράζεται και ζωώδης. Είναι ο άνθρωπος των γήινων υλικών, ανθρώπινων πραγμάτων, ο αισθησιακός άνθρωπος, ο άνθρωπος των γήινων απολαύσεων, των προσωρινών αμαρτωλών απολαύσεων και της καλοπέρασης, αυτός που είναι στραμμένος στα γήινα και η φιλοσοφία του είναι «ας φάγωμεν και ας πίωμεν, διότι αύριον αποθνήσκομεν.» (1 Κορινθίους 15:32). Είναι ο άνθρωπος που συναντούμε γύρω μας, που ζει τη ζωή του μακριά από το Θεό, χωρίς Χριστό, χωρίς Θεό και χωρίς ελπίδα(Εφεσίους 2:12). Αυτός ο ψυχικός άνθρωπος λέγεται και φυσικός, γιατί δεν έχει τίποτα από όσα ο Θεός δίνει στον μετανοημένο αμαρτωλό δια του Πνεύματος. Δεν υπάρχει θέμα αν είναι καλός ή κακός. Είναι ψυχικός. Είναι κυριαρχημένος από την ψυχή και παραμένει γήινος και αισθησιακός. Δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο. Ο αντίποδάς του είναι ο πνευματικός άνθρωπος. Αυτός κυριαρχείται από το πνεύμα. Που συνδέεται με το πνευματικό σύμπαν του Θεού, και τροφοδοτείται από το Πνεύμα του Θεού. Και το πνευματικό του σύμπαν, γεμάτο από αλήθειες άλλης τάξεως. Ένας ψυχικός άνθρωπος δεν μπορεί να είναι πνευματικός(1 Κορινθίους 2:14). Το λέει καθαρά ο Λόγος του Θεού «πνεύμα μη έχοντες». Το πνεύμα τους μένει παραγκωνισμένο και ατροφικό, ουδέτερο, στο περιθώριο. Μόνο μετά την αναγέννηση(1 Πέτρου 1:23, Ιωάννη 1:13, 3:3-8, 1 Ιωάννη 4:7, 5:1,18), το Πνεύμα του Θεού, διεγείρει και αναπτύσσει το ανθρώπινο πνεύμα, και γινόμαστε άνθρωποι «πνευματικοί». Στην έρευνα των εδαφίων μας, και με τις ερμηνείες που δώσαμε, έχουμε έναν άνθρωπο, που αγκαλιάζει, προστατεύει, θέλει να περισώσει την ψυχή του, όπως το είπαμε, και τον ψυχικό τρόπο ζωής που είναι «σαρκικός τρόπος ζωή». Αυτός αγαπά την ζωούλα του, όπως την ζει και όπως του προσφέρεται από τον «κόσμο» και δεν εννοεί με κανέναν τρόπο να την αλλάξει(Ρωμαίους 12:2). Δικαίωμά του. Μα τον προειδοποιεί ο Λόγος του Θεού, που γνωρίζει τα πράγματα και εμβαθύνει μέσα σ’ αυτά, πως, όποιος αγαπά, του αρέσει, και θέλει να περισώσει την ψυχή του, θα την χάσει.  Κάποτε θα του φύγει από τα χέρια του και θα την χάσει. Το πράγμα είναι πολύ απλό και κατανοητό. Η ψυχή, και ο ψυχικός βίος, τροφοδοτούνται από τον «κόσμο»(1 Ιωάννη 2:15-17) και τα πράγματα του κόσμου. Είναι η μοίρα των ανθρώπων που δεν αναζήτησαν τον ζωντανό κι αληθινό Θεό(1 Θεσσαλονικείς 1:9) και τις αιώνιες πραγματικότητες. Όποιος θέλει να σώσει την ψυχή του δηλαδή την αμετανόητη καρδιά του(Ρωμαίους 2:4-5), αργά ή γρήγορα δεν γίνεται αλλιώς, είναι μια αναγκαιότητα απαράβατη, δεν γίνεται αλλιώς, είναι από τη φύση τους ταγμένα, να απωλέσει αυτήν. Θα την χάσει. Και συμπληρώνουμε αδιάκοπα την χάνει. Το χαρακτηριστικό της αιώνιας ζωής. Είναι το άφθαρτο και το αμετάβλητο αυτής της ζωής. Οι πηγές της και οι αξίες της ανανεώνονται και πολλαπλασιάζονται. Είναι γεμάτος. Όποιος απωλέσει την ψυχήν αυτού, ένεκα εμού και του Ευαγγελίου, θα σώσει αυτήν. Μπροστά στο Χριστό και στο Ευαγγέλιό Του, ο άνθρωπος είναι αναγκασμένος εκ των πραγμάτων να αγκαλιάσει, να διαφυλάξει, να δοθεί ολοκληρωτικά στη ζωή του ή την ψυχή του, όπως λέει το κείμενο, ή να αρνηθεί, να απορρίψει, να ζημειωθεί την ψυχή του και το περιεχόμενό της. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο για το Χριστό και το Ευαγγέλιό του. Άλλο συγκριτικό στοιχείο ισοδύναμο αντιπαράθεσης, δεν υπάρχει. Να βέβαια, υπάρχουν άνθρωποι, που μπροστά σ’ αυτή την επιλογή, μπροστά σ’ αυτό το δίλλημα διαέξανε το Χριστό και το Ευαγγέλιό Του. Δυστυχώς δεν είναι οι πιο πολλοί. Είναι λίγοι. Ο Κύριος τους λέει «εκλεκτούς». Αυτοί οι άνθρωποι, εμείς δηλαδή, δεν βγαίνουμε χαμένοι. Με την απώλεια του παλιού ψυχικού περιεχομένου, ο Κύριος μας ανταποδίδει ένα άλλο ψυχικό ή πνευματικό κόσμο, πλούσιο, ευχάριστο, απολαυστικό. Αυτή η τελευταία λέξη ας μη σας τρομάζει. Ο Κύριος μας κάλεσε «εις απόλαυσιν σωτηρίας»(1 Θεσσαλονικείς 5:9), εις απόλαυσιν της δόξης του Κυρίου μας Ιησού Χριστού(2 Θεσσαλονικείς 2:14), όλα μας τα δίνει εις απόλαυσιν(1 Τιμοθέου 6:17).