«Ενθυμού λοιπόν πόθεν εξέπεσες και μετανόησον και κάμε τα πρώτα έργα· ει δε μη, έρχομαι προς σε ταχέως και θέλω κινήσει την λυχνίαν σου εκ του τόπου αυτής, εάν δεν μετανοήσης.» (Αποκάλυψη 2:5)

«Ενθυμού λοιπόν πως έλαβες και ήκουσας, και φύλαττε αυτά και μετανόησον. Εάν λοιπόν δεν αγρυπνήσης, θέλω ελθεί επί σε ως κλέπτης, και δεν θέλεις γνωρίσει ποίαν ώραν θέλω ελθεί επί σε.» (Αποκάλυψη 3:3)

Δεν ήσουν έτσι. Όταν πρωτοπήγες στο Χριστό ήσουν τόσο άγιος, τόσο ζωντανός, τόσο δοσμένος. Καμάρωνες τον εαυτό σου. Σε καμάρωνε ο Κύριος. Όλοι που σε ανταμώνανε τρίβανε τα μάτια τους. Απορούσανε με σένα. Βλέπανε Εκείνον σε σένα. Μα τώρα πια δεν είσαι αυτός που ήσουν. Ξέπεσες. Και ξέπεσες σε μεγάλο βαθμό. Η πνευματική ζωή, η ζωή του Χριστού είναι πολύ ευαίσθητη και λεπτή. Ή θα έχεις στη σκέψη σου, την καρδιά σου αποκλειστικά στον Κύριο, ή αν κάτι τέτοιο δεν είναι διακαής πόθος της καρδιάς σου, πρόσεξε, γιατί συμβιβασμοί και συγκερασμοί δεν γίνονται. Ξεγελιέται κανείς υπακούοντας στην παραπλανητική υπόσχεση του διαβόλου πως θα τα καταφέρει, μα είναι αυτό μεγάλη παγίδα. Με ποσοστά δεν μπορείς να ανήκεις στον Κύριο και ταυτόχρονα το υπόλοιπο ποσοστό να είναι στον κόσμο, στην αμαρτία, στο διάβολο(Λουκάς 16:13). Και ο Λόγος του Θεού μας λέει πως μικρή ποσότητα ζύμης, σαν φύραμα κάνει όλο το φύραμα ένζυμο. Ευτυχώς που στην περιοχή της μνήμης υπάρχουν κάποιες εικόνες της παλιάς καθαρότητας. Δεν είναι η σημερινή σου πραγματικότητα. Αυτό δεν σε γεμίζει με λύπη; Δεν λυπάσαι για τον ξεπεσμό σου; Για το κατάντημά σου; Η αμαρτία όταν επανέρχεται φέρνει σκλήρυνση και πόρωση. Τα έσχατα γίνονται χειρότερα των πρώτων. «Μετανόησε και κάμε τα πρώτα έργα».