«Πλανάσθε μη γνωρίζοντες τας γραφάς μηδέ την δύναμιν του Θεού.» (Ματθαίος 22:29)

Ο αιώνιος νόμος του Θεού είναι ο ίδιος και στη γη και στον Ουρανό. Είναι ο ίδιος ο Θεός. Είναι η παγιοποιημένη αιώνια βουλή Του. Φαίνεται πως έχουμε την τάση να αγνοούμε ή να μη θέλουμε να λογαριάσουμε αυτή την πραγματικότητα. Γιατί για πραγματικότητα αναμφισβήτητη πρόκειται, που, ενώ πολλοί χριστιανοί την έχουν ακούσει και τη γνωρίζουν, νομίζουν, εδώ είναι η πλάνη τους, νομίζουν πως θα την παρακάμψουν, θα την αγνοήσουν, δεν την λαμβάνουν υπόψη τους, και νομίζουν πως θα την αχρηστέψουν. Ό,τι σπείρεις θα θερίσεις. Είτε άπιστος είσαι ή πιστός. Πολύ περισσότερο στη δεύτερη περίπτωση. Ο Θεός δεν εμπαίζεται, δεν μυκτηρίζεται, δεν ξεγελιέται, δεν πιάνεται κορόιδο από μας τους έξυπνους. Μα, είναι δυνατό, θα πει κάποιος, να νομίζουμε πως θα ξεγελάσουμε το Θεό; Ναι. Στην κουταμάρα μας, και με τη βοήθεια κάποιων θεωριών και κάποιων βολευτικών ερμηνιών, το πιστεύουμε, για να πέσουμε θύματα της πλάνης μας. Ό,τι σπείρεις, θα θερίσεις. Το θέλημα του Θεού είναι «το αγαθό, το ευάρεστο, το τέλειο». Όλα τα άλλα, και φυσικά το θέλημα το δικό μας, πολλώ μάλλον αυτό, είναι μη αγαθόν, μη ευάρεστον, μη τέλειον. Και μόνο για το λόγο αυτό, φαίνεται ότι το αποτέλεσμα δεν μπορεί να είναι καλό, μα ολέθριο, τραγικό, καταστροφικό. Υπάρχουν δυο ειδών σπόροι για σπορά. «Σάρκα», ο εαυτός μας, το θέλημά μας, η επιθυμία μας, το κέφι μας. Κα το Πνεύμα. Η αιώνια βουλή του Θεού. Μεταφέρεται και φτάνει σ’ εμάς δια του Πνεύματος που μιλάει μέσα στην καρδιά μας. Όλη μας η ζωή είναι σπορά και θερισμός. Σε μεμονωμένα θέματα. Ένα-ένα. Σπέρνουμε και θερίζουμε αδιάκοπα. Ή σάρκα ή πνεύμα. Το θέλημά μας και το θέλημά Του. Βέβαια αυτή η κατάσταση γίνεται μέσα στη ζωή μας. Γεννιόμαστε «σαρκικοί». Μένουμε «σαρκικοί». Δια το Πνεύματος θανατώνουμε τα έργα της «σάρκας». «Εάν ζείτε κατά «σάρκα» μέλετε αποθνήσκειν, εάν δια του Πνεύματος θανατώνετε τα έργα της σαρκός ζήσεσθε» (Ρωμαίους 8:13). Ο μη αναγεννημένος ο φυσικός άνθρωπος, δεν μπορεί να έχει παρά μόνο «σάρκα». Δηλαδή τον εαυτό του και τις παρορμήσεις του. Μόνον εάν θελήσει να λάβει Πνεύμα Θεού(Πράξεις 2:38), τότε μπορεί να νεκρώσει τις παρορμήσεις και να ζήσει. Υπάρχουν δυο καρποί. Φθορά για τη «σάρκα» και αιώνια ζωή. Θάνατος και ζωή. Ζωή είναι η αιώνια ζωή και μόνον αυτή. Το αποθνήσκειν, μάλιστα, έχει μέσα του ένα σταθερό, αδιάκοπο θάνατο. Ένα καθημερινό θάνατο. Μια ζωή θανατερή, μαρτυρική. Θα θερίσει οπωσδήποτε το ανάλογο. Είτε θάνατο είτε ζωή. Οπωσδήποτε. Δεν αλλάζουν τα πράγματα και δεν φέρνουν άλλο αποτέλεσμα. Θα γίνει αυτό που λέει. Και αν ακόμα μετανοήσει. Το παιδί της αμαρτίας θα πεθάνει. Και πέθανε. Ο θερισμός θα είναι οπωσδήποτε. Μέσα σ’ όλη τη ζωή μας. Μπορεί να είναι η υγεία μας, μπορεί να είναι στην οικογένειά μας, μπορεί να είναι στην εργασία μας. Μπορεί να είναι στα παιδιά μας. Και προπαντός το τελευταίο αυτό σημείο που ο πόνος και οι συνέπειες θα είναι τραγικές. Και πότε έρχεται ο θερισμός; Δεν έχει ορισμένη ώρα. Ο Κύριος θα κρίνει και θα απαντήσει. Οπωσδήποτε θα θερίσει. Φοβούμαι πως ο θερισμός αυτός γίνεται σε προχωρημένη ηλικία. Ο Θεός δίνει περίοδο, περιθώρια να μετανοήσει ο άνθρωπος, να καθαριστεί ο άνθρωπος, να επανορθώσει για την κακή σπορά του. Τότε, μπορεί να βρει ειρήνη μέσα στην ψυχή του, αλλά δεν θα μπορέσει να αποτρέψει τον θερισμό. Δι’ αυτό, λέγει ο Λόγος του Θεού, υπάρχουν ασθενείς και άρρωστοι και αποθνήσκουσι ικανοί. Σπορά και θερισμός. Μπορεί εσύ να πεις πως αυτά δεν είναι έτσι. Τα αποτελέσματα θα είναι αυτά του Κυρίου. Οι ερμηνείες δεν θα καθορίσουν. Σπορά, και θερισμός, και συνέπειες. Θάνατος και ζωή.