«Διά τούτο δεν αποκάμνομεν, αλλ’ εάν και ο εξωτερικός ημών άνθρωπος φθείρηται, ο εσωτερικός όμως ανανεούται καθ’ εκάστην ημέραν. Διότι η προσωρινή ελαφρά θλίψις ημών εργάζεται εις ημάς καθ’ υπερβολήν εις υπερβολήν αιώνιον βάρος δόξης, επειδή ημείς δεν ενατενίζομεν εις τα βλεπόμενα, αλλ’ εις τα μη βλεπόμενα· διότι τα βλεπόμενα είναι πρόσκαιρα, τα δε μη βλεπόμενα αιώνια.» (2 Κορινθίους 4:16-18)

«Είναι δε η πίστις ελπιζομένων πεποίθησις, βεβαίωσις πραγμάτων μη βλεπομένων.» (Εβραίους 11:1)

«Διά πίστεως ο Νώε, ειδοποιηθείς θεόθεν περί των μη βλεπομένων έτι, εφοβήθη και κατεσκεύασε κιβωτόν προς σωτηρίαν του οίκου αυτού, δι’ ης κατέκρινε τον κόσμον και έγεινε κληρονόμος της διά πίστεως δικαιοσύνης.» (Εβρααίους 11:7)

Δεν αμφιβάλλουμε πως υπάρχει ένας κόσμος ολόκληρος από μη βλεπόμενα. Τον πλησιάζουμε, όπως γνωρίζουμε δια της πίστεως, που είναι «ελπιζομένων υπόστασις, έλεγχος πραγμάτων μη βλεπομένων». Πλησιάζουμε τον κόσμο αυτό, των «μη βλεπομένων» δια της πίστεως. Η πίστη βλέπει και ακούει μ’ ένα δικό της τρόπο. Όχι μόνο ακούει και βλέπει, αλλά μπορεί και σκεί έλεγχο. Μπορεί και παρεμβαίνει και τα ρυθμίζει, τα κουμαντάρει, και τα κάνει να λειτουργούν κατά την θέλησή της. Αυτό γίνεται δια της προσευχής. Η προσευχή των πιστών διεισδύει, εισχωρεί μέσα στον κόσμο των μη βλεπομένων. Εισχωρεί και ελέγχει ακόμα και τα Ουράνια πράγματα, και τούτο γιατί φτάνει μέχρι το θρόνο του Θεού, και όπως λέγει ένας ορισμός της προσευχής, «βάζει σε κίνηση τον βραχίονα που κινεί το σύμπαν», δηλαδή τον βραχίονα του Θεού. Στο (2 Κορινθίους 4:18) λέγει μη σκοπούντων ημών τα βλεπόμενα αλλά στα μη βλεπόμενα, διότι τα βλεπόμενα είναι πρόσκαιρα, τα δε μη βλεπόμενα αιώνια. Εδώ, πριν προχωρήσουμε, πρέπει να αναρωτηθούμε, κατά πόσο, πραγματικά, σκοπούμε στα μη βλεπόμενα. Δυστυχώς, οι πιο πολλοί, όλοι σχεδόν, σκοπούμε, στοχεύουμε, επιδιώκουμε, επιθυμούμε τα βλεπόμενα. Από αυτήν την πλευρά, ας το ομολογήσουμε, είμαστε απολύτως «υλιστές». Μόνο αυτά που αποτελούνται από χοντροκομμένη ύλη. Τα μη βλεπόμενα, τα Ουράνια, τα υπερβατικά, αυτά που είναι για την αιώνια ζωή μας, λίγο τα προσέχουμε και πολύ λίγο τα ατενίζουμε. Από τη φύση μας, από την καταγωγή μας, από την κληρονομικότητά μας, είμαστε υποδουλωμένοι στα βλεπόμενα. Μα με τη δύναμη, με την ενέργεια, με την παρουσία του Πνεύματος του Αγίου, θαυμάσια, το ενδιαφέρον μας και η προσοχή μας αποσπώνται από την έλξη των γήινων, των υλικών, των βλεπομένων, εις τα μη βλεπόμενα και αιώνια. Τότε πραγματικά βλέπουμε και απολαμβάνουμε τα μη βλεπόμενα, πάντα με τη βοήθεια και την παρουσία του Αγίου Πνεύματος. Τότε μπορούμε να μιλούμε για το θαύμα της λυτρώσεως στη ζωή μας. Διαφορετικά, εάν είμαστε υποδουλωμένοι στα βλεπόμενα, και ζούμε απορροφημένοι από αυτά, τότε, οπωσδήποτε, εξακολουθούμε να είμαστε αλύτρωτοι, γιατί τα υλικά και τα αισθητά είναι δεσμά της σάρκας, και του εχθρού των ψυχών μας. Για την απολύτρωση, μας μιλάει ο απόστολος Παύλος λέγοντας «μας μετέφερε από την εξουσία του σκότους εις την βασιλεία του Υιού αυτού» (Κολοσσαείς 1:13). Δεν είναι κάτι το αφηρημένο και αόριστο, μα κάτι το πραγματικό και το αισθητό, που το γνωρίζουμε και το απολαμβάνουμε. Σκοπούντων, λοιπόν, στα μη βλεπόμενα. Η προσοχή μας, το ενδιαφέρον μας, εάν είμαστε λυτρωμένοι δια της δυνάμεως του Χριστού, τότε ατενίζουμε και υπάρχουμε δια τα μη βλεπόμενα και αιώνια.