«Πόθεν προέρχονται πόλεμοι και μάχαι μεταξύ σας; ουχί εντεύθεν, εκ των ηδονών σας, αίτινες στρατεύονται εντός των μελών σας; Επιθυμείτε και δεν έχετε· φονεύετε και φθονείτε, και δεν δύνασθε να επιτύχητε· μάχεσθε και πολεμείτε· αλλά δεν έχετε, επειδή δεν ζητείτε· ζητείτε και δεν λαμβάνετε, διότι κακώς ζητείτε, διά να δαπανήσητε εις τας ηδονάς σας. Μοιχοί και μοιχαλίδες, δεν εξεύρετε ότι η φιλία του κόσμου είναι έχθρα του Θεού; όστις λοιπόν θελήση να ήναι φίλος του κόσμου, εχθρός του Θεού καθίσταται.» (Ιακώβου 4:1-3)

«Ούτοι όμως, ως άλογα φυσικά ζώα γεγεννημένα διά άλωσιν και φθοράν, βλασφημούσι περί πραγμάτων τα οποία αγνοούσι, και θέλουσι καταφθαρή εν τη ιδία αυτών διαφθορά, και θέλουσι λάβει τον μισθόν της αδικίας αυτών· στοχάζονται ηδονήν την καθημερινήν τρυφήν, είναι σπίλοι και μώμοι, εντρυφώσιν εν ταις απάταις αυτών, συμποσιάζουσι με σας, έχουσιν οφθαλμούς μεστούς μοιχείας και μη παυομένους από της αμαρτίας, δελεάζουσι ψυχάς αστηρίκτους, έχουσι την καρδίαν γεγυμνασμένην εις πλεονεξίας, είναι τέκνα κατάρας·» (2 Πέτρου 2:12-14)

Μας τρομάζει η λέξη αυτή. Ο νους μας πάει σε καμπαρέ και ακολασίες, με ναρκωτικά ίσως, το κέφι μας, το γούστο μας, οι επιθυμίες μας, τα ηδονικά θεάματα. Και όμως, εκτός από αυτά είναι κι άλλες οι ηδονές, λέξη που φοβόμαστε να την αναφέρουμε, και μάλιστα να την πούμε για τον εαυτό μας. Και όμως είναι καθημερινό στοιχείο και δυστυχώς και εμείς, που ονομαζόμαστε χριστιανοί, είμαστε υποδουλωμένοι στις ηδονές. Το φαγητό μπορεί να γίνει σκοπός και στόχος και να γκρινιάζουμε και να βασανίζουμε τη μητέρα μας, τη γυναίκα μας με ποικιλίες και συνδυασμούς, κουραστικούς και βασανιστικούς γι’ αυτές. Το τιμόνι, η οδήγηση, με κόλπα και τσαλίμια, που δίνει μια ψευτοικανοποίηση και ψευτοευχαρίστηση. Η εφημερίδα και τα περιοδικά, που είναι κατασκευασμένα όχι να ικανοποιούν ανάγκες μα πιο πολύ να ικανοποιούν εσωτερικές ηδονιστικές απαιτήσεις. Τα ρούχα, που είναι για να καλύπτουν τη γύμνια μας και να ζεσταίνουν, κατασκευάζονται «αισθησιακά» για να προκαλούν διαρκή ηδονή. Δεν υπάρχει αντικείμενο στη ζωή μας, που μπορεί να εξαιρεθεί από τον κανόνα αυτό. Με τα μάτια, με τα αυτιά, με τη σκέψη θέλουμε να νοιώθουμε διαρκή ηδονή. Ναι, είμαστε ηδονιστές, κυνηγούμε διαρκώς την ευχαρίστηση της «σάρκας» και όχι του πνεύματος. Κυνηγούμε τα ευχάριστα, τα άνετα, τις γεύσεις, το θέαμα, την προβολή. Είναι παλιά ιστορία αυτή με τις επιθυμίες και τις ηδονές. Αυτή είναι η αμαρτία. Η Εύα κοίταξε τον καρπό του απαγορευμένου δέντρου στον παράδεισο και τον βρήκε, καθώς μας λέει η Βίβλος «καλόν, αρεστόν και επιθυμητόν». Αυτή είναι η αφετηρία και απ’ αυτή τη διάθεση κυριαρχούμαστε, έστω κι αν λέμε πως σωθήκαμε(Πράξεις 2:47, Εφεσίους 2:8, Τίτος 3:5, 2 Τιμοθέου 1:9), αναγεννηθήκαμε(1 Πέτρου 1:23, Ιωάννη 1:13, 3:3-8, 1 Ιωάννη 4:7, 5:1,18) και γίναμε χριστιανοί, παιδιά του Θεού(1 Ιωάννη 3:1-2, Ιωάννη 1:12, Εφεσίους 1:5, 2:19). Και όμως, όλο το κακό ξεκινάει από το ότι δεν καταλάβαμε, ότι δεν έχουμε το δικαίωμα να ζούμε για τον εαυτό μας, ότι «ηγοράσθημεν δια τιμής», και ζούμε για άλλον Κϋριο. Και όμως, τα πράγματα είναι τόσο καθαρά και απλά. Όταν πήγαμε στο Χριστό, μας είπε, μας έθεσε όρο, τον δεχτήκαμε «απαρνησάσθω εαυτόν». Ε… αυτή την άρνηση του εαυτού μας ποτέ μα ποτέ δεν την χρησιμοποιήσαμε, και δεν την εφαρμόσαμε. Εξακολουθούμε να μένουμε, να ζούμε, να απολαμβάνουμε, ικανοποιώντας τα γούστα μας, τα κέφια μας, τις επιθυμίες μας. Και γι’ αυτά ζούμε. Αυτός είναι ο σκοπός της ζωής μας; Δυστυχώς ναι. Και, δεν είναι παράξενο, ούτε απορίας άξιο το ότι οι επαγγελίες του Κυρίου δεν πραγματοποιούνται και ο Κύριος δεν απαντά στις προσευχές μας. Προ παντός αυτό. Δεν απαντά στις προσευχές μας. Βλέπω πολλούς απορούν και να περιστρέφουν το κεφάλι, και να ρωτούν, μα, πως εμείς δεν θα έχουμε εμείς πηγές ευχαρίστησης; Η απάντηση είναι μέσα στο Λόγο του Θεού. Για όλα απαντά ο Κύριος. Ευφραίνου εν Κυρίω και θέλει σοι δώσει τα ζητήματα της καρδίας σου (Ψαλμός 37:4). Χαίρετε εν Κυρίω πάντοτε. (Φιλιππησίους 4:4). Ο Κύριος είναι η ευφροσύνη μας, η χαρά μας, η απόλαυσή μας, και όχι η ηδονιστική ικανοποίηση των επιθυμιών μας. Εάν ευφραίνεσαι εν Κυρίω, και ο Κύριος είναι η χαρά της ζωής σου, τότε, και μόνο τότε μπορείς να ευχαριστείς αδιάκοπα τον Κύριο, τότε και μόνο τότε είσαι πραγματικά και σε βάθος λυτρωμένος, τότε και μόνο τότε δεν θα λείψει το χαμόγελο της ικανοποίησης από το πρόσωπό σου, τότε και μόνο τότε δεν θα ζεις πια για τη γη, μα για τον Ουρανό. Τότε θα ζεις εν Κυρίω, πάντοτε ευχαριστημένος και ικανοποιημένος. Ναι, τότε θα ζούμε για τον Κύριο και θα έχουμε αδιάκοπη, απαρασάλευτη χαρά και ικανοποίηση. Η επόμενη λέξη που χρησιμοποιεί ο Ιάκωβος μετά τις ηδονές είναι «μοιχοί και μοιχαλίδες». Αυτού του τύπου οι άνθρωποι έχουν σαν σκοπό στη ζωή τους την ηδονή. Και η αμέσως επόμενη είναι πως η αγάπη του κόσμου, η αγάπη και ικανοποίηση του εαυτού μας είναι «έχθρα προς τον Θεό». Ναι έχθρα προς τον Θεό. Και με αυτό το πνεύμα, με αυτή τη διάθεση, ζητούμε και περιμένουμε να απαντήσει ο Θεός στις προσευχές μας και να κάνει θαυμαστά με μας μέσα στον κόσμο τούτο.