«Τότε θέλει ομοιωθή η βασιλεία των ουρανών με δέκα παρθένους, αίτινες λαβούσαι τας λαμπάδας αυτών εξήλθον εις απάντησιν του νυμφίου. Πέντε δε εξ αυτών ήσαν φρόνιμοι και πέντε μωραί. Αίτινες μωραί, λαβούσαι τας λαμπάδας αυτών, δεν έλαβον μεθ’ εαυτών έλαιον· αι φρόνιμοι όμως έλαβον έλαιον εν τοις αγγείοις αυτών μετά των λαμπάδων αυτών. Και επειδή ο νυμφίος εβράδυνεν, ενύσταξαν πάσαι και εκοιμώντο. Εν τω μέσω δε της νυκτός έγεινε κραυγή· Ιδού, ο νυμφίος έρχεται, εξέλθετε εις απάντησιν αυτού. Τότε εσηκώθησαν πάσαι αι παρθένοι εκείναι και ητοίμασαν τας λαμπάδας αυτών. Και αι μωραί είπον προς τας φρονίμους· Δότε εις ημάς εκ του ελαίου σας, διότι αι λαμπάδες ημών σβύνονται. Απεκρίθησαν δε αι φρόνιμοι, λέγουσαι· Μήποτε δεν αρκέση εις ημάς και εις εσάς· όθεν υπάγετε κάλλιον προς τους πωλούντας και αγοράσατε εις εαυτάς. Ενώ δε απήρχοντο διά να αγοράσωσιν, ήλθεν ο νυμφίος και αι έτοιμοι εισήλθον μετ’ αυτού εις τους γάμους, και εκλείσθη η θύρα. Ύστερον δε έρχονται και αι λοιπαί παρθένοι, λέγουσαι· Κύριε, Κύριε, άνοιξον εις ημάς. Ο δε αποκριθείς είπεν· Αληθώς σας λέγω,δεν σας γνωρίζω.» (Ματθαίος 25:1-12)

Δημιουργήθηκε μια νέα τάξη ανθρώπων. Οι άνθρωποι της εκκλησίας. Τίποτα πέρα από την εκκλησία. Ποτέ δεν κόπηκε ο ομφάλιος λώρος. Ποτέ δεν έζησαν την πραγματικότητα. Τα πνευμόνια τους ποτέ δεν ρούφηξαν το δροσερό αεράκι, την φρεσκάδα της ζωντανής παρουσίας του Λυτρωτή. Ψυχές αλύτρωτες, αβοήθητες γεμίζουν τα σκοτεινά αμπάρια του Δούρειου Ίππου που η «απάτη του ψεύδους» έφτιαξε με την υπόσχεση να τους μπάσει στον Ουρανό εύκολα, ανώδυνα, από την «πίσω πόρτα». Χωρίς να στερηθούν και τα πικάντικα της ζωής της αμαρτίας. Ξέφυγε από την πορεία της, έχασε το στόχο της. Ναι, θα υπάρχουν κατάμεστες εκκλησίες όταν θα έρθει ο Κύριος να παραλάβει τους δικούς Του. Μα θα μείνουν απείραχτες. «Έχουμε κανένα όνομα εδώ παιδιά; Είναι κανένας δικός μας; Όχι φεύγουμε…». Και θα προχωρήσει παρακάτω σε άλλες γειτονιές… Η αγία ζωή του Ιησού, το θαύμα του «νέου κτίσματος» (2 Κορινθίους 5:17), ο Ιησούς «εν ημίν» με το μεγαλείο Του δεν τους συγκίνησαν ποτέ, δεν ασχολούνται. Πεθαμένοι άνθρωποι πηγαίνουν σε πεθαμένες εκκλησίες, να ακούσουν νεκρά κηρύγματα από άμβωνες που μυρίζουν αποσύνθεση. Στην Αγγλία που σπούδασα είχα μια δυνατή εμπειρία… Στις πλαϊνές αίθουσες μιας εκκλησίας, ανάμεσα στα άλλα είχε και μια αίθουσα για ζευγαράκια. Διακοσμημένη κατάλληλα με βουλιαχτές πολυθρόνες, μοκέτες ακριβές, τζάκι, στερεοφωνική μουσική, ρυθμιζόμενο φωτισμό. Αμέ. Πηγαίνεις εκεί με το μπόυ-φρέντ σου ή το γκερλ-φρεντ σου ανάλογα, και έχεις και οικονομία, γιατί να πας έξω θέλεις ένα κόσμο λεφτά… Και γεμίζουν οι εκκλησίες. Όχι όμως και ο Ουρανός. Δεν έχει καμιά συμμετοχή σ’ αυτά. Έχει το δικό Του βιβλίο ο Κύριος. Εκείνη την Ημέρα στην παρουσία Του δεν θα ζητηθούν τα βιβλία των εδώ εκκλησιών, αλλά θα ανοιχτούν τα κιτάπια του Ουρανού. Κρατάει εκεί τα ονόματα των δικών Του, το Βιβλίο της Ζωής (Λουκάς 10:20, Αποκάλυψη 20:1, 21:27). Τα άλλα είναι άχρηστα, θα πεταχτούν στη φωτιά. Και έρχεται η ερώτηση πολύ φυσική και ανθρώπινη. Ποιος φταίει; Ποιοι ευθύνονται; Σίγουρα όχι ο διάβολος. Τη δουλειά του κάνει και μάλιστα με όρεξη και συνέπεια αξιοζήλευτη. Ξεγέλασε και εξαπάτησε. Μα βρήκε ζωντανή «σάρκα» και πάτησε. Φιλοδοξίες και εγωισμούς και έριξε τους γάντζους του, όπως κάναν παλιά οι πειρατές στα πλοία που κούρσευαν. Οι προσφορές του βρήκαν έδαφος, πιάσαν τόπο. Τίποτα το παράξενο ή ανεξήγητο σε όλα αυτά. Αφήσαμε την αλήθεια του Θεού, τους δρόμους της οδηγίας του Πνεύματος και κινήσαμε να κτίσουμε τις δικές μας επινοήσεις. Απομακρυνθήκαμε από το νόμο του Θεού γιατί προκρίναμε οδηγό μας τη δική μας καρδιά την «απατηλή και σφόδρα διεφθαρμένη». Ο αποχωρισμός μεθοδεύτηκε σιγά-σιγά και σοφά, υπομονετικά. Τον καταλαβαίνουν μόνο όσοι έμειναν γνήσιοι, όσοι ζουν το θαύμα της Ζωής. Το ότι θάρθουν «καιροί κακοί», το ότι «οι μέρες του τέλους» είναι οι σκληρές μέρες της αποστασίας(1 Τιμοθέου 4:1) και της άθροισης της αμαρτίας δεν δεν είναι κάποια ιδιαίτερη αποκάλυψη στον άνθρωπο των εσχάτων ημερών. Αποκάλυψη είναι το «εμέ εγκατέλειπον την πηγήν των Ζώντων υδάτων» (Ιερεμίας 2:13). Αυτή είναι η αιτία, η γένεση του κακού. Τα υπόλοιπα είναι φυσιολογική συνέχεια της αποστασίας, της ζωντανής «σάρκας»  που διαλέξαμε να υπηρετούμε. Σήμερα ζούμε την κατάληξη. Αυτό που έχουμε μπροστά μας είναι ο θερισμός μιας μακροχρόνιας σποράς ζώντας μακριά και εναντίον του Θεού, οι κακοί καιροί, οι καιροί του Τέλους. Απομακρυνθήκαμε, είναι κάτι που φαίνεται όπου κι αν στρέψεις τα μάτια σου. Ο Λόγος του Θεού λέει «φίλαυτοι, φιλάργυροι, φιλήδονοι μάλλον παρά φιλόθεοι». Τι να πει κανείς; Πολύχρωμο, ακριβοπληρωμένο περιοδικό με πολλές σελίδες έπεσε στα χέρια μου. Από εξώφυλλο σε εξώφυλλο αφιερωμένο «στο χρήμα». Χτίρια, μακέτες, πολυτέλεια, ανέσεις και έντυπο φακελάκι για εσώκλειστες επιταγές. Και είναι έκδοση «ανθρώπων πίστεως» αυτή; Σε εκκλησία του εξωτερικού σε εικοσάλεπτο κήρυγμα, πέντε φορές περιφορά του δίσκου για κάποιες ανάγκες. Τα σημάδια της αποσύνθεσης είναι τόσο ανάγλυφα. Η εκκλησία έγινε αυτοσκοπός αντί για το δοξασμένο μέσο αγιότητας και μαρτυρίας του Χριστού. Αυτό που κρατάμε στα χέρια μας πιότερο με μπίζνες μοιάζει παρά με καταφύγιο θλιμμένων και ταλαιπωρημένων, αμαρτωλών. Εκκλησίες με μόνιμο δικηγόρο πληρωμένο με το μήνα για τις υποθέσεις τους.. Εκκλησία με πλήρες λογιστήριο για την οικονομική διαχείριση και νομικούς συμβούλους και μισθούς, έσοδα, έξοδα. Κι όλα αυτά με τον Ιησού κλειδωμένο απ’ έξω (Αποκάλυψη 3:20). ΑΝ ακούσουν, αν θελήσουν, αν ενδιαφερθεί να συναντήσει κάποιος τον Ιησού. Εφθάρησαν τα πάντα. Και τούτο είναι το Τέλος. Φαίνονται μπλεγμένα και θολά, όμως στα μάτια του Κυρίου μας είναι τόσο διάφανα. «Γνωρίζει ο Κύριος τους όντας αυτού». Δεν υπάρχει ανησυχία. Για τους άλλους οι μέρες του Τέλους φέρνουν ερωτηματικά, απελπισία, «στενοχωρία εθνών εν απορία». Φυσικό είναι. Το παιδί του Θεού χαμογελάει. Γιατί ακριβώς νιώθει το ζύγωμα, το πλησίασμα της συνάντησης με τον αιώνιο χαρακτήρα. Θάρθει να τους συναντήσει για να ζήσουν μαζί αιώνια. Το «μικρό ποίμνιο» , το ευλογημένο, που γι’ αυτό χτυπά η καρδιά του Πατέρα. Αυτοί που «άρπαξαν» που ταπεινώθηκαν που αναγνώρισαν την αγάπη Του. Οι δικοί Του, οι γνήσιοι. Καμιά σύγχυση. Επειδή είναι λίγοι και ασήμαντοι φαντάζουν «ως αγνοούμενοι» όμως είναι «καλώς γνωριζόμενοι», οι γνήσιοι που τους ξέρει όλος ο Ουρανός, που τους αναγνωρίζει ο Πατέρας, που τους «έδωσε εξουσία να γίνουν παιδιά Του» (Ιωάννη 1:12). Καμιά ανησυχία, καμιά ταραχή για τις μέρες μας τις πονηρές του Τέλους. Ο δίκαιος θα ζήσει εκ πίστεως. Χριστιανός είναι ο τέλεια παραδομένος στα σχέδια του Θεού. Κανένας φόβος γι’ αυτόν. «Τα πρόβατα τα εμά» λέει ο Κύριός μας και γεμίζει χαρά και αγαλλίαση. Κανένας δεν θα τα αρπάξει από το χέρι Του, καμιά δύναμη δεν μπορεί να τα αποσπάσει από την αγάπη Του.